Archive for the ‘relaties en seks’Category

Hoe vertel ik het mijn nieuwe partner

door Els

kissing-couple-1149141_640Ik val meteen maar met de deur in huis met de vraag: “ Hoe vertel ik mijn nieuwe partner dat ik hiv positief ben?” Ik heb dat altijd als lastig ervaren, moet ik zeggen. Vaak heb ik op Internet gezocht naar ervaringen van anderen of advies gevraagd aan mensen in mijn omgeving die in hetzelfde schuitje zitten. Meestal kreeg ik te horen: “ Er zelf geen beladen onderwerp van maken, want anders straal je dat ook uit.” Ik kan er zelf dan wel ontspannen over doen, maar feit blijft dat de andere partij nog nooit iemand heeft ontmoet die hiv heeft en dat hij daar nu ook nog eens verliefd op is! Hoe ontspannen kan je daar over zijn.

Ik heb mijn huidige partner via een datingsite leren kennen. Hoe modern en van deze tijd ben ik! Dan ook maar meteen een paar tips van mij persoonlijk voor andere dames die een leuke partner zoeken.

  1. Ga naar een betaalde datingsite, daar zijn toch meer mensen serieus op zoek.
  2. Vervolgens eerst een paar weken mailen via de site, zodat je voor je gevoel veilig bent en ook redelijk anoniem kunt blijven.
  3. Als het dan werkelijk klikt pas telefoonnummers uitwisselen en gesprekken via de App voeren.
  4. Dus niet te snel afspreken. Vraag ook of de foto recent is gemaakt en pas op voor fakers!

Tot zover mijn tips en nu mijn coming out tegenover mijn vriend.
Ik zal je vertellen hoe ik dat heb aangepakt. Nadat ik hem via een datingsite had gevonden klikte het met de gesprekken via de mail al goed tussen ons. Dit werd steeds leuker en beter. Ik had ook echt het gevoel mijn soulmate gevonden te hebben. We denken zo hetzelfde en hebben dezelfde humor. We gingen Appen maar hij voelde wel dat ik op een bepaalde manier afstand hield. Ik heb hem ook geschreven dat niets is zoals het lijkt en dat ik daarom ook nog een zekere terughoudendheid had ten opzichte van hem. Zeker gezien mijn eerdere ervaringen. Hij had daar begrip voor. Uiteindelijk hadden we een date in een restaurant in mijn woonplaats. En ik moet zeggen, het was bij ons beiden liefde op het eerste gezicht! Hij was in het echt net zo leuk als in de mail en Appgesprekken. We hebben een tijd zitten kletsen en op een gegeven moment zei ik: “Ik heb een tijdje terug een tv-programma gezien over een boek met de titel “ Als je mij echt zou kennen dan zou je weten dat…” en dan vertelden mensen in dat programma iets wat je alleen vertelt als je wilt dat iemand je echt kent.” En daarna voegde ik meteen maar toe: “Als je mij echt kent dan zou je weten dat ik hiv positief ben.” Daarna liet ik een stilte vallen. Hij zei: ” Dat is vervelend voor jou, maar dat maakt voor mij niks uit. Ik vind je heel leuk en ik ben geen domme man. Ik weet dat hiv tegenwoordig goed behandeld kan worden en dat je er oud mee kunt worden.”
Ik was opgelucht en blij, vooral omdat hij er zo nuchter mee omging. Belangrijk voor mijzelf dat ik het toch vrij snel verteld heb, want hoe langer je wacht des te moeilijker wordt het om dit te vertellen.
Voor mij werkte dit goed, maar er zijn natuurlijk andere manieren om het te vertellen. Ieder moet dit tenslotte op zijn of haar eigen manier doen.

08

02 2016

La Dolce Vita

door Pauline

dolce vitaHet ziet ernaar uit dat mijn relatie met Lorenzo, mijn grote liefde die ik in december met pijn in mijn hart in Florence achterliet, de knipperlicht fase van wel/niet doorgaan heeft overleefd. En dat we na een heerlijke gezamenlijke vakantie toch samen verder willen gaan.

