Archive for the ‘kinderwens en moederschap’Category

Het valt niet allemaal mee. Maar het valt ook niet allemaal tegen!

door Alie

Het is 2018, en ik zat vanmiddag te denken dat het wel een jaar van jubilea is. Dit jaar 5 jaar na mijn diagnose. Maar ook 10 jaar na 2008.
Ik ben op zich een open boek over alles wat ik doe en wat in mijn leven speelt. Maar 2008 was een jaar dat alles in mijn leven stukje bij beetje kapot ging. En misschien is het wel eens goed om te vertellen dat bij mij ook niet alles even makkelijk en vanzelf gaat.

2008. Hoeveel gesprekken ik elke week ook had (jeugdzorg, psychiaters, leraren, juffen, mentors, reclassering, I.O.G-gezinshulp, artsen en wat al niet meer), het bleef moeilijk grip te krijgen op de problemen die speelden met beide kinderen. Zoveel gesprekken, zoveel afspraken, zoveel instanties en nog meer rapporten. Het werd een jaar dat moeilijker werd naarmate het vorderde.
En dan ook nog hard werken om je (fulltime) werk zo goed mogelijk te doen, want: wat in mijn privéleven speelt, daar hoeven collega’s geen last van te krijgen. Niet gek dus dat men volslagen verrast was toen ik tranen met tuiten huilde op het moment dat een van hen op een gegeven moment uit balorigheid zei: “zo, een tienerdochter, daar zul je je handen aan vol hebben.”
Nadat de opties één voor één opraakten – anders kan ik het echt niet zeggen – heb ik in 2009 een aantal keuzes moeten maken die het leven van mij, mijn dochter en mijn zoon radicaal veranderd hebben. Ik heb in januari binnen een week 2 enorm ingrijpende beslissingen moeten nemen, alles veranderend voor beide kinderen, maar zoals het in 2008 met hen ging, kon het echt niet langer doorgaan. Soms moet je achteruit stappen om naar voren te kunnen.

10 jaar is verstreken, mijn meisje is niks gegroeid, maar ze is wel volwassen geworden. Nu ze zelf mama is begrijpt ze eindelijk mijn keuzes van toen. Mijn knappe kerel is een beer van een vent geworden, ook volwassen ondertussen en ik geniet van alle stunts, filmpjes en verhalen.

Ik ben ongelooflijk trots op hoe ze hun leven nu oppakken, en ik geniet enorm als we bij elkaar zijn. We komen er wel. Het viel allemaal niet mee, maar hé, het valt ook niet allemaal tegen!

08

06 2018

En wanneer komt de tweede?

Door Sabine

Eigenlijk gaat alles wel heel goed. Ken je dat? Zo’n opening en dat er dan eigenlijk een “maar” komt?

Maar niks te klagen hoor. Bij mijn laatste controle waren mijn CD4 bijna 1600 en mijn viral load nog altijd ondecteerbaar dus klagen mag ik daarover absoluut niet. En het lijkt het erop dat ik eindelijk mijn match wat betreft medicatie gevonden heb: geen bijwerkingen. Wat een feest! Na het medische stuk vraagt mijn behandelaar altijd hoe het privé met me gaat. Hoe is het met je werk, Gyan etc.  Ik vertelde hem het een en ander en liet hem een recente foto van Gyan zien. En toen kwam DE vraag, “Plannen voor een tweede?”

Regelmatig wordt ons dat gevraagd “En wanneer komt de tweede?”  Als je een kindje hebt van anderhalf of twee jaar lijkt de buitenwereld dat het moment te vinden om te gaan voor een tweede. Natuurlijk hebben Patrick en ik het hier zelf ook al over gehad. Toegegeven,  mijn eierstokken kunnen op momenten behoorlijk rammelen en mijn hart slaat op hol bij de gedachte van een broertje of een zusje voor Gyan. Maar Patrick is daar erg duidelijk in: hij is tevreden zo en dolgelukkig met 1 gezond kindje.Natuurlijk ben ik dat ook maar twee zou toch wel leuk zijn…..

