Posts Tagged ‘hiv en relaties’

Nieuwe start

door Els

house-1366734_640Wat kan er plotseling veel gebeuren in een korte periode. Er zijn jaren dat er weinig verandert in je leven en dan denk ik soms: zoals het nu is, blijft het voor de komende jaren. Niks blijkt minder waar. Ik ben vanaf juni vorig jaar bezig geweest met een andere woning en dan bedoel ik het kopen van een nog nieuw te bouwen appartement. Het huis waar ik nu met mijn kinderen woon, heb ik indertijd met mijn man gekocht. Ik wilde een nieuwe start gaan maken na het overlijden van mijn man, nu vijf jaar geleden, en dacht dat te doen door iets compleet nieuws te kopen. Ik had dus een optie genomen op een nog nieuw te bouwen appartement. De start van de daadwerkelijke bouw liet echter op zich wachten, omdat er nog te weinig appartementen waren verkocht. Dat bleek een geluk bij een ongeluk voor mij!

In november leerde ik mijn partner kennen. Onze relatie was vanaf het begin overweldigend. Het gaat zo super tussen ons: zonder elkaar is het veel minder gezellig. Een aantal weken geleden kwam het bericht van het bouwbedrijf dat ze over wilden gaan tot het tekenen van de koopcontracten van de appartementen. Wat nu? Moest ik nog wel iets gaan kopen wat alleen groot genoeg is voor mijn eigen gezin? En als we zouden gaan samenwonen tot de ontdekking komen dat wij er als samengesteld gezin niet in passen en het huis dan weer moeten verkopen? Vele gesprekken met mijn partner volgden. Wat moest ik doen? Hoe dacht hij hierover? Dit betrof niet alleen mijn maar ook zijn toekomst. Hij heeft ook een eigen huis, waar hij al dertig jaar woont.

Beetje bij beetje kwamen we tot de conclusie dat we samen een nieuwe start willen gaan maken in een nieuw huis, dat we samen gaan kopen. Dit huis moet groot genoeg zijn voor ons samengestelde gezin met in totaal zes kinderen.

Ik heb vervolgens de makelaar laten weten dat ik het appartement niet meer wil kopen en samen met mijn partner een afspraak gemaakt om met een adviseur over de financiële mogelijkheden te praten. Daarnaast kijken we op internet naar huizen in de omgeving van waar ik nu woon. Een tweetal huizen hebben we tot nu toe bezocht en er staat er alweer een in de planning. Gelukkig komen onze smaak en voorkeur aardig overeen. We zijn op zoek naar het WAUW-gevoel en het kost tijd om dat te vinden. De makelaar komt binnenkort mijn huis bekijken zodat we kunnen doen wat nodig is voor de verkoop.

Al met al een spannende periode en er gebeurt nu veel in korte tijd. Wat zal het straks gaan worden? Ik had dit een jaar geleden echt niet kunnen bedenken. Niemand had dit kunnen bedenken. Zo zie je maar dat dingen in het leven niet te voorspellen zijn en dat er na een lange rotperiode weer goede tijden aanbreken. We gaan gauw samen een week op vakantie naar de zon om lekker uit te rusten. Ons opmaken voor de hectische tijd die vermoedelijk snel zal volgen.

02

06 2016

Hoe vertel ik het mijn nieuwe partner

door Els

kissing-couple-1149141_640Ik val meteen maar met de deur in huis met de vraag: “ Hoe vertel ik mijn nieuwe partner dat ik hiv positief ben?” Ik heb dat altijd als lastig ervaren, moet ik zeggen. Vaak heb ik op Internet gezocht naar ervaringen van anderen of advies gevraagd aan mensen in mijn omgeving die in hetzelfde schuitje zitten. Meestal kreeg ik te horen: “ Er zelf geen beladen onderwerp van maken, want anders straal je dat ook uit.” Ik kan er zelf dan wel ontspannen over doen, maar feit blijft dat de andere partij nog nooit iemand heeft ontmoet die hiv heeft en dat hij daar nu ook nog eens verliefd op is! Hoe ontspannen kan je daar over zijn.

