Terug in Amsterdam, terug in openheid

door Pauline

Twee maanden geleden verhuisde ik terug naar Amsterdam na bijna 4 jaar voornamelijk in Florence te hebben gewoond. Ik zeg voornamelijk, omdat ik toch wel regelmatig even terug kwam hier in Nederland. Deels omdat ik mijn gezondheidszorg niet aan de Italianen toevertrouwde en veel te tevreden ben met de fantastische zorg die wij hier genieten. Maar natuurlijk ook vanwege mijn familie en vrienden, de voordelen van onze open cultuur en rijke traditie om het leven vooral zo gezellig mogelijk te maken!

Ik miste vooral de vertrouwdheid van de alledaagse dingen, die je waarschijnlijk voor lief neemt als je hier woont. Dat je gewoon op je fiets kunt springen en overal heen kunt, ook als het regent omdat je dan gewoon een regenpak of poncho aantrekt. Niet moeilijk doen, niet zeuren, alles droogt wel weer op. Buiten is het koud maar binnen warm, en in de donkerste dagen van het jaar maken we het binnen juist extra gezellig.
Zo verliepen de eerste dagen en weken rond de feestdagen hartstikke goed. Ik voelde me echt weer thuis en genoot volop van het herontdekken van mijn buurt: nieuwe cafés en bio supermarkten die overal zijn ontpopt, haring eten op de markt, tulpen in huis, et cetera. Zelfs een bezoek aan de AH, Blokker en Hema zijn een feest wanneer je in het buitenland hebt gewoond!

Wat wel heel onwennig en verdrietig is aan deze terugkomst, is dat ik mijn geliefde partner van de afgelopen ruim 4 jaar in Florence heb achtergelaten. Wij houden nog steeds heel veel van elkaar, maar ik heb teveel van mezelf opgegeven om me aan zijn levensomstandigheden aan te passen. Dit ging ten koste van mijn geluk, met als gevolg ook van mijn gezondheid. Een grote troost is dat ik niet helemaal alleen ben teruggekomen. Ik heb namelijk een lieve 1 jarige Jack Russel die altijd overal met mij mee reist en nu dus mijn steun en toeverlaat is.

Milou, zo heet ze, geniet net zoals ik van het leven hier in Amsterdam! We bezoeken regelmatig alle parken en ook zij heeft al heel wat vrienden gemaakt hier. Een groot contrast met ons teruggetrokken leventje in Florence. We woonden daar weliswaar prachtig, maar nogal geïsoleerd, zonder aansluiting op het sociale vlak. Pas in het laatste jaar heb ik eindelijk twee vriendinnen leren kennen, beide Nederlands! Een daarvan is ondertussen al terug verhuisd naar Nederland, want die kon zich in Italie ook erg moeilijk aanpassen, ook al had zij kinderen op een International School. De andere vriendin blijft daar alleen maar omdat haar kinderen nog thuis wonen en half Italiaans zijn, maar zodra ze kan wil ook zij terug.

Waar ik het meeste moeite mee heb gehad, is dat ik al die jaren sinds ik hiv heb daar overal ter wereld open en eerlijk over heb durven en kunnen zijn, maar niet in Italië. Daar kon ik dat niet en leefde ik dus met een groot geheim. Dat geheim hield ik alleen maar omdat mijn partner een publieke baan heeft als golfleraar. Hij was bang – gezien de bekrompen mentaliteit van de Italianen – dat het slecht zou zijn voor zijn werk en reputatie. Volgens hem roddelen de mensen maar al te graag daar, zijn ze zeer veroordelend en ook slecht geïnformeerd – wat ons meer kwaad dan goed had kunnen doen. Bovendien wonen zijn ouders in hetzelfde huis en landgoed als wij en mochten zij het ook niet weten, omdat ze het – volgens hem – nooit zouden kunnen begrijpen of accepteren.

Zodoende heb ik na jarenlang activisme om de taboes rondom hiv te helpen doorbreken, mezelf in een kast gepropt. Ik heb in stilte, schaamte, verdriet en frustratie geleefd totdat ik het niet meer aankon. Het was begin 2014 toen ik zo depressief werd dat ik niet meer verder wilde leven. Ik had zelfs de kracht niet meer om uit dat dal te kruipen. Maar het is me toch gelukt. Ik besefte dat het zo echt niet meer verder kon en heb toen de nodige stappen ondernomen om mijn weg ”terug” te vinden. Niet zozeer terug naar Amsterdam, maar vooral terug naar mezelf.

About The Author

redactie PVBlog

weblog door en voor vrouwen met hiv

Other posts by

Author his web site

12

02 2015

Your Comment