Posts Tagged ‘hiv en gezin’

Nieuwe start

door Els

house-1366734_640Wat kan er plotseling veel gebeuren in een korte periode. Er zijn jaren dat er weinig verandert in je leven en dan denk ik soms: zoals het nu is, blijft het voor de komende jaren. Niks blijkt minder waar. Ik ben vanaf juni vorig jaar bezig geweest met een andere woning en dan bedoel ik het kopen van een nog nieuw te bouwen appartement. Het huis waar ik nu met mijn kinderen woon, heb ik indertijd met mijn man gekocht. Ik wilde een nieuwe start gaan maken na het overlijden van mijn man, nu vijf jaar geleden, en dacht dat te doen door iets compleet nieuws te kopen. Ik had dus een optie genomen op een nog nieuw te bouwen appartement. De start van de daadwerkelijke bouw liet echter op zich wachten, omdat er nog te weinig appartementen waren verkocht. Dat bleek een geluk bij een ongeluk voor mij!

In november leerde ik mijn partner kennen. Onze relatie was vanaf het begin overweldigend. Het gaat zo super tussen ons: zonder elkaar is het veel minder gezellig. Een aantal weken geleden kwam het bericht van het bouwbedrijf dat ze over wilden gaan tot het tekenen van de koopcontracten van de appartementen. Wat nu? Moest ik nog wel iets gaan kopen wat alleen groot genoeg is voor mijn eigen gezin? En als we zouden gaan samenwonen tot de ontdekking komen dat wij er als samengesteld gezin niet in passen en het huis dan weer moeten verkopen? Vele gesprekken met mijn partner volgden. Wat moest ik doen? Hoe dacht hij hierover? Dit betrof niet alleen mijn maar ook zijn toekomst. Hij heeft ook een eigen huis, waar hij al dertig jaar woont.

Beetje bij beetje kwamen we tot de conclusie dat we samen een nieuwe start willen gaan maken in een nieuw huis, dat we samen gaan kopen. Dit huis moet groot genoeg zijn voor ons samengestelde gezin met in totaal zes kinderen.

Ik heb vervolgens de makelaar laten weten dat ik het appartement niet meer wil kopen en samen met mijn partner een afspraak gemaakt om met een adviseur over de financiële mogelijkheden te praten. Daarnaast kijken we op internet naar huizen in de omgeving van waar ik nu woon. Een tweetal huizen hebben we tot nu toe bezocht en er staat er alweer een in de planning. Gelukkig komen onze smaak en voorkeur aardig overeen. We zijn op zoek naar het WAUW-gevoel en het kost tijd om dat te vinden. De makelaar komt binnenkort mijn huis bekijken zodat we kunnen doen wat nodig is voor de verkoop.

Al met al een spannende periode en er gebeurt nu veel in korte tijd. Wat zal het straks gaan worden? Ik had dit een jaar geleden echt niet kunnen bedenken. Niemand had dit kunnen bedenken. Zo zie je maar dat dingen in het leven niet te voorspellen zijn en dat er na een lange rotperiode weer goede tijden aanbreken. We gaan gauw samen een week op vakantie naar de zon om lekker uit te rusten. Ons opmaken voor de hectische tijd die vermoedelijk snel zal volgen.

02

06 2016

‘Ik leef positief’

MG_HIVPositief_mrt2016_250In Mijn Geheim schrijft Elke Wolferink-van der Heyden over Mieke’s leven met hiv. Zij kwam er achter dat haar toenmalige vriend haar geïnfecteerd heeft. Door deze schokkende ervaring heeft zij zich in eerste instantie afgesloten voor nieuwe vriendschappen maar wel steun gezocht bij familie en vrienden door open te zijn over haar hiv-infectie.

En dan ontwikkelt zich toch een nieuw perspectief. De gezamenlijke passie voor een hondenras leidt tot een nieuwe liefde en uiteindelijk tot de beslissing om samen een kind te krijgen. Zeven jaar na haar hiv-diagnose is Mieke trots op haarzelf: ‘ik ben keihard gevallen, even in de slachtofferrol gekropen, maar vervolgens ook weer opgestaan’.

23

03 2016

Even voorstellen – Els

door Els

art-class-381124_640Ik zal mij eerst even voorstellen. Mijn naam is Els en ik ben moeder van drie pubers die bij mij wonen. Ze zitten alle drie nog op school of studeren. Hun vader is een aantal jaren geleden overleden. Dat heeft er behoorlijk ingehakt, de dood van hun vader. Logisch natuurlijk, zeker als je nog jong bent en nog zoveel belangrijke momenten in je leven gaat meemaken – afscheid van de basisschool, eindexamen middelbare school, je diploma halen, je rijbewijs. Ik moet zeggen dat ze heel stoer zijn en zich overal, met ups en downs, doorheen slaan.