Ik heb mijn huidige partner via een datingsite leren kennen. Hoe modern en van deze tijd ben ik! Dan ook maar meteen een paar tips van mij persoonlijk voor andere dames die een leuke partner zoeken.

  1. Ga naar een betaalde datingsite, daar zijn toch meer mensen serieus op zoek.
  2. Vervolgens eerst een paar weken mailen via de site, zodat je voor je gevoel veilig bent en ook redelijk anoniem kunt blijven.
  3. Als het dan werkelijk klikt pas telefoonnummers uitwisselen en gesprekken via de App voeren.
  4. Dus niet te snel afspreken. Vraag ook of de foto recent is gemaakt en pas op voor fakers!

Tot zover mijn tips en nu mijn coming out tegenover mijn vriend.
Ik zal je vertellen hoe ik dat heb aangepakt. Nadat ik hem via een datingsite had gevonden klikte het met de gesprekken via de mail al goed tussen ons. Dit werd steeds leuker en beter. Ik had ook echt het gevoel mijn soulmate gevonden te hebben. We denken zo hetzelfde en hebben dezelfde humor. We gingen Appen maar hij voelde wel dat ik op een bepaalde manier afstand hield. Ik heb hem ook geschreven dat niets is zoals het lijkt en dat ik daarom ook nog een zekere terughoudendheid had ten opzichte van hem. Zeker gezien mijn eerdere ervaringen. Hij had daar begrip voor. Uiteindelijk hadden we een date in een restaurant in mijn woonplaats. En ik moet zeggen, het was bij ons beiden liefde op het eerste gezicht! Hij was in het echt net zo leuk als in de mail en Appgesprekken. We hebben een tijd zitten kletsen en op een gegeven moment zei ik: “Ik heb een tijdje terug een tv-programma gezien over een boek met de titel “ Als je mij echt zou kennen dan zou je weten dat…” en dan vertelden mensen in dat programma iets wat je alleen vertelt als je wilt dat iemand je echt kent.” En daarna voegde ik meteen maar toe: “Als je mij echt kent dan zou je weten dat ik hiv positief ben.” Daarna liet ik een stilte vallen. Hij zei: ” Dat is vervelend voor jou, maar dat maakt voor mij niks uit. Ik vind je heel leuk en ik ben geen domme man. Ik weet dat hiv tegenwoordig goed behandeld kan worden en dat je er oud mee kunt worden.”
Ik was opgelucht en blij, vooral omdat hij er zo nuchter mee omging. Belangrijk voor mijzelf dat ik het toch vrij snel verteld heb, want hoe langer je wacht des te moeilijker wordt het om dit te vertellen.
Voor mij werkte dit goed, maar er zijn natuurlijk andere manieren om het te vertellen. Ieder moet dit tenslotte op zijn of haar eigen manier doen.

08

02 2016

Nieuwe doelen

door Pauline

December
gloria en paulineVoor mij een maand vol jaarlijkse rituelen: reflecteren op het afgelopen jaar, de balans opmaken en inzichten laten bezinken, donkere dagen oplichten door kaarsjes en feestversiering, de feestdagen (niet altijd een feest!), mensen waarom je geeft het allerbeste toewensen, plannen maken en doelen stellen voor het komend jaar, proberen tijd door te brengen met dierbaren én tussen alle drukte door jezelf in balans zien te houden.

Posidivas
In het kader van samenkomen en bijzondere momenten met elkaar delen, was afgelopen zondag hiervan een prachtig voorbeeld. Met 20 vrouwen en 8  kinderen kwamen we samen op de HVN (Hiv Vereniging Nederland) om elkaar te ontmoeten, verhalen te delen, lekker te eten, ons te vermaken en ons allemaal even door elkaar gesteund en geliefd te voelen. Het was een geslaagde middag! Reina en Marlies hadden alles tiptop georganiseerd voor zowel de dames als de kinderen. De fantastische lunch die Reina had verzorgd was verrukkelijk en het spel na de lunch heel vermakelijk :’))

