Archive for the ‘rollercoaster’Category

En wanneer komt de tweede?

Door Sabine

Eigenlijk gaat alles wel heel goed. Ken je dat? Zo’n opening en dat er dan eigenlijk een “maar” komt?

Maar niks te klagen hoor. Bij mijn laatste controle waren mijn CD4 bijna 1600 en mijn viral load nog altijd ondecteerbaar dus klagen mag ik daarover absoluut niet. En het lijkt het erop dat ik eindelijk mijn match wat betreft medicatie gevonden heb: geen bijwerkingen. Wat een feest! Na het medische stuk vraagt mijn behandelaar altijd hoe het privé met me gaat. Hoe is het met je werk, Gyan etc.  Ik vertelde hem het een en ander en liet hem een recente foto van Gyan zien. En toen kwam DE vraag, “Plannen voor een tweede?”

Regelmatig wordt ons dat gevraagd “En wanneer komt de tweede?”  Als je een kindje hebt van anderhalf of twee jaar lijkt de buitenwereld dat het moment te vinden om te gaan voor een tweede. Natuurlijk hebben Patrick en ik het hier zelf ook al over gehad. Toegegeven,  mijn eierstokken kunnen op momenten behoorlijk rammelen en mijn hart slaat op hol bij de gedachte van een broertje of een zusje voor Gyan. Maar Patrick is daar erg duidelijk in: hij is tevreden zo en dolgelukkig met 1 gezond kindje.Natuurlijk ben ik dat ook maar twee zou toch wel leuk zijn…..

Regelmatig worden er afwegingen gemaakt:  gezondheid, financiën, leeftijd. Allemaal onderwerpen die dan de revue passeren. En iedere keer word ik heen en weer geslingerd tussen gevoel en verstand. Want gevoelsmatig wil ik zeker nog een keer een zwangerschap ervaren ( en dan nu graag een keer in rustig vaarwater). Het ziet er nu op het oog rustig genoeg uit. Hiv kan mijn kindje niks maken, ik zal zwanger kunnen zijn zonder verbouwing, verhuizing of een kraam periode bij mijn ouders. Ik zal in ons eigen verbouwde huis rustig een babykamer kunnen inrichten en ons kindje kan in 1 keer thuis komen. Het idee dat ik het getrappel in mijn buik kan voelen, en alle andere voorpret opnieuw kan ervaren, daar kan ik heel gelukkig van worden. En die bevalling doen we er gewoon geromantiseerd “even” bij.

Aan de andere kant, 4 dagen opvang voor 2 kindjes is bijna onbetaalbaar, naast alle andere vaste lasten. De drukte van 2 kindjes in plaats van 1, naast werk en alle andere zaken die onze aandacht vragen. Terwijl ik nu al blij ben als  ik om half 9 afgedraaid  in bed lig. Wachten dan totdat Gyan vier jaar is en naar school gaat?  Patrick is dan 42 en dat vind hij te oud.

Dus ja, als er dan gevraagd word, wanneer komt nummer twee, dan antwoord ik maar politiek correct en met een smile: “Daar zijn we nog niet over uit.” Want zo is het ook  Toch?

25

04 2017

Update uit de rollercoaster

Door Sabine

Nu ik even een weekje vakantie heb en Gyan lekker slaapt heb ik weer even de tijd en de energie om een rollercoaster update te schrijven. Door de drukte van alledag schuif ik zoiets vaak voor me uit. Die drukte van alledag, dat is me wat hoor. Ik werk tijdelijk 40 uur per week. Het is zo ontzettend druk dat ze mij gevraagd hebben of ik meer kon werken om de piek eraf te halen. Nou, die 40 uur werk ik al vanaf januari maar ik zie de piek nog niet verdwijnen.  Ik merkte twee weken voor mijn vakantie dat ik er wel klaar mee was. De vraag bleef komen om cliënten op te starten. En mijn cliënt dossiers waren een puinhoop, de administratie kreeg ik niet meer bijgewerkt. Ik liep achter de feiten aan en begon zaken te vergeten. Bij thuiskomst was ik dan zo moe dat ik vaak nadat ik Gyan op bed had gelegd er zelf ook maar in kroop. Nou, dat is nu ook niet echt bevorderlijk voor je relatie. In de weekenden loop ik dan thuis weer achter de feiten aan. Huishouden moest toch een keer gedaan worden. Patrick zette een tandje bij waar hij kon, maar ook hij moest vaak overwerken. Het resultaat was dat we bijna op de automatische piloot functioneerden Ons gezinsleven beperkte zich tot samen avondeten.

