Good vibrations

door Marilou de Poorter

Nou ben ik bepaald geen dierenliefhebber, maar dat mijn groene stadstuintje een paradijs is voor allerlei grappig buitengrut, vond ik toch steeds één van de grote voordelen van mijn huidige woning. Wanneer ik er ’s zomers tegen het vallen van de avond tot mezelf zat te komen, kon ik bijvoorbeeld steevast een egeltje naar de kattenbrokjes in de tuin aan de andere kant van de schutting zien wiggle-en. En een hele kolonie mussen in mijn heg kwetterde iedere dag dat het een lieve lust was. Vond, kon en kwetterde. Want tegen een zomerlang onderhoudswerkzaamheden aan het binnenterrein waarop mijn tuin uitkomt, bleek het paradijsje niet opgewassen. In plaats van getjilp en gekwetter hoorden mijn buren en ik drie maanden lang alleen nog het door merg en been gaande geluid van zwaar hak- en slijpgereedschap. Voor mij had er althans nog één pluspunt aan deze stoffige zomer gekleefd. Iets in de stem van Kader had me geraakt, toen die vanaf de steiger bij de overburen tot in mijn tuin doorklonk. Kader bleek een mooi mens te zijn. En zijn gezelschap een waardig substituut voor wat tijdelijk in mijn leven ontbrak. Het was bijna jammer dat die ellendige werkzaamheden eindelijk waren voltooid. Maar de vogels zouden weer durven terugkomen.

Dat najaar kreeg de buurvrouw naast me bezoek van een zwerfkat. Ze noemde haar Moortje. Moortje bleek al snel een moordenaar te zijn. Die ving niet alleen muizen, maar had het ook op mijn gevederde vriendjes gemunt, die zich heel voorzichtig weer lieten zien. Dit slechte nieuws was gelukkig meteen doorgekwetterd. Maar ik kon mooi fluiten naar mijn geliefde ochtendmuziek. Dat er afgelopen zomer zelfs een half aangevreten, met groene vliegen overdekte duif onder mijn heg lag te stinken, deed voor mij de deur echt dicht. Die rotkat moest weg! Ik wilde weer vrolijke vogeltjes in mijn leven. Niet alleen nog hun veren terugvinden als ik ’s morgens vroeg de achterdeur opendeed! Telkens wanneer ik de afgelopen maanden toch wat getjilp van een overmoedige enkeling in mijn tuin hoorde, vulde mijn hart zich met heimwee en verlangen. Mijn god, wat miste ik het rustgevende geluid van rondscharrelende mussen, koolmeesjes en roodborstjes! Het vertrouwen gevende avondlied van een merel die zijn gebroed in mijn vuurdoorn veilig weet.

Moortje: ik kon het rotbeest wel doodtrappen. Alleen kon ik dat natuurlijk niet. Vond het al erg genoeg dat ik het dier een natuurlijke dood wenste. Ik mag dan wel niet dol op dieren zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat ik mijn belang laat prevaleren over dat van hen. Leven en laten leven. Met je buren heb je het maar te doen. Met de door hen geclaimde zwerfdieren die jouw tuinbank als slaapplek confisceren ook. Maar je mag voor jezelf best een innige wens koesteren. Zolang die anderen maar niets ontneemt wat hen weer lief is.

Het is waar ik woon traditie elkaar even na twaalven buiten op straat Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Ik was bij mijn opruimwerkzaamheden nog een fles Pommery in een kast tegengekomen en de buurvrouw van de gewraakte zwerfkat had dit jaar voor iedereen lekkere hapjes gemaakt. Maar ze was wat bedrukt geweest. Een paar dagen eerder had ze namelijk een koortsige Moortje naar de dierenarts gebracht. Die had haar weer opgelapt en in één moeite door geconstateerd dat poes Moortje een gecastreerde kater is. Dat leek me geen reden om bij de pakken neer te zitten. Maar er was meer. Moor was kennelijk door de scanner gegaan en bleek te zijn gechipt. Terwijl het beest hier anderhalf jaar lang vogels terroriseerde zodat er zelf in de wijde omgeving geen tsjilpje meer te beluisteren viel, werd het dier ergens anders in de stad kennelijk ontzettend gemist. Zijn baasje had hem, dolgelukkig, diezelfde dag nog opgehaald.

Voor de fles onder mijn arm was dit duidelijk het perfecte jaar om eindelijk te mogen knallen. Dat de buurvrouw op nieuwjaarsdag weer als vanouds met restjes brood vogeltjes naar het binnenterein stond te lokken, maakte het plaatje  helemaal af. Twee zielen, één wensgedachte. Dit kan bijna niet meer missen. Komende zomer heb ik mijn paradijsje terug.

About The Author

redactie PVBlog

weblog door en voor vrouwen met hiv

Other posts by

Author his web site

03

01 2011

Your Comment