Regelmatig worden er afwegingen gemaakt:  gezondheid, financiën, leeftijd. Allemaal onderwerpen die dan de revue passeren. En iedere keer word ik heen en weer geslingerd tussen gevoel en verstand. Want gevoelsmatig wil ik zeker nog een keer een zwangerschap ervaren ( en dan nu graag een keer in rustig vaarwater). Het ziet er nu op het oog rustig genoeg uit. Hiv kan mijn kindje niks maken, ik zal zwanger kunnen zijn zonder verbouwing, verhuizing of een kraam periode bij mijn ouders. Ik zal in ons eigen verbouwde huis rustig een babykamer kunnen inrichten en ons kindje kan in 1 keer thuis komen. Het idee dat ik het getrappel in mijn buik kan voelen, en alle andere voorpret opnieuw kan ervaren, daar kan ik heel gelukkig van worden. En die bevalling doen we er gewoon geromantiseerd “even” bij.

Aan de andere kant, 4 dagen opvang voor 2 kindjes is bijna onbetaalbaar, naast alle andere vaste lasten. De drukte van 2 kindjes in plaats van 1, naast werk en alle andere zaken die onze aandacht vragen. Terwijl ik nu al blij ben als  ik om half 9 afgedraaid  in bed lig. Wachten dan totdat Gyan vier jaar is en naar school gaat?  Patrick is dan 42 en dat vind hij te oud.

Dus ja, als er dan gevraagd word, wanneer komt nummer twee, dan antwoord ik maar politiek correct en met een smile: “Daar zijn we nog niet over uit.” Want zo is het ook  Toch?

25

04 2017

Update uit de rollercoaster

Door Sabine

Nu ik even een weekje vakantie heb en Gyan lekker slaapt heb ik weer even de tijd en de energie om een rollercoaster update te schrijven. Door de drukte van alledag schuif ik zoiets vaak voor me uit. Die drukte van alledag, dat is me wat hoor. Ik werk tijdelijk 40 uur per week. Het is zo ontzettend druk dat ze mij gevraagd hebben of ik meer kon werken om de piek eraf te halen. Nou, die 40 uur werk ik al vanaf januari maar ik zie de piek nog niet verdwijnen.  Ik merkte twee weken voor mijn vakantie dat ik er wel klaar mee was. De vraag bleef komen om cliënten op te starten. En mijn cliënt dossiers waren een puinhoop, de administratie kreeg ik niet meer bijgewerkt. Ik liep achter de feiten aan en begon zaken te vergeten. Bij thuiskomst was ik dan zo moe dat ik vaak nadat ik Gyan op bed had gelegd er zelf ook maar in kroop. Nou, dat is nu ook niet echt bevorderlijk voor je relatie. In de weekenden loop ik dan thuis weer achter de feiten aan. Huishouden moest toch een keer gedaan worden. Patrick zette een tandje bij waar hij kon, maar ook hij moest vaak overwerken. Het resultaat was dat we bijna op de automatische piloot functioneerden Ons gezinsleven beperkte zich tot samen avondeten.

Tijd voor die rem, dus! Gesprek met mijn manager aangevraagd, aangegeven dat ik terug wil naar 32 uur per week. Uitgelegd dat ik daarmee behalve voor mezelf ook voor de organisatie zorg, want aan een medewerker met een burn-out heeft niemand iets. Gelukkig begreep mijn manager het, dus afgesproken dat ik per mei terug ga naar 32 uur. Ik hang de vlag uit, heerlijk! Ik kan nu al genieten van de gedachte dat ik weer iedere vrijdag bij mijn kleine mannetje ben.

Naast de drukte op het werk is er ook nog vrijwilligerswerk waar mijn aandacht naar toe gaat. In oktober heb ik een training voor peer-counselors gevolgd bij de Hiv Vereniging. Ik begeleid nu mensen met hiv die de aansluiting met de vereniging uit zichzelf niet maken en soms akelig in een isolement terecht zijn gekomen Aanvragen voor peer-counseling in Limburg komen bij mij terecht. Voor mensen is de stap naar iemand anders die ook leeft met hiv soms zó ontzettend groot! Ik vind het erg leuk om te doen, zeker als je terug hoort dat iemand er echt iets aan gehad heeft. Dan juich ik van binnen wel even, want daar doe ik het immers voor! En verder zijn Nikki en ik samen druk bezig om de Hiv Vereniging ook te planten in Limburg. Langzaam lijkt het of ons harde werken en onze lange adem beloond wordt. Heb je het artikel in de plus> al gelezen? Er zijn contacten gelegd en er worden activiteiten georganiseerd. 23 juni onze eerste inlooplunch. Best wel heel cool!

Mocht je geïnteresseerd zijn, kijk dan op de agenda op de site van de Hiv Vereniging.
Natuurlijk zijn jullie welkom!