Tijd voor die rem, dus! Gesprek met mijn manager aangevraagd, aangegeven dat ik terug wil naar 32 uur per week. Uitgelegd dat ik daarmee behalve voor mezelf ook voor de organisatie zorg, want aan een medewerker met een burn-out heeft niemand iets. Gelukkig begreep mijn manager het, dus afgesproken dat ik per mei terug ga naar 32 uur. Ik hang de vlag uit, heerlijk! Ik kan nu al genieten van de gedachte dat ik weer iedere vrijdag bij mijn kleine mannetje ben.

Naast de drukte op het werk is er ook nog vrijwilligerswerk waar mijn aandacht naar toe gaat. In oktober heb ik een training voor peer-counselors gevolgd bij de Hiv Vereniging. Ik begeleid nu mensen met hiv die de aansluiting met de vereniging uit zichzelf niet maken en soms akelig in een isolement terecht zijn gekomen Aanvragen voor peer-counseling in Limburg komen bij mij terecht. Voor mensen is de stap naar iemand anders die ook leeft met hiv soms zó ontzettend groot! Ik vind het erg leuk om te doen, zeker als je terug hoort dat iemand er echt iets aan gehad heeft. Dan juich ik van binnen wel even, want daar doe ik het immers voor! En verder zijn Nikki en ik samen druk bezig om de Hiv Vereniging ook te planten in Limburg. Langzaam lijkt het of ons harde werken en onze lange adem beloond wordt. Heb je het artikel in de plus> al gelezen? Er zijn contacten gelegd en er worden activiteiten georganiseerd. 23 juni onze eerste inlooplunch. Best wel heel cool!

Mocht je geïnteresseerd zijn, kijk dan op de agenda op de site van de Hiv Vereniging.
Natuurlijk zijn jullie welkom!

21

04 2017

Ontzwangeren

door Sabine

Sabine en GyanNegen maanden op, negen maanden af. Voordat ik bevallen was, zei het me helemaal niks. Sterker nog: ik vond maar dat ze zich aanstelden. De bevalling was zo gepiept, binnen 1 ½ uur tijd lag ons mooie mannetje op mijn buik. Kort daarna liep ik al naar de afdeling neonatologie. De verpleging staarde me aan “Mevrouw, u bent net bevallen”, “Ja” riep ik, en draafde met een stevige pas door om mijn mannetje te bewonderen.
Weken leek het goed te gaan. Ik riep nog regelmatig: “ontzwangeren, wat een onzin”. Druk hadden we het wel. Ons huis was nog niet klaar, we woonden nog bij mijn ouders, gebroken nachten, maar ik genoot! Het eerste weekend van november verhuisden we eindelijk naar ons eigen huis. Heerlijk! Nu kon het genieten echt beginnen. Dacht ik.

Maar toen kwam de man met de hamer. Mijn conditie was al niet geweldig, maar het lijkt of hij na de bevalling samen met de placenta compleet verdwenen is. Als ik naar de trap keek was ik al buiten adem en mijn pijntjes begonnen toe te nemen. Opstartproblemen in de ochtend. Enorm pijnlijke voeten en stijve vingers die de plakkers van de luier niet eens los kregen.

Volgens mij moest gewoon de knop om. Hupsakee, in beweging! Uren wandelen met Gyan, op de fiets naar de winkel. Misschien zwemmen om de extra kilo’s van de zwangerschap en die heerlijke decembermaand aan te pakken. Maar mijn goede voornemens verdwenen al gauw. De pijn, het ongemak en mijn vermoeidheid waren gewoon te groot. Maar dat niet alleen. Ook voelde ik mij opeens heel kwetsbaar en onzeker. Van alles haalde ik me in mijn hoofd; “Ben ik wel een goede moeder, komt Gyan niks te kort, ben ik nog wel een leuke partner, zou mijn medicatie nog wel werken, heb ik misschien een nare spierziekte”. Ik maakte mezelf hartstikke gek, en dan is internet niet echt helpend, kan ik je vertellen. Symptomen van verschillende ziektes ging ik zoeken, en warempel, ze kwamen overeen met al mijn klachten. En als kers op de taart start dan ook nog net het tv programma “Over mijn lijk”.

Ik legde alles maar gewoon op tafel bij de consulent. Gelukkig werd ik daar serieus genomen en er volgden wat bloedonderzoeken. Mijn bloedwaardes waren top, en ontstekingsactiviteit was niet te vinden. Maar mijn klachten bleven wel bestaan. Ik besloot ze maar even te parkeren en plakte er ook zelf maar de sticker “ontzwangeren” op.

