Het positieve aan positief zijn

door Sabine

We zijn nu alweer een tijd verder en ik merk dat ik mijn leven met hiv een plekje kan geven. Ik kan wel iedere dag zielig gaan zitten doen, maar daar schiet ik niks mee op. Ik moet ermee leren omgaan. Ik ben blij dat ik mijn verhaal gedeeld heb met mensen die me dierbaar zijn. Als ik het al die tijd voor me had willen houden, dan had ik het niet gered. Dan had het leven voor mij denk ik geen zin meer gehad en had ik ook geen vreugde meer kunnen beleven. Zo’n geheim met je meedragen, is niet niks. Het beïnvloedt je hele bestaan. Familie, vrienden en collega’s van mij die weten wat er gebeurt, steunen me. Als zij me niet hadden geholpen, dan had ik er heel anders voor gestaan. Soms vraag ik me ook wel eens af of ik er dan nog wel was geweest, of ik het alleen wel gered had. Of dat ik het heft in eigen handen had genomen. Ik weet het niet. Lastig om te zeggen. Ik weet alleen maar dat ik door een hel van een tijd ben gegaan. En dat mijn wilskracht en de steun van de mensen waar ik van hou, me er doorheen hebben getrokken.  Zij zijn degenen die de deur bij me plat liepen. Ze kwamen me halen om iets te gaan ondernemen. Gewoon iets doen om even uit de situatie te stappen. Winkelen, naar het strand, een lekker dagje uit – bezig zijn om er even niet aan te hoeven denken. Het is heel fijn dat ze er voor me zijn en dat ik erover kan praten. Zelfs als ik er geen zin in had, en liever in een hoekje weg wilde kruipen, waren zei degenen die mij eruit trokken en er voor zorgden dat ik toch mee ging. Vaak ging ik dan boos mee, maar kwam met een glimlach en nieuwe energie weer thuis. Een heerlijk gevoel was dat.

Hiv hoort bij mij, het maakt me wie ik ben. Ik ben gegroeid en zoveel sterker geworden. Sta met beide benen op de grond en heb een vechtlust als een hongerige leeuw. Soms als ik over hiv praat lijkt het wel alsof ik over mijn kindje praat. Het is me zo eigen geworden. Eigenlijk ben ik ongevraagd getrouwd met hiv.

Ik merk wel dat ik ook behoefte heb om met mensen te praten die ook ervaring hebben met hiv. Daarom bezoek ik op internet verschillende fora om met mensen te kunnen praten die in hetzelfde schuitje zitten. Het is fijn om met vrienden en familie te praten maar ze weten -gelukkig- niet hoe het voelt. Daarom is een forum zo fijn. Je ontmoet er mensen die erover mee kunnen praten. Die weten hoe het is, die je steunen tijdens moeilijke momenten en die je advies kunnen geven over bepaalde situaties waar je tegen aan kan lopen in het leven met hiv. Zo heb je toch het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Dat je dingen kan delen die je niet altijd kunt delen met mensen die niet hetzelfde voelen en ervaren als jij, omdat ze het positieve leven niet kennen.  En wat ook mooi is, ik heb mensen leren kennen. Vriendelijke, mooie, lieve mensen… ze kennen me van mijn verhalen en vragen, en sommige van foto’s die ze op Facebook gezien hebben. Ze kennen me niet in real life. Maar toch hebben deze forumvrienden een plekje in mijn hart veroverd. Een plekje dat, als ik geen hiv had gekregen, misschien onbewoond was gebleven. Vriendschappen die niet ontstaan waren, mensen met ieder hun eigen verhalen die ik nooit had leren kennen en nooit had geweten, als ik geen hiv had gekregen. En nu… nu kan ik me geen leven zonder hen meer voorstellen. Ze zijn me dierbaar geworden en ze zullen altijd speciaal voor mij blijven.

Het andere mooie van positief zijn is dat ik veel meer geniet sinds ik weet dat ik hiv heb. Ik laat met een gerust hart een poetsbeurt voorbij gaan als een vriendin me belt om mee erop uit te gaan, of een kop koffie te komen drinken. Ik ga uit eten als ik daar zin in heb, en ik maak me minder druk over situaties en gebeurtenissen waar ik vroeger dagen lang over kon piekeren. Er kan van alles gebeuren, dus je kunt het beste maar genieten en uit je leven halen wat erin zit. Voor je het weet is het voorbij of gebeurt er iets waardoor je bepaalde dingen niet meer kunt doen. Dan heb je spijt dat je dingen niet hebt gedaan toen je daar wel de kans voor had. Ik leef nu meer dan ik ooit eerder heb gedaan. Ik geniet, en doe waar ik zin in heb. En dat voelt heerlijk! Ik heb nu ook een heel goede relatie met mijn ouders en mijn zusjes. Eerst trokken we niet zoveel met elkaar op, maar de band is nu zoveel sterker geworden. Daar kan ik heel erg van genieten. Ik besef nu pas hoe erg ik de jaren gemist heb dat onze band niet goed was. Soms zagen en spraken we elkaar weken niet. Nu mis ik ze al als ik ze een dag niet gehoord heb. Dan bel ik even, al is het maar om alleen maar hallo te zeggen en te vragen hoe het met ze gaat. Of ga ik snel even naar ze toe om een kop koffie te drinken en wat te kletsen. Heerlijk momenten zijn dat, die ik nooit meer wil missen. Soms moet er iets gebeuren wat je hele leven op zijn kop zet. Om te beseffen dat juist de kleine dingen in je leven de dingen zijn die er toe doen en die ervoor zorgen dat je iedere dag met een lach op staat en de dag tegemoet lacht.

About The Author

redactie PVBlog

weblog door en voor vrouwen met hiv

Other posts by

Author his web site

25

02 2011

Your Comment