De gedoofde vlam

door Pauline

Laatst schreef ik over een nieuwe man die ik had ontmoet. Ben ik even blij dat ik het rustig aan heb gedaan en niet te hard van stapel ben gelopen! Wat zo leuk, speels en spannend begon, is binnen no-time uitgelopen op een teleurstelling. Dat geeft dan ook meteen aan dat ik bepaalde verwachtingen had, maar ik noem het liever naïeve hoop.

Vertellen
handenHet begon allemaal met een aantal dates, goede gesprekken en een leuke klik. We hadden genoeg gemeenschappelijke interesses en de tijd die we samen hebben doorgebracht was heerlijk. Gelijk tijdens de eerste avond heb ik hem over mijn hiv verteld en hij reageerde ontzettend lief en oprecht geïnteresseerd. Het was niet mijn bedoeling het daar al over te hebben, maar omdat we allebei heel open over ons levenspad vertelden, vroeg hij wat mij dan precies was overkomen in 2006 dat mijn leven zo op zijn kop heeft gezet. Achteraf gezien had ik het misschien beter pas in een latere fase kunnen vertellen, maar ik was bang dat hij het me zou kwalijk nemen als ik het toen niet ter sprake had gebracht.

Opgelucht
Ik was erg blij dat hij me daarna nog vaker wilde zien en alles wees erop dat de interesse en aantrekking steeds sterker werden. In de gesprekken die volgden, heb ik hem stukje bij beetje de ins & outs over hiv verteld, en ook over mijn werk als hiv-activiste. Helaas bleek juist het feit dat ik er open over ben voor hem een dilemma te zijn. Bang voor wat zijn vrienden ervan zouden vinden als ze erachter komen dat ik hiv heb. Of misschien wel bang voor zijn eigen gevoelens daarover?!

Niet meer gezien
Met alle respect voor het feit dat iedereen zijn tijd nodig heeft om zulk nieuws te verwerken, kan ik er niet omheen dat ik zelf verdrietig ben dat hij niet ‘gewoon’ trots op mij kan zijn. Ik ben verdrietig om een misgelopen kans onze ontdekkingsfase een stap verder te laten komen. Want door zijn angst en/of schaamte voor mij is er afstand tussen ons ontstaan. Ik heb hem daarna helemaal niet meer gezien.

Oude liefde roest niet
Door deze ervaring realiseer ik me des te meer hoe goed ik het eigenlijk wel niet had met Lorenzo (mijn ex uit Italië). Hoe die mij volledig accepteerde en onvoorwaardelijk van mij hield. Sterker nog, hoe hij nog steeds zielsveel van mij houdt en ik eigenlijk ook van hem! Dat hoofdstuk voelt nog steeds niet afgelopen…. Misschien was deze korte vlam wel een wake-up-call om te doen realiseren dat ik nog lang niet over hem heen ben. En dat ik nog het één en ander te onderzoeken heb, voordat ik mijn ingepakte dozen naar NL laat versturen.

Wordt vervolgd
Ik hen daarom besloten op 21 juli weer naar Lorenzo toe te gaan :-))) We gaan 3 weken samen op vakantie! Deze vlam is nog lang niet gedoofd en belooft voer voor een volgend blog. Wordt vervolgd dus!

About The Author

redactie PVBlog

weblog door en voor vrouwen met hiv

Other posts by

Author his web site

06

07 2015

Your Comment