Hoe dat er precies gaat uitzien, zal de tijd leren. Ik blijf namelijk bij mijn besluit hier in Amsterdam te willen wonen. En hij kan door zijn familie en werkomstandigheden niet weg uit Florence. Maar waar een wil is, is een weg. Dus zullen we op de een of andere manier een manier proberen te vinden om toch samen verder te gaan, zij het vooralsnog op afstand.

Wij hebben net 3 weken samen doorgebracht in Florence en Sardinië en onze vakantie in Italië was het summum van genot. Het overheerlijke eten, de prachtige stranden en natuur, de zwoele zomeravonden waarbij de hemel duizendmaal meer sterren schittert dan hier, onder het genot van verkoelende gelati, het samenzijn met elkaar en andere dierbaren: la dolce vita!

Vakantie is en blijft weliswaar van korte duur en staat in groot contrast met de realiteit van het dagelijks leven. En om eerlijk te zijn, was dat nou juist de bottleneck in onze relatie, aangezien ik het normale reilen en zeilen van ons leven in Florence niet meer trok. De dagelijkse aanwezigheid (en bemoeienis) van zijn familie, het gebrek aan mijn eigen vrienden en familie, de cultuurverschillen en rampzalige organisatie en mentaliteit van de Italianen…. Het werd me teveel en ik heb geen haar spijt op mijn lijf dit alles te hebben verruild voor het vertrouwde leven terug in NL. Lang leve de Hema, haring & Hollandsheid!!!

Afgelopen week is Lorenzo bij mij hier op vakantie geweest en hebben we ”het zoete leven” op zijn Nederlands gedaan. Met SAIL, het grachtenfestival, de Parade en het prachtige weer erbij was het méér dan goed vertoeven hier in Amsterdam 😀
Naast leuke dingen doen en mooie dingen zien, hebben we uiteraard ook veel gepraat. Over onze gevoelens, angsten, verlangens, toekomstperspectieven, wensen etc.. En wonder boven wonder heeft het ons liefdesleven eindelijk ook nieuw leven ingeblazen!

Mijn leven is nooit standaard geweest, dus dat mijn relatie ook niet voorbeeldig is, verbaast me niks. Het uitleggen ervan is vaak ingewikkeld, maar zoals ik in mijn vorige stukje al schreef, vind ik het belangrijker eerst mezelf te accepteren zoals ik ben. En dus ook mijn relatie zoals die is. Het leven is wat je ervan maakt en ik kies voor geluk – in ons geval samen 😉

29

08 2015

Positieve seks

door Marilou de Poorter

De Hiv Vereniging heeft afgelopen zomer de brochure Positieve seksualiteit uitgebracht. Een handzaam boekje vol ‘informatie en inspiratie bij je positieve seksualiteit’.

Vorige week vond ik voor de tweede keer een exemplaar in mijn brievenbus. Wellicht een subtiele hint om er hier eens een post aan te wijden? (Tot het tegendeel is aangetoond ga ik er vooralsnog tenminste niet van uit, dat iemand ermee zou willen suggereren op het intieme vlak in actie te moeten komen.)

Op de cover staan een gestileerde man- en vrouwfiguur. Ze kijken niet alleen van elkaar af, ook hun lichamen hebben ieder een andere richting: De man staat in een open positie en lijkt je recht aan te kijken, terwijl de vrouw met de hand op haar heup eerder een voorwaardelijke houding aanneemt en er, met haar van ons afgewende gelaat, sowieso bijna tegen haar zin bij lijkt te staan. Dat belooft niet veel goeds voor de vrouwelijke lezer – van de overigens verder fris vormgegeven brochure.