Met zijn allen gezeten aan een grote, mooi opgedekte tafel met kaarsjes en slingers (er was namelijk ook een jarige aanwezig), begon de bijeenkomst met een voorstelronde. We vertelden onze naam, leeftijd, hoe lang we al leven met hiv (en wat we daarover wilden vertellen) en welke rol hiv in onze huidige levensfase voor ons betekent.
Dit was het meest ontroerende en inspirerende deel van de dag gezien de persoonlijke aard van ieders verhaal. Elke vrouw met haar eigen achtergrond en ervaringen is telkens weer een bron van herkenning, kracht en motivatie voor een ander. Dat maakt het delen juist ook zo bijzonder en waardevol. Wie nog nooit naar zo’n bijeenkomst is geweest, kan ik sterk aanraden ook eens te komen. Het is een veilige, warme en gezellige omgeving om in verbondenheid, herkenning en erkenning te beleven. Herkenning in onze doorleefde ervaringen en erkenning voor de kracht die wij allen zo sterk bezitten en van ieder van ons POSIDIVAS heeft gemaakt!

De rest van de middag was een en al genot en vermaak: heerlijke soepen, salade, nasi goreng en toetjes (en cake, koekjes, munt thee, koffie, enzovoorts…). Ook een hilarisch dobbelsteen spel waarbij iedereen haar meegenomen kadootjes op een grote hoop op tafel moest leggen en de dobbelsteen bepaalde bij wie die kadootjes uiteindelijk belandden. Wat hebben wij gelachen 🙂

Het einde
Mijn jaar eindigt met een genadeslag. Een maand geleden heb ik de knoop doorgehakt en het uiteindelijk tóch uitgemaakt met de Italiaan. Het is een jaar vol heen & weren geweest, letterlijk. Ik kan het niet meer. En mijn lichaam ook niet, want dat protesteert sindsdien met een hernia. Tijd en rust voor mezelf. Bezinning. Het verdriet verwerken van 5 jaar samen en 3 verloren kindjes. Stiekem had ik namelijk nog hoop…. Eindelijk mag ik rouwen. En hopen dat 2016 me de kracht zal geven mooie nieuwe doelen te bereiken!

15

12 2015

Bouwval

door Sabine

rollercoaster verbouwingNa lange tijd weer een update van mijn rollercoaster-leven, want dat is wat het nog steeds is.
Deze hele rollercoaster is voor mij een leerschool: leren de controle los te laten en leren dat niet alles perfect hoeft te zijn of volgens mijn geschreven boekje hoeft te verlopen.
Dit alles gaat niet zonder slag of stoot. Inmiddels zijn al meerdere tranendallen gepasseerd en heb ik de nodige frustraties al moeten wegzuchten. Eén van mijn standaardzinnen is inmiddels ‘het is niet anders’ geworden.

Blok
Ondertussen is mijn oude woning definitief overgedragen aan de nieuwe eigenaren. Ik dacht dat ik veel moeite mee zou hebben om dat stuk van mijn leven af te sluiten, maar dat bleek niet zo te zijn. Na het leegmaken van het huis en het passeren van de akte, voelde het als een blok dat van mijn schouders viel. Rust, geen geren en geregel meer voor 2 huizen tegelijk, maar focussen op één huis. Nou ja huis…, een bouwval – want dat is het nog steeds.

Harde werkers
Maar wat hebben mijn mannen, – Patrick en mijn vader- hard gewerkt! Weken achter elkaar hebben ze gesloopt, ieder vrij uurtje waren ze in het huis te vinden, lopend op hun tandvlees maar toch steeds doorgaan. Alles om voor ons gezin een mooi plekje te maken. Ik ben trots op ze, zeker met alle tegenslagen die ze hadden: een dak dat rot en onveilig bleek te zijn, stucwerk dat met kalk zat vastgehecht en helemaal afgekapt moest worden, en zo voorts. Maar toch gaven ze niet op en niet één keer heb ik ze horen klagen.