De zorg voor Gyan geeft mij een ongelofelijk groot verantwoordelijkheidsgevoel. Er mag mij niets overkomen. Die kleine man kan nog lang niet zonder mij. En ook werd ik weer boos op mijn ex, want door hem ben ik chronische ziek. En soms is de druk van buitenaf van mensen die het allemaal goed bedoelen gewoon teveel. Het zorgde ervoor dat ik uit balans was. Niet dat mijn klachten er niet zijn, maar ze verergerden door de focus die ik erop legde.

Dat ik nog niet de oude ben is mij wel duidelijk. Ik ben moeder. Opeens heb ik een totaal ander leven. Dit wist ik allemaal wel van verhalen, maar door het zelf te ervaren werd ik er echt van bewust. Nog altijd heb ik last van mijn gewrichten en spieren en de trap is nog altijd killing. Maar ik zie dat dat ook komt door ‘niet goed voor mijzelf zorgen’. Alleen maar bezig zijn met zorgen dat je kind en je man niets te kort komen om er om 18:00 uur achter te komen dat je dan pas je eerste maaltijd eet en de hele dag met je haren recht overeind in pyjama door het huis hebt gehold. Ik heb de lat veel te hoog gelegd en veel te weinig rust ingelast. Dat kost me nu de kop.

Als ontzwangeren echt 9 maanden duurt dan heb ik nu nog 4 maanden de tijd om alles op een rij te krijgen. Eerst mijn energie maar eens de juiste kant uit laten stromen, mijn gewrichten en spieren los laten maken in de hoop dat mijn klachten gaan afnemen. Daarom staat mijn eerste bezoek bij de osteopaat gepland. Ik leer het wel.

17

02 2016

Het pad dat leven heet

door Sabine

frog-1079999_640Zittend op de bank, even een momentje voor mezelf, dacht ik dat het weer eens tijd werd voor een update van mij op ons blog. Het is ongelofelijk: wat vliegt de tijd voorbij. We zijn alweer aangekomen in de laatste maand van het jaar.

 

Veranderingen
Dit jaar is omgevlogen, en wat kan er veel veranderen en gebeuren in één jaar.
Waar Patrick en ik vorig jaar rond deze tijd besloten om te gaan voor gezinsuitbreiding en ons huis in de verkoop te gooien, houden we nu alweer 10 weken een klein lachebekje in onze armen, hebben we ons oude huis verkocht en een bouwval compleet gerenoveerd, waarin we inmiddels alweer 4 weken wonen.
Hectische maanden waren het – soms wist ik niet meer wat voor en achter was. Het kostte veel tranen, mede door de zwangerschapshormonen natuurlijk, en ik zou het never nooit meer doen zoals we het nu hebben gedaan. Maar wat ben ik dankbaar.

Toen en nu
Een zwangerschap en bevalling met een gouden randje, een gezonde zoon, een fantastisch mooi huis waar we met ons drieën nieuwe herinneringen kunnen maken, een man die voor ons door het vuur gaat en een relatie die sterker is dan ooit tevoren.
Dit alles had ik nadat ik in 2009 hoorde dat ik hiv heb nooit durven dromen. Neergeslagen en gebroken besloot ik vastberaden om alleen mijn leven te gaan voortzetten, met hiv in de kast te blijven en een muur om mij heen te bouwen waar niemand ooit doorheen zou komen.  En zo zie je maar, toen en nu, een wereld van verschil.

Sterker
Trots blik ik terug op mezelf, dat ik het heb aangedurfd om het leven opnieuw te omarmen, uit de kast te komen met hiv en mijn hart in iemand anders zijn handen te leggen. Angst was er zeker, maar spijt? Hell no! Ik ben gevallen en ook weer opgestaan – Ik ben sterker teruggekomen en heb mezelf opnieuw gevonden.
Nu ga ik verder op het pad dat leven heet, met mijn twee grote liefdes aan mijn zij.

07

12 2015

Hij is er!

29

09 2015

Op controle

door Sabine

rollercoaster buikHoe het met ons kleintje gaat? Ach, die is nu al net zo eigenwijs als papa en mama.

Twee weken geleden op controle bij de gynaecoloog bleek het kleintje al bijna helemaal ingedaald te zijn, klaar om het levenslicht te zien. Bovendien bleek hij/zij 2 weken voor te liggen op groei. Dus in plaats van 35 weken zou ik ineens al op 37 weken zitten! De gynaecoloog begon over inleiden na de volgende controle over 2 weken, omdat hij wil voorkomen dat de bevalling extra moeilijk wordt doordat de baby groter zou zijn. Ik schrok ervan, want ook dat bericht was niet volgens mijn boekje, je wil natuurlijk het liefst dat de natuur zijn werk doet.

