Posts Tagged ‘hiv en kinderwens’

Streng

door Sabine

Ik open de garagedeur en 2 dolblije honden komen op mij afgestormd, heerlijk iedere keer weer! Ik groet en knuffel ze, open de deur van ons huis en gelijk rennen ze naar de keukenkast waar de koekjes staan.
Vast ritueel, een koekje bij thuiskomst en een koekje als ik ga werken.
Vreemd eigenlijk dat dit al zo in hun systeem zit. Zelfs als ik het vergeet, krijg ik beledigde blikken, die mij er dan weer aan doen herinneren dat ik hun koekje ben vergeten. Natuurlijk krijgen ze dan een extra koekje!
Ik gooi mijn tas en jas van me af, vul mijn glas met vers geperst sinaasappelsap en plof op de bank. Heerlijk,  even een paar minuten voor mijzelf, even afschakelen na een lange drukke dag op het werk, even mijn dag in mijn hoofd verwerken voordat ik doorga naar het volgende ritueel van de dag, koken! Read the rest of this entry →

01

06 2015

Noties van een aanstaande moeder

fragment 2 uit het dagboek van Adiba

Jammer, jammer, jammer….. Inmiddels is gebleken dat poging twee is mislukt. En meteen komt de stress van het maken van een nieuwe afspraak bij de kliniek weer op. Van de hele mallemolen die weer gaat draaien. En daarbij ook de onzekerheid. Zal het echt gaan lukken? Is een zwangerschap ooit voor ons weggelegd?

Over een aantal weken moet ik terug naar de gynaecoloog voor een uitstrijkje. Ik hoop dat alles nog steeds goed is, anders is onze kans sowieso verkeken. Gek word ik van het gevoel dat er misschien zo weinig tijd is. Het is toch wel steeds lastiger om teleurstellingen te incasseren, merk ik. En soms twijfel ik of we hiermee wel moeten doorgaan.  Ik word heen en weer geslingerd tussen enerzijds het verlangen naar een kindje en anderzijds steeds meer opzien tegen het hele proces dat eraan vooraf gaat. Voor mijn gevoel mag ik niet klagen, want als je iets heel graag wilt, dan moet je er wat voor over hebben. Maar op deze manier valt dat niet mee.

Van te voren kun je niet helemaal inschatten wat het inhoudt, zo’n traject in een kliniek en de hele gang van zaken bij IUI. Fysiek en emotioneel komt er veel op je af. Inmiddels ben ik wel wat bekomen van het hele spektakel. Ik weet nu wat er van mij wordt verwacht en hoe het in zijn werk gaat. De zeven artsen die in de kliniek werken heb ik inmiddels bijna allemaal een keer gezien. Vooral het emotionele deel komt nu aan bod: de onderzoeken vooraf, de spanning van het moment van de behandeling, het afwachten. En dan wellicht de teleurstelling van een mislukking…

Nu op naar poging nummer drie. Dat zal ergens over twee weken zijn. En dan opnieuw hopen dat het eindelijk zo ver mag zijn. Dan begint er een andere fase, die misschien nog wel spannender is. Maar het hoofdstuk ‘kliniek’ is dan in ieder geval gesloten.

Binnenkort zal Adiba met ons delen hoe de derde poging om zwanger te worden verliep. Reacties worden daarbij zeer op prijs gesteld!

01

07 2012

Notities van een aanstaande moeder

fragment  uit het dagboek van Adiba, deel 1

Een spannende dag vandaag! Eindelijk is het zover. Na de noodzakelijke chirurgische ingreep, is nu het moment getimed voor onze tweede IUI-behandeling (Intra Uterus Inseminatie – red.). Nou ja, tweede: de eerste is mislukt. Dus eigenlijk is dit ook een beetje onze eerste behandeling.

Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst na mijn operatie weer naar de kliniek geweest. Er werd een meting verricht om te bepalen op welk moment mijn lichaam de meeste kans op een zwangerschap zou maken. Alleen was het toen nog te vroeg en moest ik ’s maandags terugkomen. Maandag werd vastgesteld dat woensdag écht het goede moment zou zijn…

Vanaf maandag liep de spanning natuurlijk behoorlijk op. Ik moest bij mezelf ook nog eens een hormoon prikken. Sinds ik weet dat ik hiv heb, heb ik nog steeds een dubbel gevoel bij bloed en bij prikken. Dus ik had daarbij een extra emotie. Gelukkig lukte het me toch goed om mezelf te injecteren.

