Posts Tagged ‘steun’

Hurt inside

By Mary

I am struggling with my feelings.  After apparently being one of the strongest people in the community I realized that I am just a human being. I hurt inside.

It hurts, it’s painful, it’s lonely, it’s hard, it’s sad, it’s shame, its embarrassing and it’s a pity. I have told you that I live with HIV.  It does not make people dangerous, you know, so you can shake my hands and give me a big hug.

But why can’t I tell my friends, neighbors, co-workers that I have HIV? Why can’t I tell? Am I not the same person? So, why is it so difficult for me to tell, and why can’t people accept me for who I am? Sometimes I want shout out and say, “Hey, I have HIV!” I would hope that my world could be open and peaceful, but the society I live in does not make it easy for me.

HIV is no longer a death sentence for people like me who take medication. Then why is so difficult still to talk about it?  And why it is so difficult for people to believe me? I long to be accepted, heard, appreciated, loved, cared for,  respected and. supported in the same way I was respected, loved, supported, appreciated when people did not know that I have HIV.

Although my viral load is undetectable, I still find myself with fear. Why fear? I know I can not infect my partner but still it’s just as hard as before to tell my partner that I am HIV positive. I feel like a balloon which is being pumped up and almost bursting. I am scared that, when that day comes I simply do not know how to react and I dread how people will react.

I am afraid to be rejected because of HIV, so I do not even try to date. Now I am alone and that’s killing me from the inside. Another thing is that I do not see myself as pretty anymore. I hate the way I look and how my body changed due to the medication I have been taking for years. I observe other women and sometimes I have tears in my eyes and I ask myself, why did this happen to me? Is there any man who will love me with this shapeless body? Insurance companies do not recognize my problem and deny my request for plastic surgery. According to them it is not a serious problem as it is not in the face. Well, to me it is right in the face!

At times I do not feel like taking my medication because I think that when I stop maybe my body will go back the way it used to be. But then I remember that the medication keeps me alive. I wish the insurance companies will hear me, understand me, see my pain, and see beyond my face. I wish I could lend them my body, just for them to feel what I am going through every single day.

HIV, where did this big disease with small name come from, and how did it come to me? Did I sleep around with lot of men? What happened is a question I ask myself all the time. How come that some people I know sleep around are healthy and bad luck struck me? Questions and questions and I will never get the answer.

I am convinced that when my body shape is better I will feel more confident about myself. But will I ever be able to get to that point? Whereas my own insurance company refused to help me, my neighbor gets operated because her boyfriend didn’t like her belly and the insurance paid for it. Is that not annoying? I certainly made me feel inferior: was my request rejected because I have HIV or come from another part of the world? Questions and questions but I get no answer or help, so what can I do? Do I have to live like this for the rest of my life, please can someone tell me? I feel quite desperate.

HIV, why did you choose me? How come that this invisible thing with small name hurts people. It has made so many people to become isolated and angry with themselves? I feel what it is like and I am hurt. How come it’s not easy to tell? What do we need to do to make people love us the same way as before? I did not choose this – it just happened to me and it was bad luck. It could have happened to them just as well. I am no different from them.

Do we need to raise more awareness? How come that we can’t even tell to our own children? Maybe we should try to promote youth participation, using schools. But even then it’s still a problem, because the adults are the ones whom I think need more awareness. They are the ones who are judgmental. Not the youth.

I just want to thank God because he has blessed me with group of sisters who are now like a family to me. They make me feel loved, cared for, respected and supported. Thank you all my lovely sisters, for listening and caring.

17

03 2017

Vrouwendag in Rotterdam op 7 november 2015

Ieder jaar wordt er vanuit de Hiv Vereniging een of twee keer een ontmoetingsdag georganiseerd voor vrouwen die leven met hiv. Alleen vrouwen, geen partners, kinderen of hulpverleners. Het is altijd een feest van herkenning om ervaringen te delen. Voor veel vrouwen is het de eerste keer dat ze in contact komen met andere vrouwen in dezelfde situatie. We hebben serieuze gesprekken met elkaar maar we lachen ook heel wat af. Vrouwen zeggen zelf dat ze met nieuwe inspiratie en gesterkt weer naar huis gaan. Zoals een vrouw na afloop van een bijeenkomst verwoordde: “Zó fijn om met gelijkgestemden van gedachten te kunnen wisselen en vrijuit en in veiligheid te kunnen praten en lachen en plezier maken”.

