Posts Tagged ‘hiv-column’

Hartzaken

door Pauline

heart-1356069_640Tijdens mijn reis naar Amerika onlangs in maart is er veel uit mijn verleden opgerakeld. Ik logeerde bij mijn jeugdvriendin in het huis tegenover ons huis destijds, waar mijn moeder 30 jaar geleden overleed toen ik 11 was. Zij was 39 en haar hart heeft het plots, midden in de nacht begeven. Van deze ervaring weet ik dat je leven van het ene moment op het andere nooit meer hetzelfde zal zijn.

Hoe hartverscheurend dit ook was, het leven gaat verder. Ik moest zien te overleven. De steun en liefde van familie en vrienden om ons heen hebben ons er doorheen gesleept. Een wijze levensles dat ondanks mijn verdriet en eenzaamheid ik er nooit echt helemaal alleen voor sta. Ik geloof dat ik hierdoor al op jonge leeftijd de kracht van het delen van je gevoelens heb geleerd. Dat motiveert mij nog steeds om goed te luisteren naar anderen om ze te ondersteunen, en om mezelf kwetsbaar en open op te blijven stellen.

Toen ik tien jaar geleden hiv-geïnfecteerd raakte, wist al snel dat ik mezelf en anderen kon helpen door er open over te zijn. Dat dit niet altijd makkelijk zou zijn, en niet iedereen daar met evenveel respect op zou reageren, nam ik voor lief. Ik overtuigde mezelf dat het meer waard was om mensen te informeren en taboes te doorbreken, dan in angst voor afkeuring te leven.

De laatste tijd heb ik zelf last van mijn hart. Verder onderzoek moet nog precies uitwijzen wat er aan de hand is, maar een dubbele erfelijke afwijking (mijn vader overleed ook jong aan zijn hart) speelt waarschijnlijk mee. Ik hoop dat het slechts emoties zijn die ik sterk fysiek ervaar en verder niks ernstigs. Het feit dat mijn hart een beetje op hol is door een lieve man die ik dit jaar heb ontmoet, lijkt mij een positieve mogelijke verklaring. En dat ik ook veel verdriet aan het verwerken ben, verklaart misschien de rest.

Vorige week was mijn hart helemaal van slag. De ex van mijn nieuwe liefde verbood hem hun kind nog te zien, nadat zij had vernomen van onze relatie en mijn hiv. Een scenario dat ik niet bepaald voor lief kan nemen! Zo zie je maar dat er nog steeds veel vooroordelen heersen.
Maar ik sta erboven. Ik blijf mijn hart openstellen, in de hoop dat liefde en transparantie uiteindelijk overwinnen. Met die gedachte heel ik mijn leed en heel ik mijn hart!

07

05 2016

Florence

door Pauline

IMG_0048Afgelopen maand ben ik weer op bezoek geweest bij mijn Lorenzo in Florence. Een kort bezoekje van maar 5 dagen. Ik merk dat ik het steeds benauwender vind om daar langer te verblijven. Wie mijn verhaal nog niet goed kent, kan eventueel terugbladeren door mijn vorige blog bijdragen van het afgelopen jaar.

Olijfolie
De reden van mijn bezoek was het helpen met de olijfoogst. Er staan zo’n 1000 olijfbomen op zijn landgoed waarvan elk jaar de helft van de bomen moet worden geplukt. De andere helft ‘rust’ dan en wordt het jaar erop geplukt. Normaliter wordt er gemiddeld zo’n 1200 liter olie per jaar geperst, maar vorig jaar niet. Toen was de productie nul liter. Dit kwam door een natuurramp, waarbij de bomen in de hele streek door een fruitvliegje aangevallen waren en de olijven vroegtijdig van de bomen vielen. Erg verdrietig, zeker aangezien de verkoop van de olie een noodzaak is om het onderhoud van het land te kunnen bekostigen.

Storm en schade
Toen op 1 augustus dit jaar een hevige hagel en windstorm een groot deel van de natuur in zuidelijk Florence verwoestte, hielden wij ons hart vast of er dit jaar wél weer olijven geplukt en geperst konden worden. De schade in de streek was zo erg dat er alleen al 400 bomen langs de Arno rivier moesten worden gekapt. Met als gevolg dat het nu net een oorlogsgebied lijkt: een lege vlakte, waar voorheen prachtige natuur floreerde.
Ook onze moestuin werd volledig weggeblazen, en een 20 meter hoge Cipres boom op ons landgoed werd omgewaaid. Net de goede kant op gelukkig, anders was het op ons huis terecht gekomen en hadden zijn ouders het mogelijk niet overleefd!