Met veel gezucht ben ik terug gereden naar Sittard, het bericht laten bezinken en weer gedacht het is niet anders.

Gisteren mocht ik weer op controle, Patrick was mee voor het geval dat we een datum moesten prikken voor de inleiding. De laatste keren ging ik meestal alleen naar de controles omdat Patrick iedere keer vrij moest nemen en we dan na de bevalling en verhuizing geen vakantiedagen samen meer hebben. We waren zo nerveus allebei! Maar na de echo bleek dat de kleine zich de afgelopen 2 weken netjes heeft gedragen – of was het mama die met de weken heeft geleerd meer los te laten en rust te nemen?

We kregen een mooi bericht: de kleine was niet veel meer gegroeid en volgde nu weer netjes de curve. Ook was hij/zij uit mijn bekken teruggekrabbeld, dus inleiden is voor nu even weggestreept van onze to do list! Volgende week de volgende check-up – wie weet mag de natuur alsnog zelf haar werk doen! Dat zou mooi zijn – al heb ik inmiddels geleerd: Nothing Is Under Control!

 

21

09 2015

Bouwval

door Sabine

rollercoaster verbouwingNa lange tijd weer een update van mijn rollercoaster-leven, want dat is wat het nog steeds is.
Deze hele rollercoaster is voor mij een leerschool: leren de controle los te laten en leren dat niet alles perfect hoeft te zijn of volgens mijn geschreven boekje hoeft te verlopen.
Dit alles gaat niet zonder slag of stoot. Inmiddels zijn al meerdere tranendallen gepasseerd en heb ik de nodige frustraties al moeten wegzuchten. Eén van mijn standaardzinnen is inmiddels ‘het is niet anders’ geworden.

Blok
Ondertussen is mijn oude woning definitief overgedragen aan de nieuwe eigenaren. Ik dacht dat ik veel moeite mee zou hebben om dat stuk van mijn leven af te sluiten, maar dat bleek niet zo te zijn. Na het leegmaken van het huis en het passeren van de akte, voelde het als een blok dat van mijn schouders viel. Rust, geen geren en geregel meer voor 2 huizen tegelijk, maar focussen op één huis. Nou ja huis…, een bouwval – want dat is het nog steeds.

Harde werkers
Maar wat hebben mijn mannen, – Patrick en mijn vader- hard gewerkt! Weken achter elkaar hebben ze gesloopt, ieder vrij uurtje waren ze in het huis te vinden, lopend op hun tandvlees maar toch steeds doorgaan. Alles om voor ons gezin een mooi plekje te maken. Ik ben trots op ze, zeker met alle tegenslagen die ze hadden: een dak dat rot en onveilig bleek te zijn, stucwerk dat met kalk zat vastgehecht en helemaal afgekapt moest worden, en zo voorts. Maar toch gaven ze niet op en niet één keer heb ik ze horen klagen.

Machteloos
Er waren momenten dat ik mij zo machteloos voelde als ik ze dan doodmoe thuis zag komen. Schuldgevoel omdat ik mijn steentje niet kan bijdragen. Ik zou graag met de sloophamer de muren gebeukt hebben, maar kan niet meer dan voor koffie en broodjes zorgen. En telkens als ik dat doe, kreeg ik een kus en een blik die zei “schat, dankjewel het was heerlijk”.
Inmiddels zijn we de sloopfase gepasseerd en zijn de aannemer, stukadoor en elektricien hard aan het werk om onze bouwval tot een paleisje te maken. En natuurlijk ook nu weer werken Patrick en pap zich het licht uit de ogen, en zorg ik voor koffie met een scheutje liefde en broodjes gemaakt vanuit mijn hart.

Het is niet anders
Inmiddels hebben we besloten om tot begin november bij mijn ouders te verblijven.
Niet zoals gepland, en niet zoals we graag hadden gewild. Maar wel heel dankbaar dat we bij hen terechtkunnen, geen dubbele lasten hoeven te betalen, en een plek hebben waar het veilig en schoon is. De babykamer staat inmiddels op, zodat de kleine in een mooi gestrekt bedje terecht komt. En weer heb ik een tranendal laten passeren omdat ik de babykamer zo graag in ons nieuwe huis had gecreëerd. Alles hadden we al aangeschaft, van meubels tot decoratie.
Maar ja, het is niet anders. Zoals een wijze vriendin zei: “een baby heeft echt geen ruimte nodig. Alleen nabijheid en koestering”. Daar heb ik me bij neergelegd, en ook dat geeft weer rust.

17

09 2015