Op de openingspagina lees ik dat ‘seksuele beleving en gedrag verschillen van persoon tot persoon’. Dat herken ik. En die indruk was me inderdaad van de cover bijgebleven. Bij de opmerking dat wat voor een groep staat beschreven, niet per se opgaat voor al die personen – maar dan omslachtiger verwoord- krijg ik zin om het boekje weg te leggen. Het spreekt me als vrouw met hiv net iets te veel voor zich. Maar ik besluit om dan toch in ieder geval alle korte citaten van ervaringsdeskundigen te lezen.

De talloze, bondig opgestelde, persoonlijke ervaringen van hiv+ers zijn boeiend en geven tevens in kort bestek een breed overzicht van de seksualiteitskeuzes die een mens in zijn leven kan maken. Een snelcursus vrijdenkend Nederlandschap voor allochtone medeburgers is er niets bij. Al bladerend lees ik vervolgens iets over tantra (voor wie daar meer over wil weten raad ik boeken van Margo Anand hierover aan) en ook de kop die onbedoeld suggereert dat seks het leven van de dokter eveneens kan verrijken, tovert een grijns op mijn gezicht. Maar bij het hoofdstukje over zwangerschap word ik toch even ernstig. Niet omdat het hier een zwaarbeladen onderwerp betreft, maar omdat ik in dit deel zwart op wit gedrukt tegenkom dat iemand voor zijn eigen gezondheid ook best (nog even) geen hiv-remmers kan willen gebruiken.

Dit specifieke feit mis ik namelijk veel te vaak in de meest actuele informatievoorziening over preventie van hiv-overdracht, waarmee je wel bijna doodgegooid lijkt te moeten worden, zo hot is Pre-Exposure Prophylaxis – kortweg PrEP – nowadays. Ook in het hoofdstukje naar aanleiding van het Zwitsers standpunt wordt even stilgestaan (en voor achtergrondinfo naar de site doorverwezen) bij PrEP  ‘als alternatief voor, of aanvulling op condoomgebruik’.

Ineens denk ik de lichaamshouding van de vrouw met voor mij onbekende hiv-status, toch te begrijpen: Ze is natuurlijk nog zo gezond als een vis en zit er helemaal niet op te wachten, al dan niet onder zachte dwang, een zwaar medicijn te moeten slikken opdat haar echtgenoot, of potentiële klanten, het condoom achterwege kunnen laten. En daarin geef ik haar dan groot gelijk. Het is dat die dagelijkse pillen me in leven houden, maar het liefst zou ik ze toch allemaal vandaag nog naar een verzamelpunt voor klein chemisch afval brengen.

De info over positieve seksualiteit is hier ook digitaal te vinden.

02

09 2012

liefde, hiv en neushoorns

In de autobiografische graphic novel “Blauwe Pillen” vertelt Frederik Peeters over zijn liefde voor Cati die seropositief blijkt. Het is alweer tien jaar geleden dat hij haar ontmoette.

Frederik en Cati. Vlindertjes langs beide kanten. Liefde met grote L. Daar kwam weinig verandering in toen zij hem haar grootste geheim vertelde: ze was seropositief. Haar jonge zoontje ook.

In de autobiografische graphic novel “Blauwe Pillen” -genoemd naar de lichtblauwe antivirale pillen tot wie zijn geliefde in de beginfase haar toevlucht moest nemen- vertelt en beschrijft de Zwitserse stripauteur Frederik Peeters wat er op dat moment in hem omging. Afwijzing, vluchten, begeerte, passie, verlangen en angst zijn maar enkele van de emoties die op dat moment door zijn hoofd schoten, of, hoe hij het in zijn boek beschrijft: “Gedurende een seconde van mijn leven gaf ik mij over aan mijn meest intense emoties.”

