Posts Tagged ‘hiv in beeld’

De artsen van de toekomst

door Sabine

drhouseVan mijn verpleegkundig specialist Robin Ackens kreeg ik vraag of ik wilde meewerken aan een avond over hiv voor studenten geneeskunde van de universiteit van Maastricht. Ik zou worden geïnterviewd en mijn aandeel in het college zou zijn dat ik vertelde over de impact van hiv op mijn leven. Natuurlijk hoefde ik niet lang na te denken. Het leek me spannend, maar ook erg leuk! Ik heb van professionals zoveel stigma ervaren dat ik graag iedere kans aangrijp om mensen in de zorg – en zeker zij die daarvoor nog leren – op het juiste been te zetten. Er is nog een hoop werk te doen op dat gebied.

Gisteravond was het dan zo ver. Studievereniging IFMSA-Maastricht organiseerde een Dr. House avond over hiv en aids. De zaal zat tjokvol met 100 studenten geneeskunde. Pffff, het zweet brak me uit!

De avond was echt leuk opgezet. Er werd een lekker theatrale Amerikaanse uitzending van Dr. House getoond waarin een patiënt behalve hiv nog allerlei andere klachten heeft. In deze serie is Dr. House altijd de arts waar de echte moeilijke gevallen naartoe gaan. Na veel onderzoeken en out-of-the box denken heeft hij het uiteindelijk bij het rechte eind als hij een diagnose stelt. Maar daar gaat wel van alles aan onderzoeken en hypotheses aan vooraf.  Tijdens de onderzoeken naar de oorzaak van de klachten en het toewerken naar een diagnose passeerde van alles de revue, waaronder een spatincident met geïnfecteerd bloed in het oog van de verpleegkundige. Dat leidde tot vliegende paniek in de serie en ook tot geroezemoes en opmerkingen uit de zaal met studenten.

Het beeld werd een aantal keer stopgezet.  Internist-infectioloog Dirk Posthouwer legde dan uit hoe hiv de cel binnenkomt en zich vermenigvuldigt, wat CD4 cellen zijn en wat hun functie is, wat viral load is, welke medicatie er is en hoe die werkt, risico’s op overdracht en nog meer moeilijke maar interessante medische termen die ik nu alweer vergeten ben.

Na het zien van de aflevering en de medische uitleg door de internist was het tijd voor de realiteit van alledag en leven met hiv in Nederland. Robin interviewde mij hoe het leven na een hiv-diagnose eigenlijk is. Hij had me ter voorbereiding al een hele lijst vragen gestuurd, dus ik wist wat er kwam:
Hoe ben ik erachter gekomen, hoe gaat de behandeling in zijn werk, hoe is het om te leven met hiv, enzovoort. Maar ook vroeg hij of er in Nederland stigma ervaren wordt, en wat ik wilde meegeven aan studenten. Ik heb een aantal onaangename ervaringen genoemd die ik zelf en mijn partner hebben meegemaakt, maar ook heb ik voorbeelden uit onze community aangedragen.

Wat dacht je ervan dat mijn partner naar de huisarts gaat voor een uitgebreide soa en hiv test en dat de huisarts hem dan plompverloren vraagt of hij wel zeker weet dat hij een relatie wil met iemand die hivpositief is? Of kwetsende opmerkingen toen de MH17 neerstortte, “omdat daar veel mensen inzaten die ervoor zorgden dat onze zorgpremie zo hoog is. Opgeruimd staat netjes”. Ik kon voorbeelden geven die het voor de studenten echt deed leven hoe naar het moet zijn om dit zelf mee te maken.  Ik heb hen, de artsen van de toekomst, kunnen meegeven dat dit soort dingen echt onnodig pijn doen en veel verdriet veroorzaken. En dat het door dit soort ervaringen nog lastiger wordt om open te zijn over hiv.

Maar wat ik hen vooral wilde meegeven is dat wij, net als zij, gewoon mensen zijn. Dat zij ons als zorgprofessional moeten behandelen en begeleiden zoals ook zij behandeld en begeleid willen worden. Dat we een mond hebben, dat we kunnen praten, en dat wij het veel fijner vinden om een paar vragen zelf te beantwoorden dan dat er over het antwoord gespeculeerd wordt, gevoed door onwetendheid of vooroordelen.

Dat kwam aan. Door de vele vragen en reacties uit de zaal werd mij duidelijk dat mijn boodschap was overgekomen. En ja, ik vond het doodeng, maar wat ben ik blij dat ik deze kans gegrepen heb!

13

01 2017

Geen medicijn is doodzonde

Hiv-positieve vrouwen in beeld in de campagne van het Aids Fonds

Wereldwijd wordt slechts 37 procent van de mensen met hiv behandeld met hiv-remmers, zo blijkt uit nieuwe data van UNAIDS. Van de 35 miljoen mensen met hiv, krijgen 22 miljoen mensen géén medicijnen. Daardoor overlijden dagelijks nog altijd meer dan vierduizend mensen onnodig aan de gevolgen van aids. Met de campagne ‘Geen medicijnen is doodzonde’ vraagt het Aids Fonds aandacht voor de ongelijke toegang tot hiv-remmers in de wereld. De organisatie wil dat Nederland zich harder maakt voor betaalbare medicijnen, onder meer door het internationale patentensysteem te agenderen tijdens het voorzitterschap van de Europese Unie.

doodzonde_gloria_350Verhalen
De campagne bestaat onder andere uit een  fototentoonstelling van Sacha de Boer op het Museumplein in Amsterdam (in de hoek bij het Stedelijk Museum).  Daar staat op grootte panelen het verhaal van mensen uit verschillende hoeken van de wereld. Zij vertellen hun verhaal over leven met hiv in bijvoorbeeld Myanmar, Oekraïne, Zuid-Afrika en Congo. Ook is er een bijdrage uit Nederland.

