Posts Tagged ‘vrouwen met hiv’

Laat deze kans niet aan je neus voorbij gaan!

Door Alie

Ik ben net begonnen met een stukje schrijven voor Posidivas – eerst een heel verhaal in mijn hoofd over de kinderen, de kleinkinderen. Daarna bedacht ik me weer: het moet over mijzelf gaan. Dus weg tekst, en een stuk over mijzelf geschreven, ik lees het terug. Wis het weer, en begin nog maar eens. Want eigenlijk wil ik jullie gewoon zien!

Volgende week zaterdag 9 september worden er een vrouwendag georganiseerd voor de regio zuid in Tilburg en op zaterdag 23 september voor de regio noord-oost in Zwolle. Bij deze wil ik iedereen nogmaals met klem uitnodigen om het servicepunt te mailen of te bellen en naar deze vrouwendagen te komen.

De hiv vereniging heeft een eigen plek in Amsterdam, maar juist omdat het voor mensen uit deze regio (ik woon zelf in het hoogste puntje Gelderland) best een trip is om daar heen te gaan, hebben we nu dagen speciaal in de regio, en dan juist gekozen voor plaatsen die makkelijk bereikbaar zijn met het OV. Het is niet zo dat er volgende maand weer zoiets georganiseerd wordt, dus laat het niet aan je neus voorbij gaan!

De bijeenkomsten kun je omschrijven als: een dagje eruit voor jezelf, quality-time en je kunt er kennismaken met nog meer vrouwen.

We gaan een leuke dag ervan maken met veel praten, veel lachen en vast af en toe een traan. Meld je vandaag nog aan bij servicepunt@hivnet.org

Je bent van harte welkom!

30

08 2017

Samen staan we sterk

door Kim

eye-277159_640De prachtige vrouwen die mee waren in het vrouwenweekend hebben mij doen nadenken over hun situatie en mijn eigen situatie. We zijn stuk voor stuk individuen met verschillende achtergronden, maar we delen 1 ding en dat creërt een band en begrip. Ik heb het gevoel dat ik niet meer alleen sta,  maar beland ben in een warme familie.

Naarmate het weekend vorderde kwam iedereen los en hebben we ons allemaal bloot gegeven. Wat een saamhorigheid en steun voor elkaar. De workshops die we hebben gevolgd liepen uiteen van yoga, lichamelijke klachten en bijwerkingen van onze medicatie en leren je leven in balans te houden.

Het leven in balans houden lijkt voor veel vrouwen bijna onmogelijk na alles wat zij hebben meegemaakt. Letterlijk de dood in de ogen gekeken en nog steeds volop positiviteit. Wat een groep met POWERRRR die een missie hebben namelijk: AIDS 2018!!!!!!

Hoe groter onze vrouwengroep, hoe sterker we staan met elkaar!

14

11 2016

VROUWKRACHT – geluiden van het weekend 4

door Mw. E. te H.

different-nationalities-1743391_640Waar begin je als je zoveel indrukken hebt opgedaan in een tweetal dagen? Laat ik beginnen bij het begin.
Vrijdag 4 november tot zondagmiddag 6 november zouden we na een aantal maanden voorbereiding, een heel weekend doorbrengen met een grote groep hiv-positieve vrouwen. We noemen dit weekend Vrouwkracht – dit woord omvat ALLES wat wij zijn. Een aantal vrouwen had ook hun kind(eren)meegebracht. De kinderen zijn net als de vrouwen, maatjes van elkaar geworden, ook voor het leven na dit weekend.

Veel van de vrouwen ken ik alleen maar van onze eigen besloten groep ”Ladies Loving Life” op Facebook. In het echt heb ik een aantal van deze vrouwen een paar keer ontmoet tijdens bijeenkomsten van de LLL. Dit was echter anders: een heel weekend in een prachtig hotel in een nog mooiere omgeving. We sliepen bij elkaar in tweepersoonskamers en aten samen in de ochtend, middag en avond. We hadden drie lange tafels tot onze beschikking zodat je tijdens de maaltijd elke keer naast iemand anders kon zitten en elkaar beetje bij beetje beter leerde kennen.