21

04 2017

A beautiful mirror

door Eliane

Eliane 5Look at the eyes of a child.
So simple, so pure are the eyes of a child!
No better mirror than that.

Look in the eyes of child,
And tell me what you see.
Happiness and love!

So powerful, this life that grows inside you,
And brought to this world.
And yet sometimes we just forget,
How important these mirrors of life are!

If you are lost, you will find your way,
So simple, so pure and so trustful.
We should keep those precious memories of childhood.
So vulnerable is a child through his eyes!

De zegeningen van het ouder worden

door Reina

reina en roos

foto: Marjolein Annegarn

Daar zit je dan, als 50-plusser met hiv. En als vrouw van zekere leeftijd. Ik lees dat de levensverwachting van mensen met hiv van boven de vijftig toch wat minder is dan die van gezonde mensen. Ach ja, het zal wel. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik dacht dat ik een glorieuze dood zou sterven. Nog geen 40 jaar oud, strijdbaar ten onder en een geweldige, originele begrafenis met meer dan 100 mensen en levende muziek. Nou, niks daarvan. Ik ben gewoon een ouwe muts aan het worden. 50 plus, met de ongemakken van dien.

Dossier
Deze week heb ik een afspraak met een nieuwe behandelaar omdat ik inmiddels de professionele loopbaan van twee behandelaars heb versleten, als Long Term Survivor. Omdat ik beslagen ten ijs wil komen, heb ik er mijn dossier nog maar eens op nageslagen. Bij het UMCU kan dat digitaal, omdat je daar als patiënt toegang hebt tot het patiëntenportal. Al voordat ik naar de afspraak ga, ben ik op de hoogte van al mijn bloeduitslagen. En van het complete dossier, de brieven aan de huisarts, mijn gewicht en bloeddruk door de jaren heen.
Ik ben door de wol geverfd. Hiv sinds 1988, staat daar. In 1996 gestart met AZT en nog twee middelen. En dan volgt er een hele trits met andere regimes, gewisseld vanwege bijwerkingen of ‘simplificatie’ als ik het niet meer trok om therapietrouw te zijn.  Ik heb geluk gehad.

Keerpunt
Belangrijk keerpunt lijkt het jaar 2007 te zijn. Toen werd ik gelukkig alleenstaande moeder van een gezonde dochter (omdat ik eindelijk weg was bij haar vader). Of het toeval is weet ik niet maar daarna is er volgens het dossier weinig aan het handje. Een regime van slechts 1 slikmoment per dag. Dat ik daarna een intensief traject van twee jaar in de psychische hulpverlening heb gevolgd, staat er niet bij. Al die life events die ik had meegemaakt, dacht ik te kunnen parkeren omdat ik een kort levensperspectief had. Dus niet. Ik werd ouder en moest door tot mijn pensioen!

Typisch overgang
In mijn dossier lees ik bij de laatste paar jaar niets bijzonders. HB van boven de 8,5, CD4 boven de 1000. Perfecte toto-uitslagen. Slechts terugkerend: klachten passend bij de overgang. Zou het? Het kan. Ik weet het niet. Slaapproblemen, opvliegers. Inderdaad typische overgangsklachten. Ik ben 52.
Als ik geen suiker en alcohol gebruik, lijken de opvliegers minder te zijn. En omdat de algehele verslapping is ingezet, mogen al die rollen op mijn buik en rug (!) ook wel weer eens worden aangepakt. Ik ga er maar weer voor, de strijd tegen de kilo’s. Zoals ongeveer iedere vrouw van zekere leeftijd die ik om me heen heb. Tja. De twijfelachtige zegeningen van het ouder worden.

Het leven is goed
Mijn dochter is een pre-puber en houdt (nog merkbaar) van me. Ik heb geweldig leuk werk, vriendinnen voor het leven en ik bruis weer van levenslust na een klassieke winterdip. Het leven is goed en gul voor me. Ik klaag niet over slapeloosheid, pijnlijke spieren en gewrichten, vermoeidheid, de vetrollen rond mijn buik en een achteruitgaand gehoor.  Nou ja, af en toe doe ik dat wel. Maar als ik kijk naar de mooie foto’s die deze week van mij en mijn dochter zijn gemaakt, voel ik me toch vooral een bijzonder gezegend mens.