Machteloos
Er waren momenten dat ik mij zo machteloos voelde als ik ze dan doodmoe thuis zag komen. Schuldgevoel omdat ik mijn steentje niet kan bijdragen. Ik zou graag met de sloophamer de muren gebeukt hebben, maar kan niet meer dan voor koffie en broodjes zorgen. En telkens als ik dat doe, kreeg ik een kus en een blik die zei “schat, dankjewel het was heerlijk”.
Inmiddels zijn we de sloopfase gepasseerd en zijn de aannemer, stukadoor en elektricien hard aan het werk om onze bouwval tot een paleisje te maken. En natuurlijk ook nu weer werken Patrick en pap zich het licht uit de ogen, en zorg ik voor koffie met een scheutje liefde en broodjes gemaakt vanuit mijn hart.

Het is niet anders
Inmiddels hebben we besloten om tot begin november bij mijn ouders te verblijven.
Niet zoals gepland, en niet zoals we graag hadden gewild. Maar wel heel dankbaar dat we bij hen terechtkunnen, geen dubbele lasten hoeven te betalen, en een plek hebben waar het veilig en schoon is. De babykamer staat inmiddels op, zodat de kleine in een mooi gestrekt bedje terecht komt. En weer heb ik een tranendal laten passeren omdat ik de babykamer zo graag in ons nieuwe huis had gecreëerd. Alles hadden we al aangeschaft, van meubels tot decoratie.
Maar ja, het is niet anders. Zoals een wijze vriendin zei: “een baby heeft echt geen ruimte nodig. Alleen nabijheid en koestering”. Daar heb ik me bij neergelegd, en ook dat geeft weer rust.

17

09 2015

De gedoofde vlam

door Pauline

Laatst schreef ik over een nieuwe man die ik had ontmoet. Ben ik even blij dat ik het rustig aan heb gedaan en niet te hard van stapel ben gelopen! Wat zo leuk, speels en spannend begon, is binnen no-time uitgelopen op een teleurstelling. Dat geeft dan ook meteen aan dat ik bepaalde verwachtingen had, maar ik noem het liever naïeve hoop.

Vertellen
handenHet begon allemaal met een aantal dates, goede gesprekken en een leuke klik. We hadden genoeg gemeenschappelijke interesses en de tijd die we samen hebben doorgebracht was heerlijk. Gelijk tijdens de eerste avond heb ik hem over mijn hiv verteld en hij reageerde ontzettend lief en oprecht geïnteresseerd. Het was niet mijn bedoeling het daar al over te hebben, maar omdat we allebei heel open over ons levenspad vertelden, vroeg hij wat mij dan precies was overkomen in 2006 dat mijn leven zo op zijn kop heeft gezet. Achteraf gezien had ik het misschien beter pas in een latere fase kunnen vertellen, maar ik was bang dat hij het me zou kwalijk nemen als ik het toen niet ter sprake had gebracht.

Opgelucht
Ik was erg blij dat hij me daarna nog vaker wilde zien en alles wees erop dat de interesse en aantrekking steeds sterker werden. In de gesprekken die volgden, heb ik hem stukje bij beetje de ins & outs over hiv verteld, en ook over mijn werk als hiv-activiste. Helaas bleek juist het feit dat ik er open over ben voor hem een dilemma te zijn. Bang voor wat zijn vrienden ervan zouden vinden als ze erachter komen dat ik hiv heb. Of misschien wel bang voor zijn eigen gevoelens daarover?!

Niet meer gezien
Met alle respect voor het feit dat iedereen zijn tijd nodig heeft om zulk nieuws te verwerken, kan ik er niet omheen dat ik zelf verdrietig ben dat hij niet ‘gewoon’ trots op mij kan zijn. Ik ben verdrietig om een misgelopen kans onze ontdekkingsfase een stap verder te laten komen. Want door zijn angst en/of schaamte voor mij is er afstand tussen ons ontstaan. Ik heb hem daarna helemaal niet meer gezien.

Oude liefde roest niet
Door deze ervaring realiseer ik me des te meer hoe goed ik het eigenlijk wel niet had met Lorenzo (mijn ex uit Italië). Hoe die mij volledig accepteerde en onvoorwaardelijk van mij hield. Sterker nog, hoe hij nog steeds zielsveel van mij houdt en ik eigenlijk ook van hem! Dat hoofdstuk voelt nog steeds niet afgelopen…. Misschien was deze korte vlam wel een wake-up-call om te doen realiseren dat ik nog lang niet over hem heen ben. En dat ik nog het één en ander te onderzoeken heb, voordat ik mijn ingepakte dozen naar NL laat versturen.

