Zonder condoom

door Marilou de Poorter

Ondertussen begin ik toch wat te twijfelen. Vraag ik me af of het wel standaard bij de sollicitatieprocedure hoort een werknemer voorafgaand aan een kennismakingsgesprek te googelen. Dat ik zelf nou die gewoonte heb wanneer ik wil weten wat voor vlees ik in de kuip heb, of – achteraf – welke vis ik dit keer aan de haak heb geslagen. En dat een bijdetijdse meid als Stine Jensen (38, literatuurwetenschapper / filosoof en auteur van ‘Echte vrienden’) oprecht meent dat googelen bij de noodzakelijke research hoort. Maar dat wil nog niet zeggen dat een middelgroot bedrijf in voedingsmiddelen met meer dan 50 werknemers, er ‘natuurlijk’ dezelfde gewoonte op nahoudt als wij. Want als ik het NIPO rapport over hiv op de werkvloer dat vorige maand werd gepubliceerd moet geloven, heeft één op de acht leidinggevenden er moeite mee om iemand met hiv aan te nemen. En ziet bijna de helft bovendien liever niet, dat iemand met hiv in de kantine werkt. Zodat ik me nu ernstig afvraag of ik met mijn recentelijk verworven bijbaantje op de brood- en kaasafdeling, dan soms op een positieve manier nog een keer de jackpot heb gewonnen.

Ook de gemiddelde consument van goederen en diensten en de gemiddelde collega, is kennelijk van mening dat een hiv-plusser bij een sollicitatie niet dezelfde rechten en plichten heeft als zij. Aldus de ijskoude cijferdouche. Recht op privacy zou bij iemand met hiv blijkbaar moeten vervallen en meldingsplicht – van je hiv – juist worden ingevoerd. Terwijl ongeveer hetzelfde percentage Nederlanders van mening is dat iemand die hiv-postief is getest, beter geen beroep kan uitoefenen waarin fysiek contact plaatsvindt. Dat is tenminste wat ik na vluchtige lezing uit het 15 pagina’s omvattende rapport opmaakte. Vluchtig, want ik heb nog meer te doen naast mijn baantje. Maar aangezien de gemiddelde Nederlander – bijna de helft van mijn medewerknemers en ongelooflijk veel werkgevers incluis – de updates over hiv-overdracht en andere actuele hiv-informatie in tijdschriften, brochures en dagbladen, afgaande op de recentelijke bevindingen van het NIPO óók alleen maar vluchtig door lijken te nemen, drukt die gemakzucht van mij, niet al te zwaar op m’n geweten. Dat mijn praktijkervaring de gevonden percentages tegenspreekt, maakt me daarentegen wel wat onzeker. Want sinds ik ‘Hiv op de werkvloer’ onder ogen kreeg knagen er toch twijfels aan mijn nochtans solide basis van zelfvertrouwen.

Misschien ben ik alleen maar aangenomen omdat mijn hiv-status niet tot in het directiekantoor was doorgedrongen. Ben ik weliswaar standaard gegoogeld, maar is automatisch aangenomen dat mijn vrijwilligerswerk voor de HVN altijd geheel belangeloos is geweest. Aangezien ik overduidelijk niet tot één van de bekende risicogroepen hoor. Omdat ik er veel te gezond uitzie – en te gewoontjes. Misschien word ik op mijn leeftijd wel geacht niet meer aan seks te daoen – laat staat aan seks zonder condoom. Die hele standaardvraag naar mogelijk op handen zijnde gezinsuitbreiding is me tenslotte ook nooit gesteld. Niet door mijn huidige werkgever en niet tijdens twee eerdere sollicitatiegesprekken. Wellicht is dit wel de hele clou van ieder sollicitatieverhaal: een werknemer die zich niet (meer) voortplant, neemt ook geen risico om hiv op te lopen! Afgaande op de nuchtere cijfers in dit toonaangevende onderzoek – en de financiële crisis daarbij meewegend – toch best een heel wel mogelijke gedachtegang. Want een mens kan in tijden als deze maar niet voorzichtig genoeg zijn.

Inmiddels heb ik de welkomstbrief van mijn allereerste pensioenregeling bij de post aangetroffen. Ook dit document heb ik alleen maar even snel doorgebladerd. Harde cijfers ben ik er nergens in tegengekomen, maar veel zal dat pensioentje van mij echt niet voorstellen. Eerder iets symbolisch. Want eens komt er een dag, dat ik net als ieder ander, heel gewoon, relaxt met pensioen ga.

About The Author

redactie PVBlog

weblog door en voor vrouwen met hiv

Other posts by

Author his web site

07

06 2011

Your Comment