Bij de kapper

door Marilou de Poorter

Sinds ik terug ben van zomervakantie is mijn haar weer flink aan het uitvallen. Aanvankelijk weet ik dat nog aan de invloed van de in augustus wel héél erg felle zon daar. En aan het zoutgehalte van de Lybische zee, dat zo hoog is dat ik ver van de kust durf weg te zwemmen. Net zo ver tot alles wat zich op het strand afspeelt onbelangrijk klein wordt. Mijn zonder meer zware bestaan, geruststellend relativeert.

Mijn haar voelt aan zoals het aanvoelde in Caïro, waar de blaadjes aan de bomen standaard stofgrijs van kleur waren. Lang geleden, in een tijdperk waarin ik nog nauwelijks iets wist over aids, laat staan over mijn eigen hiv-infectie. Behalve dat mijn tanden in Egypte door de lokaal gefabriceerde sigaretten zwart verkleurden, werd mijn haar er door het gechloreerde leidingwater na iedere dagelijkse douchegang juist een tintje lichter. Type ‘uitgebeten blond’. In dezelfde winkel waar ik uiteindelijk een soort tandpolish vond, verkochten ze ook anti-klit. Het totaal van mijn luxeaankopen in de elitewijk bleek een veelvoud van mijn dagelijkse verblijfskosten te zijn. Maar het goedje hielp in ieder geval mijn touwhaar tenminste nog enigszins te ontwarren. Zelfs zonder al teveel geblondeerde lokken in mijn kam achter te laten.

Maar de laatste maanden vind ik dus telkens wel plukken haar in mijn borstel en doucheputje. Als dit nog veel langer doorgaat, hoef ik straks niet eens meer naar de kapper. Een vriendin wist gelukkig goede raad. Ik moest maar eens bij die van haar een afspraak maken. Eentje die uitsluitend met natuurlijke producten als henna en zeezout werkt. Dat heb ik geweten.

Miss Mandy bleek zelf een zeer imponerende haardos te hebben, van ook nog eens onwaarschijnlijk lengte. Al mijn hoofdhaar bij elkaar is nog minder dan dat in één van haar dreadlocks! Aan haren wassen deed Mandy niet, daarvan droogt het volgens haar maar uit. Nadat ze het mijne met een plantenspuit had bewerkt (en me in no time in een verzopen kat omtoverde) informeerde Mandy streng naar mogelijke stressfactoren (‘ja, genoeg’) en eventueel medicijngebruik.

Normaal gesproken maak ik daar geen punt van, maar het beeld in de spiegel voor me was op dat moment nou niet bepaald om blij van te worden. Zodat ik nog net iets kon mompelen over ‘mogelijk’ en ‘meespelen’. Verder kwam ik niet. Het ontbrak me ineens aan het nodige zelfvertrouwen om mij helemaal nergens voor te hoeven schamen. En in plaats van te zeggen: ‘Tja, ik slik nogal wat aan hiv-remmers. Maar dat gaat jou, met je overdreven bos haar, helemaal niets aan’, dacht ik: ’Wat doe ik hier? Ik wil hier geloof ik helemaal niet zijn!’. Gek hoor. De vriendin die me had doorverwezen is nogal onzeker en verlegen, maar komt wel altijd stralend van de kapper terug. Ik ging juist met een warrige coupe en een zakje onduidelijk poeder om mijn hoofdhuid mee te masseren, de winkel uit. Plus de opdracht vanaf dan mijn haar gezond te denken.

Ik ben nooit meer terug geweest om het resultaat van de thuisbehandelingen en mijn positieve gedachten door deze onoverwinnelijke Mega Mandy te laten keuren. In plaats daarvan hop ik nu maar wat van de ene kappersaanbieding naar de andere prijsstuntende barbier. Om de drie maanden een ander. Zo hoor ik steeds weer nieuwe, soms verrassend creatieve verklaringen voor mijn almaar dunner wordende haar. Van mij krijgen ze allemaal gelijk. Dat scheelt me in ieder geval weer het nodige stressgerelateerde haarverlies. Trouw blijf ik alleen aan mezelf en aan mijn dagelijkse medicijnen. Braaf tot het bittere einde.

About The Author

redactie PVBlog

weblog door en voor vrouwen met hiv

Other posts by

Author his web site

24

11 2010

2 Reacties Reageer ↓

Meest recente comments

  1. 1

    Wat vervelend hé haaruitval. Ik heb er ook last van gehad. Daarnaast heb ik van mezelf al dun haar dus is het niet echt ideaal als het ook nog eens gaat uitvallen. Gelukkig ging het vanzelf over.

  2. 2

    had ik ook maar was zo weer weg!



Your Comment