Posts Tagged ‘overleven’

Het valt niet allemaal mee. Maar het valt ook niet allemaal tegen!

door Alie

Het is 2018, en ik zat vanmiddag te denken dat het wel een jaar van jubilea is. Dit jaar 5 jaar na mijn diagnose. Maar ook 10 jaar na 2008.
Ik ben op zich een open boek over alles wat ik doe en wat in mijn leven speelt. Maar 2008 was een jaar dat alles in mijn leven stukje bij beetje kapot ging. En misschien is het wel eens goed om te vertellen dat bij mij ook niet alles even makkelijk en vanzelf gaat.

2008. Hoeveel gesprekken ik elke week ook had (jeugdzorg, psychiaters, leraren, juffen, mentors, reclassering, I.O.G-gezinshulp, artsen en wat al niet meer), het bleef moeilijk grip te krijgen op de problemen die speelden met beide kinderen. Zoveel gesprekken, zoveel afspraken, zoveel instanties en nog meer rapporten. Het werd een jaar dat moeilijker werd naarmate het vorderde.
En dan ook nog hard werken om je (fulltime) werk zo goed mogelijk te doen, want: wat in mijn privéleven speelt, daar hoeven collega’s geen last van te krijgen. Niet gek dus dat men volslagen verrast was toen ik tranen met tuiten huilde op het moment dat een van hen op een gegeven moment uit balorigheid zei: “zo, een tienerdochter, daar zul je je handen aan vol hebben.”
Nadat de opties één voor één opraakten – anders kan ik het echt niet zeggen – heb ik in 2009 een aantal keuzes moeten maken die het leven van mij, mijn dochter en mijn zoon radicaal veranderd hebben. Ik heb in januari binnen een week 2 enorm ingrijpende beslissingen moeten nemen, alles veranderend voor beide kinderen, maar zoals het in 2008 met hen ging, kon het echt niet langer doorgaan. Soms moet je achteruit stappen om naar voren te kunnen.

10 jaar is verstreken, mijn meisje is niks gegroeid, maar ze is wel volwassen geworden. Nu ze zelf mama is begrijpt ze eindelijk mijn keuzes van toen. Mijn knappe kerel is een beer van een vent geworden, ook volwassen ondertussen en ik geniet van alle stunts, filmpjes en verhalen.

Ik ben ongelooflijk trots op hoe ze hun leven nu oppakken, en ik geniet enorm als we bij elkaar zijn. We komen er wel. Het viel allemaal niet mee, maar hé, het valt ook niet allemaal tegen!

08

06 2018

Een gebeurtenis

door Reina

Niet van mijzelf, maar Antony Oomen beschrijft zo mooi het gevoel van vandaag – een jaar na de MH17 crash.

Een gebeurtenis

Als ik aan de zomer denk, zie ik weer het weidse land
Ik voel de stekende zon terwijl ik over landerijen tuur
Ik ken het koele water van de beek, de glooiende velden
De kar met paarden op het rulle bospad
Het zand, de wind, de zonnebloemen en het hooi

Ik weet hoe het daar ruikt en hoe de stilte klinkt
Het ruisen van een briesje in de bomen
Het deinende koren, in de verte een kerkklok
Een ronkende tractor misschien, een vliegtuig
Een zacht zoemen en geritsel in de struiken

De leeuwerik zingt er onzichtbaar hoog
Maar verder gebeurt hier niets
De paden kennen hier geen richting
Over wat plaatsvond dient men te zwijgen
Er is geen perspectief

Iemand heeft in dit landschap een traan gelaten
Geglimlacht, gefluisterd en geschreeuwd:
Deze gebeurtenis was ongepast
Zij heeft geen bestaansrecht
Dit is wat ik zei ze heeft geen ziel

Er ligt alleen nog een stukje papier
Een instapkaart, een vluchtnummer, een naam
Stoelnummer zoveel aan het raam
Hoe zwaar het gewicht van wat daar ligt
In de zomer, in het zonlicht

Je kunt het oprapen en verscheuren
Versnipperd voeren aan de wind of aan het water
Maar het ligt er en blijft liggen, het gaat nooit meer weg
Dit land is blijvend getekend
De stilte zal nooit meer onschuldig zijn

Antony Oomen
17.VII/2015
Amsterdam

17

07 2015

A cry from the heart that wants to live

by Eliane

June 13thEliane-3818
The day of the symposium Positief Geluid was a day full of joy.
A day I was happy to share my music from the heart!
A day to share my positive energy with everyone who was in the meeting!
The day I went home filled with joy for the many compliments I received from all the hiv-positive people I met that day!

June 14th
What a sad day it was. My brother lost his battle for life and passed away.
Diabetes, diabetes, how much I hate you!
But I am not going to give up!
My brother and I were both diagnosed with diabetes since June 1999.
In the same week we visited the Military Hospital in Bujumbura.
Last summer I was telling him that I am hiv-positive and he said ”Eliane, I know we both have diabetes and you are not going to fool me around with hiv, because you look great! Unless you say this because you want to do business!”
Since March this year he was suffering with kidney failure. They tried to do several dialyses. But he did not make it. It makes me so sad when people assume that only people with hiv are the ones that die! In 2012 I have lost a sister to cancer. A cousin of mine died of diabetes. My father died of malaria… I am unable to mention all of them here, because it is a pretty long list!

Survival
My point here is: how to survive all these sad moments? What is my strategy?
It is not an easy choice to put yourself first. It may seem selfish, but it is wise to think about yourself in such difficult times. You need to choose what is best for yourself.
So, I tell myself:  “yeah, what happened is sad,  but I am still alive and I am a survivor!
I am not going to be scared now because I just lost my brother to diabetes! More important even to live a healthy life myself, so that I can see my children grow up!”