De eerste avond was het vertelden we ons eigen verhaal.  Wat een indrukwekkende en bizarre verhalen hebben deze vrouwen stuk voor stuk meegemaakt. Wat een verdriet en voor sommigen een lijdensweg. Lijdensweg in de meest letterlijke zin van het woord. Vrouwen die jarenlang ziek zijn geweest en steeds zieker werden. Niemand in de ziekenhuizen die op het idee kwam een hiv-test te doen. Onbegrijpelijk dat dit nu nog steeds kan gebeuren. Vrouwen die de dood in de ogen zagen en waar nog net op tijd iemand op het lumineuze idee kwam om een test te doen. We huilden met elkaar en vonden troost bij elkaar door deze ervaringen te delen.

We volgden verschillende soorten workshops, zoals yoga om te leren ontspannen. Oefeningen die je thuis ook kunt doen. Een workshop met alle lichamelijke klachten die we ondervinden door onze aandoening. Een workshop hoe je je leven in balans leert houden. Letterlijk stevig in je schoenen staan. Het “over de streep” gaan bij uitspraken die ons werden voorgelegd. Een A4-tje op je rug geplakt en door de zaal lopen en bij je sisters een tekst of woord op het A4-tje schrijven wat bij die persoon paste. Tenslotte dit voor de groep voorlezen en letterlijk voelen dat deze groep vrouwen van elkaar houdt zoals echte SISTERS doen! Zaterdagavond dansen als afsluiting van de dag en de nodige ontspanning.

Zoveel indrukken en emoties opgedaan dit weekend, maar met een duidelijke missie op weg naar AIDS2018 in Amsterdam. De missie om zichtbaar te maken dat wij als vrouwen met hiv andere klachten hebben dan mannen met hiv; dat vrouwen die bij een huisarts of in het ziekenhuis komen met lichamelijke klachten veel eerder op hiv getest moeten worden (iets dat bij homomannen vaak wel eerder gebeurt), waardoor veel leed voorkomen kan worden. Wij vrouwen willen echt onze stem als 1 laten klinken! VROUWKRACHT!!

10

11 2016

VROUWKRACHT – geluiden over het weekend 3

door Superwoman C.

woman-1207659_640Zoveel verschillende vrouwen. Sterk, door hun kracht vanbinnen. Kracht om met hiv te leven en het virus slapend te houden. Ook ik.

We verblijven in een chique locatie in een prachtige, bosrijke omgeving ergens in Nederland. De eerste avond is iedereen nerveus, maar tegelijkertijd ook opgetogen om samen te zijn. Met allemaal zussen die een ding gemeen hebben: hiv.

Gesprekken hebben wij met elkaar, hoe te dealen met hiv, het omgaan met je omgeving.
De confrontatie dat ik wel degelijk hiv heb, en al bijna vijfentwintig jaar. En ja, ik heb het dit weekend opnieuw omarmd en aanvaard dat ik hiv heb. Bewust gevoeld dat ik al lang een aandoening onder de leden heb. Maar ook zie en voel ik wat een kracht en doorzettingsvermogen ik in me heb om ermee te leven.

Stigma tegengaan. Voor jezelf leren opkomen. Daar hebben we ook mee geoefend, met zeer professionele leermeesters. Eh nee, dames.

Na ontmoetingen, luisteren, knuffels, een lach en een traan, hebben we stappen gezet om sterker te worden. Nog sterker dan wij al waren. Yoga en dansen zijn ook krachtige hulpmiddelen. Bij mij kwamen er toen tranen. Emoties die ik heb verdrongen kwamen omhoog vanuit mijn ziel.

We hebben ook veel gelachen, elkaar door en door geknuffeld en complimenten gegeven en gekregen. Zoveel complimenten heb ik zelf ook gekregen! Sterk, Sterk en sterk, daar komt het op neer. En dat ben ik ook, besef ik door dit mooie weekend met mijn lieve zussen.

Ontspanning is er ook.  Heerlijk zwemmen met elkaar. En de allermooiste herinnering is toch de saamhorigheid in de sauna. Ik ben daar met zeven andere vrouwen en we zingen! Eerst een zelf verzonnen lied van mij, aangevuld door de anderen.  En daarna, met kracht en liefde, heel veel bekende liedjes gezongen samen. Voor alles is een eerste keer. Ik had nog nooit gezongen in een sauna. Ik voelde me sterk en moedig!

Het afscheid is erg moeilijk en heftig voor mij. Het heeft mij goed gedaan om een te zijn met deze bijzondere vrouwen. En al mijn zussen zijn zo vol met kracht en doorzettingsvermogen. Herkenning en ondersteuning, troost en blijdschap, wat een geluk dat wij elkaar hebben.

