over ons

 

Weblog Posidivas is een plek voor en door vrouwen met hiv. We willen je  inspireren en steunen in jouw leven met hiv, als dat is wat je nodig hebt. Je bent niet alleen. In Nederland leven meer dan 4.000 vrouwen met hiv. Samen staan we sterker en kunnen we ook veel plezier hebben.
Je kunt hier op de website (anoniem) reageren. Je reactie wordt zichtbaar als deze is goedgekeurd door de moderator. Je emailadres is dan niet zichtbaar.

 

Aan dit weblog werk(t)en onder anderen mee:

Pauline: een frisse meid die na een paar jaar Italië teruggekeerd is naar Amsterdam, en samen met haar hondje Milou haar leven hier weer aan het opbouwen is. Catherine: partner van een hiv-negatieve man en moeder van twee pubermeiden. Gloria: van oorsprong Surinaamse activiste in Rotterdam met haar eigen stichting Het Rode Lint,  zet zich in tegen stigma en voor acceptatie van mensen met hiv afkomstig uit Suriname. Sabine: assertieve dertiger uit Sittard, hiv sinds 2009, druk bezig met werk, een nieuw huis en honden en vooral voluit leven met haar hiv negatieve partner en hun zoontje die in oktober 2015 is geboren. Eliane: haalt inspiratie uit haar muziek en optredens, komt oorspronkelijk uit Burundi en woont met Nederlandse man en twee kinderen in Amersfoort.  Larissa: Werkende moeder van een prinses in de onderbouw van de basisschool,  met een Afrikaanse partner, waarmee ze een huis heeft gekocht terwijl ze al meer dan 20 jaar met hiv leeft. Amanda: een actieve jonge studente die geboren is met hiv, maar daardoor haar leven niet laat bepalen. ReinaAlleen-opvoedende ploetermoeder van een koffie-met-melk tiener. Werkzaam als stafmedewerker bij de hvn, wonend in een dorpje in het Groene Hart en al 27 jaar hiv. Hannah: vogelfotomaker, moeder van twee jong volwassenen, hiv sinds de jaren tachtig, coach bij Stichting Marieke Bevelanderhuis. Els: stoere moeder van drie sportieve pubers die nog thuiswonen. Ze zitten alle drie nog op school of studeren.  Hun vader is een aantal jaren geleden overleden. Anka: Een sportieve veertiger, die samen met haar hiv-negatieve man in een koopwoning in het hartje van ons land woont. Samen zijn zij de ouders van 3 twintigers, die inmiddels allemaal de deur uit zijn.

 

Inbreng van andere hiv+vrouwen van harte welkom!

creating bonds, building power

  • niets uit de publicaties op het PositieveVrouwen weblog mag zonder toestemming van de auteurs/hiv vereniging worden gekopieerd, dan wel vermenigvuldigd en/of verspreid
  • copyright berust te allen tijde bij auteurs
  • columns (e.d.) zijn gebaseerd op praktijkervaring, maar geven hier niet per se een getrouwe weergave van. Namen en andere gegevens van derden zijn om privacyoverwegingen meestal gefingeerd
  • ontstaan op initiatief van de Hiv Vereniging

2 Reacties Reageer ↓

Meest recente comments

  1. redactie PVBlog #
    1

    Beste Pascale, wat ontzettend naar dat je je zo down voelt. Echt heel jammer en hopelijk tijdelijk, want ik hoop dat echt dat ik je een positieve kant op kan helpen. Een jaar is pas heel kort, voor sommige mensen duurt het nog veel langer om het te aanvaarden dat ze de pech hebben gehad op hiv te krijgen. Niemand gaat het bij de supermarkt kopen. Hiv is onzichtbaar en je hebt niets gedaan om het te verdienen. Niets anders dan mensen zonder hiv. Je hebt botte pech gehad, net als ik en net als alle andere mensen die leven met hiv. Bij ons is het wel overgedragen en bij een ander dan net niet. De geluksvogels. Ik leef met hiv sinds 1988, dus al 29 jaar en hoewel ik me ook boos en slecht heb gevoeld merk ik toch dat ik erg sterk ben geworden.Op mijn 41ste heb ik nog een gezond kind gekregen en ik ben nu mijn grijze haren aan het verven terwijl ik dacht dat ik deze leeftijd never nooit zou halen! Ik heb ook moeite gehad met de bijwerkingen van medicatie maar er is zoveel verbetering geweest dat er nu ook gezicht kan worden naar medicatie waar je geen blijvende bijwerkingen van hebt. Wellicht hebben de medicijnen die je nu slikt ook invloed op je stemming. Andere mensen die ook leven met hiv begrijpen jou wel – we staan in dezelfde schoenen, wij weten, net als jij ,hoe het is om met hiv te leven. Als je wilt praten met iemand die ook leeft met hiv, dan kan dat je heel goed doen. Ik hoop dat je die poging wilt wagen. Je kunt bellen met een van de vrijwilligers van het Servicepunt. Maandag, dinsdag of donderdag tussen 14 uur en 22 uur is er iemand die de telefoon beantwoordt. Je kunt je verhaal doen, boos zijn, verdrietig, de vrijwilligers luisteren echt naar je. Je kunt ook echt vragen of je iemand kunt spreken die zelf ook hiv heeft (de meeste vrijwilligers leven er zelf mee maar er zijn ook mensen die het zelf niet hebben maar wel persoonlijk heel nauw betrokken zijn). Je hoeft niet alleen te blijven, je hoeft het niet alleen te doen. Wij zijn er om samen met je op te lopen. Juist het voelen dat je niet alleen bent zal je meer kracht geven en acceptatie, dat je geen schuld hebt, maar botte pech. En we gaan 80 worden! Dus het is echt ook de moeite waard om in actie te gaan. Je hebt nog een heel leven voor je! Bel svp met het Servicepunt, zij luisteren graag en helpen je verder! 020 689 25 77 ma, di, do van 14:00 tot 22:00 uur. Niet opgeven hoor! Lieve groet van Reina

  2. Anoniem #
    2

    Ik weet niet goed wat zeggen of doen ik weet sinds een dik jaar dat ik hiv heb en lijk het maar niet te aanvaarden. De pillen maken me ziek en boos, ik heb soms echt het gevoel dat ik de enigste ben met hiv en dat niemand mij begrijpt. Ik weet eig echt niet wat ik moet doen en hoe ik verder moet met hiv of ik het wel verdien om men Leven te rekken met medicatie aan gezien ik de straf al heb gekregen.



Your Comment