Vanochtend was het eindelijk zover. Ik was bijna misselijk van de spanning,. De vorige keer was die nare verstopping geconstateerd, waardoor de hele poging ondanks onze hoge verwachtingen mislukte. Na de ingreep om dit obstakel te verhelpen, is het allemaal extra spannend geworden. Zou nu de IUI wel mogelijk zijn? Zou er pijn ontstaan? Ging het weer op een grote teleurstelling uitlopen, als de operatie niet het gewenste resultaat opleverde?

Maar de IUI bleek te zijn gelukt! Wat een mooi moment! Natuurlijk is dit pas stap één en nog geen garantie voor een directe zwangerschap, maar ik ben al zo gelukkig dat het nu goed is gegaan. Over 16 dagen mogen we een test doen of de behandeling is geslaagd. Nu vol spanning afwachten dus, wat er gebeuren zal!

20

06 2012

Maagd

door Marilou de Poorter

De Marokkaanse schoonheidsspecialiste van de combi-aanbieding kwam in haar jonge jaren in dezelfde foute bars als ik vertelt ze, terwijl ze met een pincet gemeen aan mijn wenkbrauwen plukt. Maar sinds ze moeder is gaat ze hooguit twee keer per jaar nog wel eens uit. En nooit meer tot diep in de nacht. Dat gaat nou eenmaal niet samen met een gezin en een bedrijf. De herkenning van haar situatie stelt me meteen op mijn gemak. Laat die Brazilian waxbehandeling maar komen.

Haar salon startte ze toen ze net zwanger was van haar jongste, praat ze kalmerend de pijnlijke stiltes verder aan elkaar. Van haar drie jongens is hij dan ook het meest bij haar zaak betrokken. De peuter kliedert zijn gezichtje regelmatig vol met veel te dure lippenstift. En haar voorraad groene klei beschouwt hij kennelijk als zijn privé zandbak. Ze zegt het met een milde glimlach. Met de twee oudsten heeft ze meer te stellen. Hun roekeloosheid bezorgt haar regelmatig slapeloze nachten. Toch denkt ze erover nog een vierde kind te nemen. Misschien wordt het dan eindelijk een meisje? Waarom ik zelf soms moeilijk in slaap val, houd ik bij nader inzien voor me. Straks raakt de lieverd nog van slag. Met een strakke wasstrip op je bovenlip lukt terug praten toch al niet zo best.

Als na een reeks kordate rukken de tranen me alsnog in de ogen springen, hoor ik naast me zacht een langgerekte zucht. Ik ben haar laatste klant die avond. Straks alleen nog mijn maagdelijke bikinilijn. Ik wou dat ik er nooit aan begonnen was.

20

06 2012

Liefde vermenigvuldigt zich als je het deelt

hiv en kinderwens – een ervaring

door: Abida

In maart 2010 kreeg ik mijn hiv-diagnose. Er was, na een problematische relatie en vier jaar alleen te zijn geweest, nét een half jaar een leuke man in mijn leven. Dat ik hiv bleek te hebben kwam als een donderslag bij heldere hemel, totaal onverwacht. Er ging van alles door mijn hoofd. Het werd al snel duidelijk dat de onzekerheid over het behouden van mijn nieuwe relatie omsloeg in een het gevoel van een sterkere band. Mijn partner, die overigens hiv-negatief is, wilde goddank met mij verder. We zijn nog steeds erg gelukkig samen.

In de beginperiode hadden we van alles aan ons hoofd. Toen de chaos een beetje begon te verdwijnen ontstonden er hoofdvragen en bijvragen. Een belangrijke hoofdvraag voor ons was toch wel onze kinderwens. We hadden het er al eens over gehad en waren tot de conclusie gekomen dat wij in de toekomst heel graag gezinsuitbreiding zouden willen.  Hoe moest dat nu dan? Door mijn hiv leek onze droom in één klap vervlogen. Toen we dit onderwerp met onze consulente bespraken, bleek onze droom helemaal niet per definitie van de baan. We gingen op zoek naar informatie door middel van gesprekken en publicaties. Op de site van de HVN kwamen we bijvoorbeeld het volgende stukje tegen:

Hiv-positiviteit hoeft geen belemmering meer te zijn om kinderen te krijgen. Hiv-remmers tijdens de zwangerschap en afzien van het geven van borstvoeding hebben de kans dat hiv wordt overgedragen verkleind tot minder dan 1%. Overleg met je hiv-behandelaar is nodig om in de zwangerschap de juiste combinatietherapie te gebruiken en ook het kindje moet na de bevalling medicijnen slikken. In Nederland zijn met deze strategie nog geen hiv-positieve kinderen geboren.’ Ja, dachten we, dat is mooi gezegd. Maar wat als…. Het onderwerp verdween weer naar de achtergrond.