28

02 2016

Het pad dat leven heet

door Sabine

frog-1079999_640Zittend op de bank, even een momentje voor mezelf, dacht ik dat het weer eens tijd werd voor een update van mij op ons blog. Het is ongelofelijk: wat vliegt de tijd voorbij. We zijn alweer aangekomen in de laatste maand van het jaar.

 

Veranderingen
Dit jaar is omgevlogen, en wat kan er veel veranderen en gebeuren in één jaar.
Waar Patrick en ik vorig jaar rond deze tijd besloten om te gaan voor gezinsuitbreiding en ons huis in de verkoop te gooien, houden we nu alweer 10 weken een klein lachebekje in onze armen, hebben we ons oude huis verkocht en een bouwval compleet gerenoveerd, waarin we inmiddels alweer 4 weken wonen.
Hectische maanden waren het – soms wist ik niet meer wat voor en achter was. Het kostte veel tranen, mede door de zwangerschapshormonen natuurlijk, en ik zou het never nooit meer doen zoals we het nu hebben gedaan. Maar wat ben ik dankbaar.

Toen en nu
Een zwangerschap en bevalling met een gouden randje, een gezonde zoon, een fantastisch mooi huis waar we met ons drieën nieuwe herinneringen kunnen maken, een man die voor ons door het vuur gaat en een relatie die sterker is dan ooit tevoren.
Dit alles had ik nadat ik in 2009 hoorde dat ik hiv heb nooit durven dromen. Neergeslagen en gebroken besloot ik vastberaden om alleen mijn leven te gaan voortzetten, met hiv in de kast te blijven en een muur om mij heen te bouwen waar niemand ooit doorheen zou komen.  En zo zie je maar, toen en nu, een wereld van verschil.

Sterker
Trots blik ik terug op mezelf, dat ik het heb aangedurfd om het leven opnieuw te omarmen, uit de kast te komen met hiv en mijn hart in iemand anders zijn handen te leggen. Angst was er zeker, maar spijt? Hell no! Ik ben gevallen en ook weer opgestaan – Ik ben sterker teruggekomen en heb mezelf opnieuw gevonden.
Nu ga ik verder op het pad dat leven heet, met mijn twee grote liefdes aan mijn zij.

07

12 2015

Noties van een aanstaande moeder

fragment 2 uit het dagboek van Adiba

Jammer, jammer, jammer….. Inmiddels is gebleken dat poging twee is mislukt. En meteen komt de stress van het maken van een nieuwe afspraak bij de kliniek weer op. Van de hele mallemolen die weer gaat draaien. En daarbij ook de onzekerheid. Zal het echt gaan lukken? Is een zwangerschap ooit voor ons weggelegd?

Over een aantal weken moet ik terug naar de gynaecoloog voor een uitstrijkje. Ik hoop dat alles nog steeds goed is, anders is onze kans sowieso verkeken. Gek word ik van het gevoel dat er misschien zo weinig tijd is. Het is toch wel steeds lastiger om teleurstellingen te incasseren, merk ik. En soms twijfel ik of we hiermee wel moeten doorgaan.  Ik word heen en weer geslingerd tussen enerzijds het verlangen naar een kindje en anderzijds steeds meer opzien tegen het hele proces dat eraan vooraf gaat. Voor mijn gevoel mag ik niet klagen, want als je iets heel graag wilt, dan moet je er wat voor over hebben. Maar op deze manier valt dat niet mee.

Van te voren kun je niet helemaal inschatten wat het inhoudt, zo’n traject in een kliniek en de hele gang van zaken bij IUI. Fysiek en emotioneel komt er veel op je af. Inmiddels ben ik wel wat bekomen van het hele spektakel. Ik weet nu wat er van mij wordt verwacht en hoe het in zijn werk gaat. De zeven artsen die in de kliniek werken heb ik inmiddels bijna allemaal een keer gezien. Vooral het emotionele deel komt nu aan bod: de onderzoeken vooraf, de spanning van het moment van de behandeling, het afwachten. En dan wellicht de teleurstelling van een mislukking…

Nu op naar poging nummer drie. Dat zal ergens over twee weken zijn. En dan opnieuw hopen dat het eindelijk zo ver mag zijn. Dan begint er een andere fase, die misschien nog wel spannender is. Maar het hoofdstuk ‘kliniek’ is dan in ieder geval gesloten.

Binnenkort zal Adiba met ons delen hoe de derde poging om zwanger te worden verliep. Reacties worden daarbij zeer op prijs gesteld!

01

07 2012