Het koppel krijgt een eerste grote tegenslag te verwerken wanneer bij een vrijpartij het condoom scheurt. De angst is groot. Soelaas brengt Cati’s huisdokter die het koppel meteen geruststelt en zegt dat de kans dat hij besmet is geraakt even groot is dat hij bij het buitengaan van de praktijk onder de voet wordt gelopen door een neushoorn. Wat volgt is een mooi beeld waarin plots een immense neushoorn achter het jonge koppel opduikt. Verder in het verhaal kijkt Peeters meermaals achterom, om er toch maar zeker van te zijn dat er ergens geen neushoorns is ontsnapt. Dat soort beelden hanteert Peeters vaker in het verhaal. Een meerwaarde voor het boek.

In de daaropvolgende jaren krijgt Peeters ook te maken met iets nieuws: het vaderschap. Cati’s zoontje erkent hem eerst niet, dan wel. Maar de auteur is vooral bezorgd over de gezondheid van het kereltje, dat al in zijn eerste jaar de blauwe pillen moest innemen. Ook daar tiert de angst, maar langzaamaan ebt het weg, worden ze beter geïnformeerd over de ziekte alsook de do’s en dont’s, en zal de liefde overwinnen. “Misschien is het wel makkelijker voor ons,” zei Peeters in een recent interview. “Dat is omdat we een gemeenschappelijke vijand hebben: het HIV-virus. Daarmee hebben we sneller leren relativeren over andere alledaagse dingen.

Blauwe pillen is geworden wat het moest worden: een modern liefdesverhaal, en gelukkig geen pessimistisch verhaal over een ziekte en een moeilijke liefde. Net het feit dat de auteur niet verdoezelt, doodeerlijk is over zijn emoties en bij momenten zijn filosofische gedachtegoed op een frisse manier verbeeldt, maakt dit een bijzonder knap en zelfs sympathiek boek. Het beschrijft de liefde hoe het werkelijk is, want elke liefdesrelatie krijgt wel te maken met angsten en het overwinnen van drempels.

In dat opzicht is het een universeel boek geworden dat je op verschillende lagen kunt lezen. Bijzonder mooi, al zijn de heersende ideeën en behandeling rond HIV en AIDS ondertussen danig veranderd en mocht de Nederlandse uitgever daar wel over berichten in een nawoord. Maar het blijft hoe dan ook een bijzonder geslaagd boek. In Zwitserland, waar het boek jaren geleden al uitkwam, is het ondertussen al aan zijn tiende druk toe. Een terecht succes.

door Geert De Weyer

“Blauwe pillen”. Frederik Peeters. Uitgeverij Sherpa, 190 pag.

bron: cobra.be

noot van de webredactie: in het Nederlandse hiv-circuit geeft men er tegenwoordig veelal de voorkeur aan hiv en aids niet meer met hoofdletters te schrijven.

13

05 2011

In de wachtkamer

door Marilou de Poorter

Twee keer per jaar ga ik – samen met mijn zoon, want dat scheelt weer een ritje – op controle bij de internist. Na al die jaren weet ik nog steeds niet precies op welke etage ik dan uit de lift moet stappen, maar wanneer de deuren zich openen kan ik wel in één oogopslag zien dat we waarschijnlijk op de juiste verdieping zijn beland. Het ziet er daar namelijk opvallend huiselijk uit voor een steriel ziekenhuis. De rijen fris gekleurde stoeltjes suggereren zelfs dat er een heel gezelschap wordt verwacht. Voor een kennismakingsactiviteit of iets anders knus. Op een tafel tegen de wand staan de koffie- en theekannen al klaar om de genodigden gastvrij te onthalen. Wat op deze etage nog meer meteen in het oog springt, is de personenweegschaal aan de andere kant van de balie. Als ik die zie, weet ik zeker dat we goed zijn.

Laatst had er niemand achter de receptie gezeten toen wij ons wilden melden. Maar ik ken inmiddels de procedure en was alvast uit mezelf op de computergestuurde weegschaal gestapt. Als je op een knop drukt verschijnt er een soort kassabon, die de baliemedewerker dan weer bij je dossier voegt. Oké, ik had misschien wat gehaast gehandeld deze keer. De afgelopen maanden ben ik namelijk nogal van vorm veranderd. Mijn kleding is om mijn buik, borsten en billen wat gaan knellen. Zodanig, dat ik nieuwe jurkjes had moeten aanschaffen en al. Helemaal niet erg. Maar ik was daardoor toch best nieuwsgierig geworden naar mijn actuele gewicht. Dat ik die dag geen al te zware kledingstukken had aangetrokken was echter vooral ingegeven door het warme weer. Niet om de computer te misleiden.