Overleefd
Gelukkig hebben de olijfbomen het overleefd, maar wel met heel veel schade. De hagel heeft de boomstammen en takken zodanig beschadigd dat er veel gekapt moet worden. Maar de olijven die ondanks de hagel nog aan de bomen hingen, hebben wij allemaal zorgvuldig geplukt en hebben in totaal toch zo’n 500 liter olie weten op te brengen 🙂

Puur natuur
Voor de afwisseling hou ik het deze keer maar eens op de stormachtige verschijnselen van de natuur in plaats van de stormachtige aard van mijn karakter, liefdesleven en perikelen rondom het leven met hiv. Ook best interessant toch, wat er allemaal meespeelt om die heerlijke olie thuis te kunnen brengen?! Wind, zweet en afzien dus… en héél veel dankbaarheid om na zwaar werk dan van het goddelijke resultaat te mogen genieten!

Tags:

15

11 2015

De gedoofde vlam

door Pauline

Laatst schreef ik over een nieuwe man die ik had ontmoet. Ben ik even blij dat ik het rustig aan heb gedaan en niet te hard van stapel ben gelopen! Wat zo leuk, speels en spannend begon, is binnen no-time uitgelopen op een teleurstelling. Dat geeft dan ook meteen aan dat ik bepaalde verwachtingen had, maar ik noem het liever naïeve hoop.

Vertellen
handenHet begon allemaal met een aantal dates, goede gesprekken en een leuke klik. We hadden genoeg gemeenschappelijke interesses en de tijd die we samen hebben doorgebracht was heerlijk. Gelijk tijdens de eerste avond heb ik hem over mijn hiv verteld en hij reageerde ontzettend lief en oprecht geïnteresseerd. Het was niet mijn bedoeling het daar al over te hebben, maar omdat we allebei heel open over ons levenspad vertelden, vroeg hij wat mij dan precies was overkomen in 2006 dat mijn leven zo op zijn kop heeft gezet. Achteraf gezien had ik het misschien beter pas in een latere fase kunnen vertellen, maar ik was bang dat hij het me zou kwalijk nemen als ik het toen niet ter sprake had gebracht.

Opgelucht
Ik was erg blij dat hij me daarna nog vaker wilde zien en alles wees erop dat de interesse en aantrekking steeds sterker werden. In de gesprekken die volgden, heb ik hem stukje bij beetje de ins & outs over hiv verteld, en ook over mijn werk als hiv-activiste. Helaas bleek juist het feit dat ik er open over ben voor hem een dilemma te zijn. Bang voor wat zijn vrienden ervan zouden vinden als ze erachter komen dat ik hiv heb. Of misschien wel bang voor zijn eigen gevoelens daarover?!

Niet meer gezien
Met alle respect voor het feit dat iedereen zijn tijd nodig heeft om zulk nieuws te verwerken, kan ik er niet omheen dat ik zelf verdrietig ben dat hij niet ‘gewoon’ trots op mij kan zijn. Ik ben verdrietig om een misgelopen kans onze ontdekkingsfase een stap verder te laten komen. Want door zijn angst en/of schaamte voor mij is er afstand tussen ons ontstaan. Ik heb hem daarna helemaal niet meer gezien.

Oude liefde roest niet
Door deze ervaring realiseer ik me des te meer hoe goed ik het eigenlijk wel niet had met Lorenzo (mijn ex uit Italië). Hoe die mij volledig accepteerde en onvoorwaardelijk van mij hield. Sterker nog, hoe hij nog steeds zielsveel van mij houdt en ik eigenlijk ook van hem! Dat hoofdstuk voelt nog steeds niet afgelopen…. Misschien was deze korte vlam wel een wake-up-call om te doen realiseren dat ik nog lang niet over hem heen ben. En dat ik nog het één en ander te onderzoeken heb, voordat ik mijn ingepakte dozen naar NL laat versturen.

Wordt vervolgd
Ik hen daarom besloten op 21 juli weer naar Lorenzo toe te gaan :-))) We gaan 3 weken samen op vakantie! Deze vlam is nog lang niet gedoofd en belooft voer voor een volgend blog. Wordt vervolgd dus!

06

07 2015

I am not HIV!

door Amanda

As a young African woman living with HIV and depending on anti retroviral therapy for a healthy life, the future often seems bleak. The horizon seems to shrink even more when I remember the fact that I was born with this ‘stigma’ as it is often regarded as in my native homeland.

Often, my mind wanders helplessly to unanswerable questions such as Why me? Why was I born with this? Does God even love me? If he does why did he let me to be conceived by that particular couple or better still why didn’t he make me come out free of the virus? Will I ever have a meaningful life and achieve my dreams?