Dit is Vrouwkracht!  Ik voel me Superwoman

10

11 2016

Verslag van de Vrouwendag in Rotterdam

door Shanaya

Afgelopen zaterdag 7 november hadden we een gezellige, georganiseerde vrouwendag in Rotterdam. Voor mij was dit de eerste keer dat ik ook van de partij was. Het begon om half twaalf en ik geloof dat er wel 12 vrouwen waren gekomen. Reina had gekookt en lekker worteltaart gemaakt. Ik was wel een beetje nerveus voordat ik naar binnen ging, maar iedereen was zo vrolijk, aardig en open dat ik me daardoor ook wel snel op mijn gemak voelde. Nadat ik met iedereen kennis had gemaakt en we koffie hadden gedronken en gegeten hadden, konden we lekker creatief aan de slag; Gloria had een heel leuk idee en legde uit wat we gingen doen. De opdracht was om te schilderen wat h20151107_152807-1iv met jou doet in je leven, of wat het voor je betekent, en dan als symbool er iets over schilderen. Na afloop kon iedereen er dan wat over vertellen en als je wilde het schilderijtje geven aan een van de andere vrouwen.

Emoties
Tijdens het schilderen was de sfeer ook zo leuk en ontspannen. Iedereen was lekker creatief bezig. Toen we klaar waren en om de beurt er iets over mochten vertellen kwamen er veel emoties los. Heel bijzonder om dit te hebben mogen ervaren. Ieder haar eigen verhaal over waarin hiv centraal staat in ons leven. Ik durf zelf bijna nooit open over m’n hiv status te praten en vind het heel leerzaam en moedig ook, om te zien hoe we dat hier wel kunnen en om te zien hoe andere vrouwen daar mee om gaan en hoe zij er in staan.

Opluchting
posidivas schilderijIk vond het heel leuk, ik heb ervan genoten om samen zo gezellig en bijna therapeutisch met dat creatief schilderen bezig te zijn. We hebben daar allemaal 1 ding hetzelfde en met elkaar gemeen. Je voelt dan echt dat je je daar dus absoluut niet voor hoeft te schamen, (of geheimzinnig over hoeft te doen). Het voelde ook echt als een opluchting, nadat iedereen wat had gezegd. Ik ben zo blij dat we dit met elkaar hebben kunnen delen.

Terrasje pakken
En als afsluiting van onze gezellige dag zijn we nog even met zijn allen naar de Markthal gelopen en hebben we daar gezellig een terrasje gepakt. Ik vond het een super geslaagde dag. We hebben ook nog veel telefoonnummers uitgewisseld en houden hopelijk contact.

Vaker doen
Ik zeg vaker doen! Daarom hoop ik ook dat we dit ook veel vaker zullen doen.
Alle dames nog bedankt voor de gezellige dag!

11

11 2015

Sta op!

door Reina

VNAls vrouw met hiv ben ik in het hiv-veld een beetje een vreemde eend in de bijt. Dat klinkt misschien raar, maar daar waar de stem van alle mensen met hiv gehoord moet worden zijn het toch meestal onze mannelijke evenknieën die luid met pollepels op pannendeksels slaan om het onderwerp op de politieke en publieke agenda te krijgen. En meestal gaat het daarbij helaas niet zo vaak om zaken waar vooral vrouwen mee te maken hebben.

Invaliderend
Als het al over soa’s gaat, dan gaat het niet over genitale wratten, die van plan lijken je van binnen over te nemen. Of herpes, die bij iedere doorwaakte nacht de kop opsteekt (of doorweekte nacht, afhankelijk in welke levensfase je zit). Van die andere soa’s waar je je hele leven mee opgescheept blijft, ook al zo’n onderwerp waar ze niks mee kunnen. Ik vergelijk die hardnekkige ellende in de kruisstreek nog wel eens met het ongemak van een afstandsvader na de scheiding. Je bent er heus niet de hele dag mee bezig maar je komt er ook nooit vanaf, al ben je nog zo gescheiden. En dat kan in nieuwe relaties ook behoorlijk invaliderend zijn.

Teveel aandacht
Wie van die lawaaimannen weet hoe het is om hiv te hebben en kinderen te krijgen? Of kent het verdriet van juist geen kinderen gekregen hebben vanwege hiv? Wie zal het bestaan van andere of zwaardere bijwerkingen bij vrouwen onder de aandacht brengen, of de vaak voorkomende verstoringen van de menstruatiecyclus? Of spier- en gewrichtspijnen? Vermoeidheid, hoofdpijn…. Ik zie het niet gebeuren. Onderwerpen die deze mannen aangaan komen hoger op de agenda. Ik hoef ze hier ook  niet te noemen, ze krijgen al veel teveel aandacht.