Na één van de drie bovenste toetsen te hebben ingedrukt gebeurde er niets. Het indrukken van een willekeurige volgende toets bleek tot mijn schrik volgens het display een storing in het apparaat te hebben veroorzaakt. Heb ik weer. Op dat moment kwam er juist iemand in de verder nog steeds verlaten wachtruimte binnenlopen. Galant schoot hij – het was een man, een niet onaantrekkelijke om precies te zijn – me te hulp. Het zweet brak me inmiddels om meerdere redenen aan alle kanten uit. Tijdens wat een opvlieger leek verscheen er alsnog een ziekenhuismedewerkster aan de balie. Met iets van argwaan bekeek ze de verhitte situatie voor haar toko. Het door een mannenhand – al even galant – aangereikte bekertje koud water bracht gelukkig verkoeling.

Om kort te gaan: het weegschaaldefect werd door de baliedame deskundig opgelost en de mannelijke medepatiënt testte het toestel (83 kilo, maar hij was dan ook best lang) waarna hij zich weer tot mij wendde. Terwijl we wat over het weer en kuren hebbende apparaten keuvelden, vroeg ik me af of hij er misschien ook voor het hiv-spreekuur kwam. En of de vrouw die ondertussen eveneens was gearriverd bij hem hoorde. Uit de vanzelfsprekende manier waarop hij ongevraagd een klontje suiker in haar koffie deed concludeerde ik dat dit inderdaad zo was. Dat de man in kwestie mijn aandacht na de komst van zijn partner opnieuw probeerde te vangen, nam ik hem dan ook bijzonder kwalijk. Want op een warme zomerdag flirten wanneer je echtgenote niet in de buurt is, daar kan ik nog inkomen. Maar om daar pal voor haar neus mee dóór te gaan vond ik op zijn zachts gezegd niet sympathiek. Daar wilde ik niets mee te maken hebben.

Pas in de auto terug naar huis kwam de mogelijkheid in me op dat het ook best zijn schoonzus had kunnen zijn. Of een behulpzame buurvrouw of wellicht zijn buddy waarmee hij regelmatig koffie drinkt. Dat zou in ieder geval verklaren waarom ik die twee totaal niet vond matchen. En had ik daarmee mezelf niet meteen op een nogal kort door de bocht gemaakte aanname betrapt eigenlijk? Voor een voorvechtster van ‘hiv ont-stigmatisering’ zou dat best gênant zijn. Zodat het dan de hoogste tijd werd allereerst mijn eigen mogelijke vooroordelen eens goed onder de loupe te nemen. In het vervolg niet meer zondermeer iets aan te nemen, maar op de man af uit te spreken wat ik me in stilte afvraag of weten wil. Ook al is dat niet altijd even gemakkelijk. Het zou me zomaar onvermoede voordeeltjes kunnen opleveren. Om te beginnen: in plaats van het slappe bakkie troost van de wachtkamer, een kop pittige expresso ergens op een trendy terrasje. In gezelschap dat tenminste gewicht in de schaal weet te leggen.