Thankfully however, I am often startled by the seemingly selfish nature of my questions as sometimes it is as though I wished someone else had ‘my virus’. My parents died from AIDS when I was 6 years old and even though I wonder why that happened to me, I am very grateful for my grandparents who raised me in a comfortable home and provided me with a good education. With a wrong dealing by fate, my situation would have been much worse…I could have died when I was much younger or I could have become a sickly orphan begging on the streets. Read the rest of this entry →

26

02 2015

Covergirl

door Marilou de Poorter

Ik word altijd een beetje blij van binnen, als er buiten de periodes rond Wereld Aids Dag en Aids Memorial Day een oproep voor een interview met een hiv+vrouw bij de redactie binnenkomt. Zeker wanneer die afkomstig is van een lifestyle magazine als Linda. Of beter nog: een tijdschrift voor het hele gezin, zoals Margriet. Leesvoer dat je in wachtkamers aantreft en in van huis tot huis roulerende portefeuilles. Helaas monden deze oproepen in komkommertijd vrijwel steevast uit in een vette desillusie. Blijken er vrolijk absurd hoge eisen aan de aspirant kandidates te worden gesteld. Want naast hiv hebben, worden de sociaal kwetsbaarder vrouwen ook verondersteld jong, leuk én mooi te zijn – dat laatste vooral in verband met de niet onderhandelbare photoshoot. En niet te vergeten: deze meiden in de bloei va hun leven dienen ook nog per direct beschikbaar te zijn. Vooral bij die laatste eis krijg ik ongewild meestal meteen associaties met foute mannen en hun onhebbelijkheden.

Gelukkig is het niet aan mij om dit soort onzinverzoeken af te handelen. Kan ik me beperken tot een beleefde reactie (‘bedankt voor uw bericht’) en adequate doorverwijzing (‘het telefoonnummer en de openingstijden van het Servicepunt  vindt u hier’). Anders zou die aansprakelijkheidsverzekeraar voor vrijwilligers van de HVN nog overuren moeten maken en haar premie noodgedwongen verhogen – waar in deze tijd van bezuinigingen natuurlijk niemand op zit te wachten.

Nee, dan hebben de aids-ontkenners het gemakkelijker. Die spelen recht in de kaart van de economische malaise en kunnen al dan niet onder pseudoniem, overal op internet en zonder moeite onrust zaaien. Want wie hoort er tijdens hoogtijdagen van broekriem-stories nou niet graag dat hiv-medicatie je reinste zakkenklopperij van topfarmaceuten is? Op ieder willekeurig open hiv-forum of in elke min of meer besloten -groep, kom je deze wrange variant van wishful thinkers eigenlijk wel tegen. Ik vermoed, dat het hier mensen betreft met chronisch teveel tijd om te doden.

Maar laten we wel zijn. Als er deze kwakkelzomer dan toch een groep patiënten moet worden uitgesloten van medicatievergoeding om te kunnen bezuinigen op de zorgkosten, zou ik als ervaringsdeskundige zeggen: Pak het dan ook meteen goed aan! Schrap de medicijnen die volgens alerte crisissceptici toch alleen maar zijn uitgevonden om de zakken van enkelingen mee te vullen, in plaats van die van een kleine groep onschuldige Pompe- en Fabry-patiënten waarvan de opbrengst nauwelijks zoden aan de dijk zal zetten. Dan hebben die goed gelezen familiebladen tenminste echt iets om mee op de cover te koppen.

28

08 2012

Maagd

door Marilou de Poorter

De Marokkaanse schoonheidsspecialiste van de combi-aanbieding kwam in haar jonge jaren in dezelfde foute bars als ik vertelt ze, terwijl ze met een pincet gemeen aan mijn wenkbrauwen plukt. Maar sinds ze moeder is gaat ze hooguit twee keer per jaar nog wel eens uit. En nooit meer tot diep in de nacht. Dat gaat nou eenmaal niet samen met een gezin en een bedrijf. De herkenning van haar situatie stelt me meteen op mijn gemak. Laat die Brazilian waxbehandeling maar komen.

Haar salon startte ze toen ze net zwanger was van haar jongste, praat ze kalmerend de pijnlijke stiltes verder aan elkaar. Van haar drie jongens is hij dan ook het meest bij haar zaak betrokken. De peuter kliedert zijn gezichtje regelmatig vol met veel te dure lippenstift. En haar voorraad groene klei beschouwt hij kennelijk als zijn privé zandbak. Ze zegt het met een milde glimlach. Met de twee oudsten heeft ze meer te stellen. Hun roekeloosheid bezorgt haar regelmatig slapeloze nachten. Toch denkt ze erover nog een vierde kind te nemen. Misschien wordt het dan eindelijk een meisje? Waarom ik zelf soms moeilijk in slaap val, houd ik bij nader inzien voor me. Straks raakt de lieverd nog van slag. Met een strakke wasstrip op je bovenlip lukt terug praten toch al niet zo best.