Sta op!
Ik ben geen mannenhater. Echt niet. Ik heb er een heleboel innig en hartstochtelijk liefgehad. Maar als het op pollepels en pannendeksel aankomt denk ik dat wij als vrouwen zelf wat meer lawaai moeten gaan maken om onze gezondheid hoger op de agenda te krijgen.

Onvermogen
Helaas is het bestuur van onze club een verzameling van mannen-boven-de-vijftig-zonder-kinderen. Erg leuke mannen zitten erbij. Kundig op bepaalde thema’s en bevlogen. Maar invoelend vermogen voor een onderwerp als vrouwengezondheid is er gewoon niet in die mate dat het onderwerp ooit hoger op de agenda komt. Ik hou het op onvermogen.

Invloed, geen macht
Wie gaan de stem van vrouwen vertegenwoordigen en met de pollepel op de pannendeksel slaan? Positief Geluid heeft een geweldige aanzet gegeven en laten zien dat we er zijn. We hebben onze stem laten horen. Maar echt, als er nu niet veel meer vrouwen opstaan, invloed eisen, dan loopt het (weer) met een sisser af. Laten we samen bouwen aan een stevige club vrouwen met hiv in Nederland, zodat we als activisten weer zichtbaar zijn als in 2018 de Wereld Aids Conferentie in Amsterdam komt. Net als toen ICW in 1992 het levenslicht zag. Dat bereiken we niet door af te wachten of de mannen het werk voor ons gaan doen. Believe me, that is not going to happen.

 

14

09 2015

Leven als een God in Frankrijk

door Wilma

Chaos

Hink-stap-sprong beweeg ik me door mijn woonkamer. Wat heb ik hier naar uitgekeken! Na de hectiek van een jaar weer even pauze in de zomer. Bijkomen. Met de toenemende chaos stijgt ook de chaos in mijn hoofd. Overal liggen spullen. Heb ik mijn bikini? Medicijnen? Het adres van het behandelcentrum in Bordeaux? Het speelgoed van de jongens en de juiste schoenen?

Een stapje terug
frankrijkDe reis gaat naar Frankrijk, mijn favoriete vakantieland. Als ik in daar ben, gaat alles een stapje terug. De rem erop, onthaasten, kalm aan. Opgaan in het ritme van dit prachtige land. Even uit het leven en de routine van alledag en stilstaan bij de mooie dingen. In gedachten zit ik al lekker in de zon op het strand, windje door mijn haar, goed boek bij de hand. Ik hoor de golven en ik voel de verkoeling van het zeewater op mijn huid. Kijkend naar de prachtige zonsondergang hoor ik het geroezemoes van de gasten bij de restaurantjes met verse visgerechten.

Rare jongens…
Je kunt veel zeggen van die Fransen. Ze spreken geen Engels, of ze willen het niet spreken. Ze vinden ons Nederlanders maar lomp en begrijpen niks van onze 2-keer-per-dag-broodmaaltijd. Ze roepen “bonjour” en “bon appétit” tegen iedereen die ze maar zien lopen of eten. Als ze met zijn zessen aan de weg werken, leunen er vijf op een bezem. Wijn drinken ze alsof het ranja is en ze eten kazen met een geur, die je doet flauwvallen als je de koelkast opentrekt. Troep opruimen doen ze niet, maar noemen het gewoon “brocante” en in veel Franse achtertuinen ligt een voorraad meuk waar menig kringloopwinkel jaloers op is.

Van het leven genieten
Maar genieten van het leven, dát kunnen ze wel. Niks haast, gewoon van 12 tot 2 de winkels dicht om uitgebreid te gaan lunchen en ’s avonds gezellig met vrienden het terras op. Als ze maar even vrij zijn, gaan ze picknicken en brengen tijd door met hun familie. Aandacht voor elkaar en voor een gezellig keuveltje of een spelletje jeu de boules. Feesten aan lange tafels op het dorpsplein met eten, drinken en gezelligheid. En dat alles met een prachtige ambiance van wijngaarden, bossen, heuvels of de zee. Rust en genieten en je vooral niet oplaten jagen door anderen.

Proeven
Opeens dringt de chaos weer tot me door. Ik kijk om me heen en zucht. We zijn er nog niet.  Maar alles is het waard om twee heerlijke weken te genieten, nieuwe inspiratie op te doen en te proeven van het leven als God in Frankrijk.


15

07 2015