Wordt vervolgd
Ik hen daarom besloten op 21 juli weer naar Lorenzo toe te gaan :-))) We gaan 3 weken samen op vakantie! Deze vlam is nog lang niet gedoofd en belooft voer voor een volgend blog. Wordt vervolgd dus!

06

07 2015

Gemis

door Sabine

Emoties en besef
Wat een week. Die rollercoaster blijft rondjes draaien, op en neer.
Niet qua drukte maar qua emoties en besef.

Eerst was er het symposium Positief Geluid, met een geweldige opkomst.
Samen met een mede-interviewer uit het project begeleidde ik de workshop ‘seks en daten’. Dat was een mooie ervaring: zoveel verschillende mensen, nationaliteiten, seksuele voorkeuren en karakters, die allemaal door hiv als vanzelf een ‘community’ vormen. Er wordt naar elkaar geluisterd, mensen ondersteunen elkaar en geven advies als daarom wordt gevraagd. Zo mooi om dit mee te maken, ik heb genoten. Ook Patrick vond het een bijzonder mooie ervaring.

En door
En toen kwam maandag het telefoontje van de makelaar: het is definitief, mijn eerste huis is verkocht. Het huis waar ik na een relatie van 11 jaar, alleen opnieuw ben begonnen aan een nieuw leven. Het is verkocht!
Dat besef…, de emoties die erbij los komen…Verdrietige én mooie herinneringen. En de plek waar ik zoveel sterker ben geworden.
Het is nu tijd om verder te gaan. Afsluiten en door. Met Patrick, ons kleintje en natuurljk onze trouwe viervoeters.

Officieel
Dinsdag, De Dag! Onze dag. Vanaf nu gaan we verder als officieel geregistreerde partners. Wat een mooie dag was het, samen met mijn ouders, zusje en schoonbroertje.
Een mooie toespraak door de ambtenaar van de burgerlijke stand en een gedicht van Toon Hermans, de stadsdichter van Sittard. En zo toepasselijk op onze relatie:

Als je echt van iemand houdtSabine en Patrick
Iemand alles toevertrouwt
Een die echt weet wie je bent
Ook je zwakke plekken kent
Die je bijstaat en vergeeft
Een die ‘naast’ en ‘in’ je leeft
Dan voel je pas wat leven is
En dat liefde geven is…

De emoties hadden de vrije loop. Mijn vader die in tranen uitbarstte tijdens het feliciteren en iedereen aanstak. Zijn tranen waren die van een trotse vader. “Mijn vechtertje” zei hij.

Daarna hebben we foto’s laten maken in het park. De zon straalde, net als wij. En toen allemaal samen brunchen en een toost uitgebracht op deze mooie dag, op de verkoop van mijn huis en natuurlijk, op de toekomst.

En toch
Alles wat we de afgelopen dagen hebben meegemaakt  was mooi. Maar toch voelen we ook een gemis. Twee heel belangrijke personen in ons leven zijn er niet bij: de moeder van Patrick en mijn eigen oma.
Ergens waren ze erbij, een klein fotootje van Patricks moeder in zijn borstzak en om mijn nek in een ketting met een hartjes-hangertje waar een beetje as van mijn oma in zit.
Wat hebben we veel meegemaakt, wat zijn we van ver gekomen – zowel Patrick als ik.

Mam en oma…, we tell you all about it when we see you again!

23

06 2015

‘Een nieuwe vlam…’

door Pauline

Verliefd zijn. Het klinkt zo leuk, spannend, overweldigend. En dat is het !
Tenminste…, als het wederzijds is, als het klopt en alle omstandigheden uitkomen. Zo niet, dan heb je al gauw roet in het spel.

hartEen paar weken geleden heb ik een leuke man ontmoet. Sindsdien hebben we elkaar al vaak gezien en is er duidelijk sprake van een klik! Hij is knap, lief, slim, grappig, sterk, stoer, sexy…, en zo te merken vind hij mij ook wel leuk 😉 Read the rest of this entry →

13

06 2015