Petitie
Ondersteun deze actie door de petitie te ondertekenen en versterk daarmee de actie van het Aids Fonds voor betaalbare hiv-medicatie waar ook ter wereld.

19

05 2015

Save the date

door Marilou de Poorter

Na een kilometer of 30 drong tot me door dat de koffer die ik ging afleveren nog thuis in de gang moest staan. Terwijl ik voor vertrek alles toch zorgvuldig had gecheckt. Autosleutels: in mijn hand. Autopapieren: in mijn tas. Mijn rijbewijs bevond zich waar die hoorde en mijn mobiel was opgeladen. Voordeur goed afsluiten en karren maar. Of nee, wacht. Als ik toch een uur achter het stuur zou zitten, kon ik mooi meteen naar het actuele nieuws luisteren. Ik denk dat het op dit punt is misgegaan. Dat ik met de autoradio onder mijn arm, de deur goed achter me heb afgesloten en tevreden over mijn efficiëntie, zonder bagage alsnog de auto instapte.

Op de terugweg kwam ik al snel in een file. En tegen de tijd dat ik voor de tweede keer voor het logeerhuis stond, was iedereen inmiddels naar huis. Wat nu. Vanachter de ramen gebaarden vriendelijk buren dat ze die koffer met kleding voor een week zolang wel in bewaring wilden nemen. Kwam alles toch nog goed. Toch ging ik voor de zekerheid eerst nog langs een benzinestation, voor ik de snelweg weer opreed. Die ene keer twee uur kwijt zijn aan wachten op hulptroepen omdat ik er geen erg in had gehad dat het signaleringslampje nog wel eens kon haperen, was me genoeg.

Het grote voordeel van een logeerhuis is dat het overbelaste ouders om de zoveel tijd in de gelegenheid stelt hun eigen gang te kunnen gaan. Soms ga ik dan naar vrienden in een andere stad. Een andere keer woon ik een vergadering bij – wat normaal gesproken niet zou kunnen. Eind vorige maand ging ik naar een symposium. In de pauze had ik met een oude bekende staan praten en was ik ineens de draad van het gesprek kwijt. Wist ik niet meer wat ik er überhaupt deed. Erg lang duurde het niet, maar dit genante incidentje had me toch even flink laten schrikken. Achteraf herinnerde ik me dat ik helemaal vergeten had te lunchen. Thuis was het er niet meer van gekomen, omdat mijn aandacht steeds naar andere zaken afdwaalde – de wasdroger, ongeopende post, een omgestoten vaas stinkende bloemen. Op het station had ik daardoor weer te weinig speling gehad om snel nog wat te snacken. En ’s morgens had ik het me ook al gepermitteerd het ontbijt over te slaan. Zo gek is het dan niet, als je gedachten op den duur op blanco komen te staan.

‘De tijd daarna – 30 jaar hiv en aids in Nederland’ heet het vorige week in de Balie in Amsterdam gepresenteerde boek van schrijver Erwin Kokkelkoren en fotograaf Erik Smits. Als hiv-veteraan was ik zeer benieuwd geweest. En het trof dat mijn zoon dan zou logeren. Op de dag van de presentatie werd het eindelijk lente. Prima weer voor een uitje in een andere stad. Of om thuis te tuinieren, in de zon.

Een dag later zag ik het printje over de presentatie van het naslagwerk pas tussen andere papieren rond mijn bureauagenda slingeren. Helaas was dat niet op tijd om nog te gaan. Maar de huismussen kunnen tevreden zijn. Die hebben er voor hun broedsels dit jaar een eigenhandig geknutseld nestkastje bij.

De tijd daarna – 30 jaar hiv en aids in Nederland kost €34,95 en is online te bestellen.

10

04 2012

Drawing it out

Wie zegt dat hiv en humor niet samengaan?

Op deze (klik hier) link zijn 300 cartoons over hiv-preventie, hiv-behandeling en hiv in relatie tot mensenrechten bijeen gebracht. Veel ervan is helaas nogal vooroordeel bevestigend (clichébeelden van uitgemergelde zieken en schaarsgeklede sekswerksters) en lijken vooral in te spelen op de ‘ver van mijn bed’ mythe die onder hiv-negatieven nogal heerst.

Enkele plaatjes lijken gelukkig juist zó uit de tekenpen van een ervaringsdeskundige te zijn gekomen, zoals deze bijvoorbeeld:

De link brengt je naar een site in Brazilië, wat wellicht verklaart waarom er naar Nederlandse maatstaven relatief veel grappen inspelen op relaties tussen man en vrouw. Over heteroseks gaan dus. Neem op een druilerige herfstdag ook eens een kijkje en oordeel zelf.

(Een vertaling van deze cartoontekst leek ons overbodig.)

18

10 2010

Lenore Smit bij Arie Boomsma

 

Aflevering van ‘In de schaduw van het nieuws’ over hiv:

imagesCALS6XG2http://player.omroep.nl/?aflID=10378143

Arie Boomsma interviewt hier ondermeer de hiv-positieve moeder Lenore Smit. Ook een vrouw die haar hiv tot nu toe angstvallig verbergt, komt in deze uitzending over taboe en vooroordeel uitgebreid aan het woord. Het aanwezige publiek houdt er soms nogal uitgesproken ideeën op na.

06

12 2009

International Museum of Women: Lullaby

02

12 2009