Najaar 2010 ontstonden er opnieuw problemen met mijn gezondheid. Uit de eerste hiv-screening was gebleken dat de uitslag van mijn uitstrijkje niet goed was. Vervolgonderzoeken mondden uit in een biopsie. Het weefsel van de biopsie was niet goed en de conclusie was baarmoederhalskanker, mogelijk als gevolg van mijn hiv. Drastische maatregelen volgden en twee maanden na de uitslag van het uitstrijkje werden lymfeklieren en een gedeelte van mijn baarmoedermond verwijderd. Gelukkig was dit weefsel schoon en was er daarna geen chemokuur of bestraling nodig.

Je begrijpt dat ik hierna een totaal wrak was. Fysiek was het herstel zwaar, maar twee keer in één jaar voor je gevoel met de dood bedreigd worden was psychisch ondraaglijk. Er volgde een periode van herstel en verwerking. De kinderwens verdween naar de achtergrond. Ik had nu wel wat anders aan mijn hoofd. In deze periode werden we, mijn partner en ik, toch wel erg met onze neus op de feiten gedrukt. We zagen dat er geen garanties zijn en dat je gezondheid niet altijd vanzelfsprekend is. Als de baarmoederhalskanker terugkomt, is er een grote operatie nodig. Dan wordt mijn baarmoeder verwijderd en is de kans op kinderen verkeken. Dit deed ons besluiten om daadwerkelijk vorm te gaan geven aan onze wens.

Goed, waar begin je dan? Want als hiv positieve vrouw zijn er toch wel wat aandachtspunten voor je zwanger kunt worden. Als eerste dan maar een gesprek bij de hiv-consulente en de internist. Groen licht en een recept voor andere medicatie. Ik had Atripla, maar Atripla en zwangerschap zijn geen geschikte combi vanwege de schade die het bij de ongeboren vrucht kan veroorzaken. Het wisselen van medicatie vond ik heel spannend. Je weet wat je hebt, maar niet wat je terugkrijgt. Ik ging van één keer één tablet, naar twee keer vier tabletten per dag. Dat was best even wennen. Gelukkig kreeg ik geen bijwerkingen. De nieuwe medicatie bevalt me goed.

Dan stap nummer twee, zeg maar de praktische invulling. Zwitsers standpunt of niet?  We denken er nog over na, maar twijfelen nog aan de betrouwbaarheid ervan. Zelfinseminatie hebben we als eerste geprobeerd, maar na vijf maanden bleken we nog steeds niet zwanger. Gelukkig werden we door de gynaecoloog meteen doorverwezen naar een fertiliteitskliniek voor verder onderzoek. Na hun advies hebben we besloten te kiezen voor een IUI-traject – inseminatie in de baarmoeder en in je natuurlijke cyclus.

Eindelijk was het zover, onze eerste IUI-behandeling zou plaatsvinden: spannend! Op een zaterdag moesten we naar de kliniek. We hadden goede verwachtingen – de resultaten van alle onderzoeken waren immers goed. Maar tot onze grote teleurstelling lukte de IUI-behandeling niet. Oud littekenweefsel had een blokkade veroorzaakt, die alleen verholpen kan worden met een nieuwe operatie. Binnenkort zal ik daar dus voor onder het mes moeten. Daarna gaan onze inspanningen om zwanger te worden weer verder.

Ik heb getwijfeld of ik andere hiv-positieve vrouwen deelgenoot wilde maken van onze beslommeringen. Ze zijn wel heel persoonlijk. Toch hoop ik, hoe de uitkomst ook mag zijn, dat anderen iets hebben aan mijn ervaringen met zwanger worden. Daarom ga ik na mijn operatie een dagboek bijhouden en fragmenten daarvan met jullie delen. Binnenkort zijn deze hier te lezen.

15

05 2012