Als na een reeks kordate rukken de tranen me alsnog in de ogen springen, hoor ik naast me zacht een langgerekte zucht. Ik ben haar laatste klant die avond. Straks alleen nog mijn maagdelijke bikinilijn. Ik wou dat ik er nooit aan begonnen was.

20

06 2012

Zonder condoom

door Marilou de Poorter

Ondertussen begin ik toch wat te twijfelen. Vraag ik me af of het wel standaard bij de sollicitatieprocedure hoort een werknemer voorafgaand aan een kennismakingsgesprek te googelen. Dat ik zelf nou die gewoonte heb wanneer ik wil weten wat voor vlees ik in de kuip heb, of – achteraf – welke vis ik dit keer aan de haak heb geslagen. En dat een bijdetijdse meid als Stine Jensen (38, literatuurwetenschapper / filosoof en auteur van ‘Echte vrienden’) oprecht meent dat googelen bij de noodzakelijke research hoort. Maar dat wil nog niet zeggen dat een middelgroot bedrijf in voedingsmiddelen met meer dan 50 werknemers, er ‘natuurlijk’ dezelfde gewoonte op nahoudt als wij. Want als ik het NIPO rapport over hiv op de werkvloer dat vorige maand werd gepubliceerd moet geloven, heeft één op de acht leidinggevenden er moeite mee om iemand met hiv aan te nemen. En ziet bijna de helft bovendien liever niet, dat iemand met hiv in de kantine werkt. Zodat ik me nu ernstig afvraag of ik met mijn recentelijk verworven bijbaantje op de brood- en kaasafdeling, dan soms op een positieve manier nog een keer de jackpot heb gewonnen.

Ook de gemiddelde consument van goederen en diensten en de gemiddelde collega, is kennelijk van mening dat een hiv-plusser bij een sollicitatie niet dezelfde rechten en plichten heeft als zij. Aldus de ijskoude cijferdouche. Recht op privacy zou bij iemand met hiv blijkbaar moeten vervallen en meldingsplicht – van je hiv – juist worden ingevoerd. Terwijl ongeveer hetzelfde percentage Nederlanders van mening is dat iemand die hiv-postief is getest, beter geen beroep kan uitoefenen waarin fysiek contact plaatsvindt. Dat is tenminste wat ik na vluchtige lezing uit het 15 pagina’s omvattende rapport opmaakte. Vluchtig, want ik heb nog meer te doen naast mijn baantje. Maar aangezien de gemiddelde Nederlander – bijna de helft van mijn medewerknemers en ongelooflijk veel werkgevers incluis – de updates over hiv-overdracht en andere actuele hiv-informatie in tijdschriften, brochures en dagbladen, afgaande op de recentelijke bevindingen van het NIPO óók alleen maar vluchtig door lijken te nemen, drukt die gemakzucht van mij, niet al te zwaar op m’n geweten. Dat mijn praktijkervaring de gevonden percentages tegenspreekt, maakt me daarentegen wel wat onzeker. Want sinds ik ‘Hiv op de werkvloer’ onder ogen kreeg knagen er toch twijfels aan mijn nochtans solide basis van zelfvertrouwen.

Misschien ben ik alleen maar aangenomen omdat mijn hiv-status niet tot in het directiekantoor was doorgedrongen. Ben ik weliswaar standaard gegoogeld, maar is automatisch aangenomen dat mijn vrijwilligerswerk voor de HVN altijd geheel belangeloos is geweest. Aangezien ik overduidelijk niet tot één van de bekende risicogroepen hoor. Omdat ik er veel te gezond uitzie – en te gewoontjes. Misschien word ik op mijn leeftijd wel geacht niet meer aan seks te daoen – laat staat aan seks zonder condoom. Die hele standaardvraag naar mogelijk op handen zijnde gezinsuitbreiding is me tenslotte ook nooit gesteld. Niet door mijn huidige werkgever en niet tijdens twee eerdere sollicitatiegesprekken. Wellicht is dit wel de hele clou van ieder sollicitatieverhaal: een werknemer die zich niet (meer) voortplant, neemt ook geen risico om hiv op te lopen! Afgaande op de nuchtere cijfers in dit toonaangevende onderzoek – en de financiële crisis daarbij meewegend – toch best een heel wel mogelijke gedachtegang. Want een mens kan in tijden als deze maar niet voorzichtig genoeg zijn.

Inmiddels heb ik de welkomstbrief van mijn allereerste pensioenregeling bij de post aangetroffen. Ook dit document heb ik alleen maar even snel doorgebladerd. Harde cijfers ben ik er nergens in tegengekomen, maar veel zal dat pensioentje van mij echt niet voorstellen. Eerder iets symbolisch. Want eens komt er een dag, dat ik net als ieder ander, heel gewoon, relaxt met pensioen ga.

07

06 2011