04

08 2010

Een beetje aandacht

door Marilou de Poorter

Sinds ik in de overgang ben, denk ik wat meer zoals een man. Dat wil zeggen dat ik overal op straat lekkere hapjes zie waar ik eerst, net als de vriendin waar ik laatst mee op een zomerfestival was, vooral boeiende mensen in allerlei vormen en maten kon zien. Ook best interessant, daar niet van, maar dit hormonale gerommel in mijn onderbuik is voor de verandering toch zeker zo intrigerend. Bovendien is het een fase. Een niet al te duidelijk afgebakende, doch tijdelijke gewenningsperiode van mijn lichaam aan haar nieuwe evenwicht straks. En aangezien fases als hoofdkenmerk hebben dat ze voorbij gaan, probeer ik ervan te genieten nu het nog kan. Want ik kan nu wel moeilijk gaan lopen doen over alle hinderlijke verschijnselen die ermee gepaard gaan, maar voorlopig geef ik er de voorkeur aan eruit te halen wat er voor me inzit. Voor het straks allemaal alweer voorbij is en ik alleen nog kan terugkijken op mijn gemopper op het onvermijdelijke ongemak. Ik flirt er de laatste tijd dan ook op los, wat me – wellicht vanwege het mooie weer maar nog waarschijnlijker vanwege mijn toegenomen rondingen – beter afgaat dan ooit. De zon schijnt, mijn decolletés zijn laag, de wijn vloeit en de vonken spatten er vanaf. Lang leve het Zwitserse standpunt !

Om Carmen een beetje op te beuren was ik haar op de loslopende mooie mannen gaan attenderen. Dat hielp. Dat helpt altijd, of je nou hiv hebt of niet. En je hoeft er ook niet eerst voor in de overgang te zijn. Alleen bleek haar blik dus nét iets anders gefocust dan de mijne. De altijd goed verzorgde zuidelijke schone, bleek voornamelijk oog te hebben voor de outfits van andere zomers geklede vrouwen. In het bijzonder het detail van omhoog stekende lipjes aan de achterzijde van hun top of jurk trokken haar aandacht. Hoewel we het erover eens waren dat we er van zouden balen om ongeweten zélf zo rond te lopen, voelden we er toch weinig voor in te grijpen. Ik was er op dat moment ronduit te lui voor, eerlijk is eerlijk. Het was een zwoele zondag en ik was in een lome vakantiestemming. Carmen had weer zo haar eigen motieven. Die zat nu eenmaal even in een dip. Eigenlijk zou er iemand op het terrein moeten rondlopen die er specifiek mee was belast uitstekende lipjes naar binnen te vouwen, dan wel af te knippen (Carmen’s beproefde remedie), concludeerden we unaniem. En ik wist daar wel iemand voor ook. Een ietwat onzekere kennis uit het hiv-circuit – net als Carmen alleenstaand en een beetje eenzaam – zou zeker weten een moord doen voor zo’n job.

Wanneer we later die dag bij mij thuis nog wat gaan drinken zoek ik op de computer gelijk maar contact met hem. Dat mijn mokkakleurige bezoek de natte droom is van menig man, begrijp ik door mijn hormoonverschuiving inmiddels bijna van nature. De broeierige blik in de ogen op het beeldscherm voor ons bevestigde dit tijdelijke inzicht van mij onmiskenbaar. Carmen straalde dan ook als een net verkozen koningin van het tropisch Zomercarnaval. Wanneer ik achter haar rug samenzweerderig naar de webcam knipoog, trekt het blauwe merklipje van het vest dat ze van me had aangetrokken, onontkoombaar even mijn aandacht.

28

06 2010

women only

Morgen, tijdens het symposium Life = Art van de HVN in Atropia, Driebergen-Zeist, begint om 13.30 uur de alleen voor hiv+vrouwen toegangkelijke workshop ‘de kunst van het vrouw zijn’ oftewel ‘the art of sexuality‘.

 http://bit.ly/c4EbMB

‘Is er plaats voor intimiteit en seks in het leven van hiv+vrouwen? Waar lopen we in de praktijk tegenaan en waar dromen we van?’

Ga met Mirjam en Hannah mee op avontuur langs seksuele wensen, verlangens en dilemma’s. Vind antwoord in jezelf of bij de andere deelnemers aan deze zinnenprikkelende workshop.

Let op: alleen toegangkelijk (en geschikt) voor hiv+vrouwen van alle leeftijden!

11

06 2010