Michiel Bollinger: “Het ga je goed, HVN!”

8 november 2011 | Algemeen vanuit Hiv Vereniging Nederland

Na vijf jaren bij de Hiv Vereniging Nederland treed ik af als bestuurslid Informatievoorziening. Het is tijd voor iets anders, tijd voor een nieuwe studie. Het waren vijf roerige en erg productieve jaren bij de HVN, daarom is het lastig een bondige samenvatting op papier te zetten. Maar laat ik het toch proberen.

Vliegende start
Toen ik werd gekozen op die chaotische ledenraadsvergadering in het voorjaar van 2007 wist ik eerlijk gezegd niet in wat voor wespennest ik mij begaf. De voorzitter van de vereniging trad af, de Groningen-hiv-affaire zorgde voor veel maatschappelijke onrust, de minister eiste dat het forum van de HVN uit de lucht ging en stelde een justitieel onderzoek in en de HVN verkeerde in totale ontreddering. Een jaar van crisisinterventie brak aan. Met veel moeite brachten we rust in de tent.

Vernieuwing en uitbreiding
Toch herstelde de HVN wonderbaarlijk snel. Na het symposium in de lente van 2008 was de ergste kou uit de lucht. Toen kon ik als bestuurslid pas echt volop aan de slag: vernieuwing van de redactieformule en betere samenwerking van de verschillende informatiedragers bij de HVN (in de Centrale Redactie), heldere regels voor het forum en regelmatig overleg met de moderatoren ervan, de overgang van de website naar een nieuw besturingssysteem (CMS, in 2009), een dynamischer uiterlijk en inhoud van Hivnieuws, het verschijnen van maar liefst vijf weblogs (en een nieuwe op komst!), diverse nieuwe brochures, het digitale panel en digitale nieuwsbrief, het meerjarenbeleidsplan, het nieuwe logo met bijbehorende vernieuwde huisstijl in 2011, en de actieve inzet van sociale media zoals Facebook. Dat zijn de belangrijkste zaken waar ik mij als bestuurslid Informatievoorziening voor heb ingezet.

De HVN heeft een nieuw gezicht gekregen – in veel opzichten – in vorm én inhoud. Ik ben er trots op dat ik daar mijn steentje aan heb bijgedragen. Mijn portefeuille Informatievoorziening  paste goed omdat deze de kans gaf mij met van alles en nog wat te bemoeien – óók met de culturele diversiteit, het behoud van de sectie homomannen binnen de vereniging, het symposium en de algehele PR van de HVN, meer aandacht voor psychosociale zorg voor mensen met hiv, de gevolgen van het Zwitsers standpunt, de eervolle presentatie van Aids Memorial Day in de Dominicuskerk…

Ieders eigen antwoord op hiv
Er is veel werk verzet in die vijf jaar. Bezuinigingen dreigen, een flinke hap moet uit de begroting worden geschrapt. Het worden moeizame jaren, maar óók een kleinere Hiv Vereniging kan de toekomst aan, daar ben ik van overtuigd. Er moet nog veel werk worden verricht.
Het leven met hiv duurt godzijdank veel langer dan wij allemaal voor mogelijk hadden gehouden. Dat is goed nieuws, maar het betekent ook dat steeds meer mensen moeten leren leven met hiv en het stigma dat eraan vastzit. Daarvan heb ik de afgelopen jaren vele schrijnende voorbeelden gezien. Of je ‘het’ nu pas weet of al 25 jaar, iedereen met hiv zal een antwoord moeten verzinnen op de vraag: hoe ga ik om met het virus, aan wie vertel ik het wel of niet, wie kan ik vertrouwen, hoe moet dat met seks, wat gebeurt er met mijn oude dag, hoe verdraag ik de zware, levenslange medicijnkuur? Dat soort vragen maakt mensen met hiv vaak eenzamer dan andere mensen. Sommigen worden er erg dapper van, anderen juist bang, velen worstelen zich stilzwijgend een weg door alle dagelijkse dilemma’s van levenslust en tegenslag.

De vereniging blijft
Dat maakt een bruisende patiëntenvereniging als de HVN alleen maar des te noodzakelijker. Het gaat tenslotte om de kwaliteit van ons eigen leven. Die moeten wij zelf kunnen blijven bepalen. De HVN is daarvoor een krachtig instrument. De vereniging brengt mensen met hiv samen en bundelt hun krachten en klachten. Met het hart op de goede plaats, met oog voor de diversiteit van alle mensen met hiv, met compassie en geduld. Maar soms ook met ongeduld om korte metten te maken met het venijnige virus dat ons allemaal op een vreemde, raadselachtige manier toch verbindt.
Het ga je goed, HVN…! Ik ben van jullie allemaal gaan houden en hoop, in een andere functie, nog vaak met jullie te kunnen samenwerken.

Michiel Bollinger, november 2011.