Verborgen
Vervolgens heb ik een relatie gehad met een man die hiv bleek te hebben en zich niet liet behandelen en dat allemaal voor mij verborgen hield. Nadat ik deze relatie had beëindigd, bleek ik ook hiv-positief te zijn. Jemig, wat was de schok gigantisch! Ruim een jaar heb ik erover gedaan om dit nieuws te verwerken. Ik heb onder andere de cursus Positief Leven gedaan en heb daar veel aan gehad. Alleen al het feit dat je andere mensen ontmoet die hetzelfde hebben als jij, geeft een band en beter gevoel: je bent niet de enige!

Verder
Nu ben ik bijna vier jaar verder. Het lastige aan het hebben van een ziekte waar een stigma op heerst, is wie vertel ik er wel over en wie niet. Mijn twee oudste kinderen weten wel dat ik hiv heb, maar mijn jongste niet. Het heeft meer te maken met de angst dat hij ermee gepest gaat worden dan dat ik het niet wil vertellen. Dus wacht ik tot hij iets ouder is en mentaal sterker. Ik heb een aantal goede vriendinnen die het weten en een aantal familieleden.

Niet open
Echter, ik ben er niet open over. Daar heb ik bewust voor gekozen. Ik ben Els en dat verandert niet door mijn hiv-status. Soms is het handig als iemand het weet, zodat je erover kunt praten als je voor controle naar het ziekenhuis bent geweest en alle goede uitslagen wilt vertellen. Aan de andere kant ben ik niet open omdat ik bijvoorbeeld niet weet hoe mijn werkgever zou reageren als zij dit wist. Had zij mij dan ook voor deze baan aangenomen? Ik weet het niet, dus neem ik het risico niet en vertel het niet.

Hoe vertel je het?
Hoe vertel je het sowieso aan iemand in je omgeving? Ik heb dat altijd als lastig ervaren en zeker als het een nieuwe partner betreft. Daar wil ik het de volgende keer over hebben, want dat blijft een issue. Voor nu wens ik jullie allemaal een gezond en vooral liefdevol 2016.

04

01 2016

Het pad dat leven heet

door Sabine

frog-1079999_640Zittend op de bank, even een momentje voor mezelf, dacht ik dat het weer eens tijd werd voor een update van mij op ons blog. Het is ongelofelijk: wat vliegt de tijd voorbij. We zijn alweer aangekomen in de laatste maand van het jaar.

 

Veranderingen
Dit jaar is omgevlogen, en wat kan er veel veranderen en gebeuren in één jaar.
Waar Patrick en ik vorig jaar rond deze tijd besloten om te gaan voor gezinsuitbreiding en ons huis in de verkoop te gooien, houden we nu alweer 10 weken een klein lachebekje in onze armen, hebben we ons oude huis verkocht en een bouwval compleet gerenoveerd, waarin we inmiddels alweer 4 weken wonen.
Hectische maanden waren het – soms wist ik niet meer wat voor en achter was. Het kostte veel tranen, mede door de zwangerschapshormonen natuurlijk, en ik zou het never nooit meer doen zoals we het nu hebben gedaan. Maar wat ben ik dankbaar.

Toen en nu
Een zwangerschap en bevalling met een gouden randje, een gezonde zoon, een fantastisch mooi huis waar we met ons drieën nieuwe herinneringen kunnen maken, een man die voor ons door het vuur gaat en een relatie die sterker is dan ooit tevoren.
Dit alles had ik nadat ik in 2009 hoorde dat ik hiv heb nooit durven dromen. Neergeslagen en gebroken besloot ik vastberaden om alleen mijn leven te gaan voortzetten, met hiv in de kast te blijven en een muur om mij heen te bouwen waar niemand ooit doorheen zou komen.  En zo zie je maar, toen en nu, een wereld van verschil.

Sterker
Trots blik ik terug op mezelf, dat ik het heb aangedurfd om het leven opnieuw te omarmen, uit de kast te komen met hiv en mijn hart in iemand anders zijn handen te leggen. Angst was er zeker, maar spijt? Hell no! Ik ben gevallen en ook weer opgestaan – Ik ben sterker teruggekomen en heb mezelf opnieuw gevonden.
Nu ga ik verder op het pad dat leven heet, met mijn twee grote liefdes aan mijn zij.