Samen aan de slag
Op zaterdag 7 november komen vrouwen bij elkaar in Café Praag, Schiedamsesingel 175 te Rotterdam, om samen een gezonde maaltijd klaar te maken en om creatief aan de slag te gaan met het thema “de plaats die hiv in je leven inneemt”. We sluiten de dag af met een drankje op een terras in de prachtige Markthal. We vragen een eigen bijdrage van € 5,- per persoon, contant te betalen op die dag. Geef je voor 5 november op via het Servicepunt: ma, di, do van 14.00 – 22.00 uur op 020 – 689 25 77 of per e-mail: servicepunt@hivnet.org. Bekijk de uitnodiging (pdf).

Meerdere activiteiten
De laatste twee jaar gebeurt er best veel voor vrouwen die leven met hiv, niet zelden op initiatief van enkele Posidivas zelf. Ook in diverse ziekenhuizen zijn ontmoetingsmogelijkheden voor vrouwen, onder begeleiding van een verpleegkundig consulente of een maatschappelijk werkster. ShivA organiseert ook ontmoetingen voor vrouwen, begeleid door geestelijk verzorgers en vrijwilligers. Bekijk de agenda in de rechterkolom regelmatig, daarin worden activiteiten gemeld.

24

09 2015

Inspiratie

door Pauline

Wat een bijzondere week was dit! Met trots kijk ik terug op wat ik heb bereikt. Met liefde en dankbaarheid voor de inspirerende mensen om mij heen realiseer ik me hoe fijn het is elkaar te kunnen steunen. Ieder van ons heeft een bijzonder verhaal, gevoelens en ervaringen die ons uniek maken. Het delen van elkaars belevenissen creëert niet alleen respect maar vooral ook inspiratie en kracht om er zelf weer wat moois van te maken.

De bijeenkomst van onze Posidivas afgelopen weekend was een perfect voorbeeld van er met en voor elkaar zijn. Wat een prachtige vrouwen waren er en wat hebben we genoten! Ik ben diep geraakt door de verhalen die ik heb mogen horen. Hoe hartverscheurend sommige ervaringen ook zijn, stuk voor stuk hebben we allemaal de moed en wilskracht gevonden er bovenop te komen. Door samen te komen, kunnen we elkaar ook een handje helpen. Dus: weet dat je er nooit alleen voor staat en zoek elkaar op. Read the rest of this entry →

Tags: ,

07

05 2015

Loslaten – en losgelaten worden

door Cathérine

Loslaten is de laatste tijd het thema in mijn leven. Het is een breed begrip, dat weet ik. Loslaten van veroordelen, loslaten van het ego dat altijd als een voice over in mijn hoofd doorratelt, loslaten van je kinderen, loslaten van het verleden. Zo kan ik oneindig doorgaan. Yoga is de redding van mijn leven geweest. Het is bijna té heilig voor mij om erover te praten, laat staan te schrijven.

Het is adembenemend hoe de verandering optreedt in je leven. Het is iets wat je zelf moet ervaren om erover mee te kunnen praten. Het gaat met Yoga allemaal vanzelf, je hoeft niks te sturen. Je moet het alleen maar DOEN.
Het inzicht in jezelf gaat vanzelf. Je gaat jezelf steeds meer ondervragen en krijgt een opgeruimder hoofd. Je kunt de hoofdzaken van de bijzaken onderscheiden en zien wat er echt toe doet in het leven. Doordat je hoofd zo opgeruimd raakt, zie je veel meer dingen om je heen gebeuren. Je hoeft niet meer eerst door die wirwar aan gedachtes en ingevingen heen om tot een conclusie te komen. Read the rest of this entry →

27

04 2015