Refusing to drown
In life we know that we can always ask someone for help, for somebody to talk to.
Life consists of ups and downs! I compare myself to a swimmer in de river. I need to keep my head up, otherwise I will drown.  I refuse to drown in negativity even though lately I was affected by a lot of death in my family. On April 25th my cousin‘s husband died of the consequences of hiv. The same date  as a very important day of our meeting as Ladies Loving Life. I was so much looking forward to celebrate life! I cried for few minutes and I wiped my tears, telling myself: ”here we are, all still alive!. If they would have accepted to take medications, they would have survived, just like we do! Shortly after, on May 3rd, my cousin died as well.

I am still alive and I am going to keep celebrating the life! It is a cry from the heart that wants to live.

08

07 2015

motto of the month

– let’s try to keep in mind that

everybody has a unique calling –

 

29

11 2011

Good vibrations

door Marilou de Poorter

Nou ben ik bepaald geen dierenliefhebber, maar dat mijn groene stadstuintje een paradijs is voor allerlei grappig buitengrut, vond ik toch steeds één van de grote voordelen van mijn huidige woning. Wanneer ik er ’s zomers tegen het vallen van de avond tot mezelf zat te komen, kon ik bijvoorbeeld steevast een egeltje naar de kattenbrokjes in de tuin aan de andere kant van de schutting zien wiggle-en. En een hele kolonie mussen in mijn heg kwetterde iedere dag dat het een lieve lust was. Vond, kon en kwetterde. Want tegen een zomerlang onderhoudswerkzaamheden aan het binnenterrein waarop mijn tuin uitkomt, bleek het paradijsje niet opgewassen. In plaats van getjilp en gekwetter hoorden mijn buren en ik drie maanden lang alleen nog het door merg en been gaande geluid van zwaar hak- en slijpgereedschap. Voor mij had er althans nog één pluspunt aan deze stoffige zomer gekleefd. Iets in de stem van Kader had me geraakt, toen die vanaf de steiger bij de overburen tot in mijn tuin doorklonk. Kader bleek een mooi mens te zijn. En zijn gezelschap een waardig substituut voor wat tijdelijk in mijn leven ontbrak. Het was bijna jammer dat die ellendige werkzaamheden eindelijk waren voltooid. Maar de vogels zouden weer durven terugkomen.

Dat najaar kreeg de buurvrouw naast me bezoek van een zwerfkat. Ze noemde haar Moortje. Moortje bleek al snel een moordenaar te zijn. Die ving niet alleen muizen, maar had het ook op mijn gevederde vriendjes gemunt, die zich heel voorzichtig weer lieten zien. Dit slechte nieuws was gelukkig meteen doorgekwetterd. Maar ik kon mooi fluiten naar mijn geliefde ochtendmuziek. Dat er afgelopen zomer zelfs een half aangevreten, met groene vliegen overdekte duif onder mijn heg lag te stinken, deed voor mij de deur echt dicht. Die rotkat moest weg! Ik wilde weer vrolijke vogeltjes in mijn leven. Niet alleen nog hun veren terugvinden als ik ’s morgens vroeg de achterdeur opendeed! Telkens wanneer ik de afgelopen maanden toch wat getjilp van een overmoedige enkeling in mijn tuin hoorde, vulde mijn hart zich met heimwee en verlangen. Mijn god, wat miste ik het rustgevende geluid van rondscharrelende mussen, koolmeesjes en roodborstjes! Het vertrouwen gevende avondlied van een merel die zijn gebroed in mijn vuurdoorn veilig weet.

Moortje: ik kon het rotbeest wel doodtrappen. Alleen kon ik dat natuurlijk niet. Vond het al erg genoeg dat ik het dier een natuurlijke dood wenste. Ik mag dan wel niet dol op dieren zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat ik mijn belang laat prevaleren over dat van hen. Leven en laten leven. Met je buren heb je het maar te doen. Met de door hen geclaimde zwerfdieren die jouw tuinbank als slaapplek confisceren ook. Maar je mag voor jezelf best een innige wens koesteren. Zolang die anderen maar niets ontneemt wat hen weer lief is.

Het is waar ik woon traditie elkaar even na twaalven buiten op straat Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Ik was bij mijn opruimwerkzaamheden nog een fles Pommery in een kast tegengekomen en de buurvrouw van de gewraakte zwerfkat had dit jaar voor iedereen lekkere hapjes gemaakt. Maar ze was wat bedrukt geweest. Een paar dagen eerder had ze namelijk een koortsige Moortje naar de dierenarts gebracht. Die had haar weer opgelapt en in één moeite door geconstateerd dat poes Moortje een gecastreerde kater is. Dat leek me geen reden om bij de pakken neer te zitten. Maar er was meer. Moor was kennelijk door de scanner gegaan en bleek te zijn gechipt. Terwijl het beest hier anderhalf jaar lang vogels terroriseerde zodat er zelf in de wijde omgeving geen tsjilpje meer te beluisteren viel, werd het dier ergens anders in de stad kennelijk ontzettend gemist. Zijn baasje had hem, dolgelukkig, diezelfde dag nog opgehaald.

Voor de fles onder mijn arm was dit duidelijk het perfecte jaar om eindelijk te mogen knallen. Dat de buurvrouw op nieuwjaarsdag weer als vanouds met restjes brood vogeltjes naar het binnenterein stond te lokken, maakte het plaatje  helemaal af. Twee zielen, één wensgedachte. Dit kan bijna niet meer missen. Komende zomer heb ik mijn paradijsje terug.

03

01 2011