07

12 2015

Education starts with my children

door Eliane

Eliane en AkiraWhen it comes to stigma around HIV and Aids , parents do anything  it takes to protect their children. I have been doing so for years! But for how long was I going to protect them? At some stage I would have to let it go.  Being pregnant I used to talk to the baby inside me. I shared my pain and my happiness. I could tell him how excited I was to receive him in this world. With time progressing and him being there in this world I started worrying  about the day he will know about my status,  about the day his friends will find out. I started imagining him being rejected because of his HIV  positive mother.

Activist
I took me a while, but a year ago I decided to disclose to most adults, including parents of my son’s friends. I have become an activist to get HIV accepted.
I talk a lot with my kids. They know I have diabetes and that I have to take medication every day. What if one day they will grow up and find out I have been hiding this piece of  information from them? They may as well never trust me again. How could  I defend  to be open to the world and leave my beloved ones behind? They are the main reason why I am doing this in the first place!
So, I have decided  to empower my children. The youngest  is always very curious. He shows keen interest in what is going on in our life. He  likes to help  for example when it comes to cooking, gardening. He loves  African storytelling, and asks about me when I was little and what kind of game I played in Africa. I think he is ready to know.

How do I tell my children?
My 14 years old daughter knows about my hiv status, but my two boys are unaware. They were born when I knew I am HIV positive.  So, the  moment of discovery for them was yet to come. I  decided to openly talk about my status without scaring them. I am proud to share with you the very interesting conversation I had with my youngest son Akira.
“Mama you have a lot medications are all of them for diabetes?”
“No, they are for something else.”  Immediately I felt that he is ready to get the truth now.
He asked : “What do you mean something else?”

The dragon is asleep
I know he likes to watch cartoons with dragons, so I choose to use the dragon as a name for HIV.
“Akira, mama has a virus, this one is like a dragon in my blood. He has been there for many many years.”
“Mama, does the dragon spit fire?”
“No, because I take medication every day, the dragon is now very weak. The medications put out the fire. The dragon  is asleep in a corner of my blood. He can no longer play and move and dance around in my blood.”
He asked “How can someone get a dragon?”
I answered: “Through contact with  blood of someone who has a dragon and who is not taking medication. Many people have the  dragon in their blood, but they do not know because they did not yet do the blood  test.”
He asked again, all excited: “ Wow, mama, do I also have the dragon?”
“ Good question! But  you don’t have a dragon, because when you were in my tummy I already  took the medication daily  to keep the dragon asleep, so that he could not touch you. You were born without  the dragon! Yihaaaaaaa ! And now I am trying to tell the world that the dragon in my  blood does not harm me or anyone close to me! You can hug me, the dragon can not touch you. He is sound asleep.”

I want a dragon too!
He asked again: “So, I don’t have a dragon?” I affirmed. He said: “What a pity” And a bit later: “I would like to have medication as well. But, how do you feel inside? Does it hurt?”
I said it does not hurt “But I have to keep controlling the dragon with medication and  sometimes medication can make me  feel sick for a few days, but afterwards I  am fine again.”
“When you feel sick let me know, I will make you a cup of tea!”
He gave me hug and said:  “I love you mom, you are my super mama!”

I raise stigma fighters
After this conversation I felt relieved to see how well and easy he took this information. I guess that when you bring up news with a positive mind, people will take it in positive way and there is no rejection. If you are being  rejected,  it is probably because they have no idea what you are talking about. Focus on a positive way of explaining, drop every negative judgement and just move on with it, to end stigma.
That is how I visualise  the empowerment of the new generation. They will speak up with no fear and the world will change. Starting with the next generation, where they will see  that mothers, fathers, grandmothers, grandfathers, girls and boys survived HIV and stigma. They lived their lives and were able to function.
I am proud to play my part. I am raising  future ambassadors and  stigma fighters. Together we can change the world and the change starts with us!

28

10 2015

Dossier leven met hiv

haar_knot_150In het tijdschrift Mijn Geheim heeft Sanne Prins een artikel geschreven over leven met hiv. Gelardeerd met feitelijke informatie over hiv beschrijft ze het leven van twee vrouwen.
Helene (66) heeft al 32 jaar hiv en vind het eigenlijk een wonder dat ze nog leeft. Na een intens leven en gevecht met verslaving staat ze nu sterker. Voor Manon (34) staat hiv ook gelijk aan het meedragen van een geheim. Tegelijkertijd is ze actief binnen de Hiv Vereniging en begeleid ze andere mensen met hiv. Kijkend naar een realityshow ziet ze daarin graag haar eigen gezin: twee hiv-positieve ouders die een ontzettend normaal leven leiden. Dat zou vooroordelen wegnemen! Neem even de tijd om hun verhalen te lezen.

06

10 2015

Hij is er!

29

09 2015