Posts Tagged ‘Vrouwkracht 2016’

40 is the new 20

by Eliane

eliane1Being happy does not mean always getting what you want. Being happy means loving what you do have and being thankful for your life.
I am thankful for reaching my 40th birthday! I did not choose to have diabetes and HIV in my twenties. I have asked myself repeatedly if i would ever make it to my 40th birthday. And here I am! Alive and kicking. These two fabulous twin diseases have brought me a lot in my life. Especially they brought me a big new family, new friends.  And a sisters’ family (Posidivas).

I have been through a lot in my life so far, but honestly, it has made me who I am today!  I have looked death in the eyes when I was only 16 years old. During the civil war in my home country I had to learn to survive at a young age. Every new day was new challenge in life. Worries about sickness? No way! It was survival: “Will tomorrow come to say hi to me? “

This impacting experience has kept me upright so far and it has made my personality incredibly strong. I will not allow anything to come in my way.  I choose to fight when I know I am in my right! I am happy that I did not waste my time. I followed my dreams and so far, I have achieved so many things.

I am a Posidiva, who knows what she wants and fights for it!
I want to be treated equally and I want the stigma on HIV to end!
I am 40 years old and I am very proud to reach this day – although I don’t feel like 40.

40 is the new 20, right?

The picture above shows a valuable and appreciated birthday present I got from my sisters early November during the Power women weekend. This is a kind of mirror to me. I look at it and find all courage I need to continue this fight against stigma and for being a role model to other HIV positive people out there. My sisters wrote words of appreciation and encouragement that make me feel great:

Power Lady! Funny. Good dancer. Powerful. Happy woman. Source of inspiration. Humour. Strong and inspiring. Very proud of you, girl! Great to have met you!

All these words made me feel so great and they still do. I will continue to make a difference in this world and yes, I am looking forward to it! I choose to be visible and I am aiming to reach 100.

Happy 40th birthday to me! God bless us all!

25

11 2016

VROUWKRACHT

door Anka

roses-1808666_640Vrouwen die hun verhalen met elkaar delen.
Vrouwen die elkaar helpen te helen.
We helpen elkaars verdriet te sussen.
We vormen een nieuwe familie van zussen.
Zussen door een virus met elkaar verbonden,
Ondanks verschillende achtergronden elkaar gevonden.
Na een avond met emoties die ons raken,
’s Ochtend yoga om het hoofd weer leeg te maken.
We praten over medicijnen, bijwerkingen en onze gezondheid.
Gezamenlijk aan tafel eten we een heerlijke maaltijd.
Met elkaar oefenen we in weerbaar zijn.
In de sauna zingen we en maken we gein.
Na het diner is het tijd om op muziek te chillen,
Op zijn Afrikaans dansen en schudden met die billen.
Na een avond plezier en een nachtje dromen,
Is alweer de laatste dag aangekomen.
We praten over het houden van evenwicht
En, hoe tonen wij vrouwen op AIDS 2018 ons gezicht?
Blij, verdrietig, sterker, moe, maar ook voldaan,
Nemen we afscheid en gaan we weer op huis aan.
Ik alweer uit naar de keer dat ik ze weer zie,
Deze zussen van mijn andere familie.

16

11 2016

Samen staan we sterk

door Kim

eye-277159_640De prachtige vrouwen die mee waren in het vrouwenweekend hebben mij doen nadenken over hun situatie en mijn eigen situatie. We zijn stuk voor stuk individuen met verschillende achtergronden, maar we delen 1 ding en dat creërt een band en begrip. Ik heb het gevoel dat ik niet meer alleen sta,  maar beland ben in een warme familie.

Naarmate het weekend vorderde kwam iedereen los en hebben we ons allemaal bloot gegeven. Wat een saamhorigheid en steun voor elkaar. De workshops die we hebben gevolgd liepen uiteen van yoga, lichamelijke klachten en bijwerkingen van onze medicatie en leren je leven in balans te houden.

Het leven in balans houden lijkt voor veel vrouwen bijna onmogelijk na alles wat zij hebben meegemaakt. Letterlijk de dood in de ogen gekeken en nog steeds volop positiviteit. Wat een groep met POWERRRR die een missie hebben namelijk: AIDS 2018!!!!!!

Hoe groter onze vrouwengroep, hoe sterker we staan met elkaar!

14

11 2016

Vrouwkracht – en nu verder

door Catherine

Dear Ladies!

Fantastisch dat jullie de moeite hebben genomen om uit alle hoeken van Nederland naar het weekend te komen. Ik weet van sommigen van jullie dat dit veel moed en energie vraagt. Wees trots op jezelf! Het was een onvergetelijk weekend! Leerzaam, warm, sympathiek, krachtig.

Graag zou ik een aantal mensen willen bedanken, die onze bijeenkomst mogelijk hebben gemaakt: allereerst natuurlijk de hiv vereniging, die het financieel mogelijk maakte dit weekend te organiseren. De vereniging is de laatste tijd bezig om meer aandacht te geven aan de invloed van hiv op de levens van vrouwen. Daarnaast wil de vereniging de saamhorigheid onder vrouwen aanmoedigen door ons op een optimistische/positieve manier te ondersteunen. Het imago van de hiv vereniging als een club, die vooral oog heeft voor de belangen van homomannen met hiv zal hiermee hopelijk veranderen.

Graag wil ik in het bijzonder de vier vrouwen die dit weekend samen hebben georganiseerd bedanken voor hun betrokkenheid en energie. En natuurlijk Reina, die de drijvende kracht is achter dit initiatief. Wij waarderen je inzet en enthousiasme! Je staat altijd klaar voor ons!

Structurele gezondheidsbevordering staat hoog in het vaandel bij de hiv vereniging. Punt 2 en 3 uit de beleidsnota van de vereniging zijn vooral erg belangrijk geweest voor dit weekend.

Punt 2 gaat erover dat “zelfhulp het fundament vormt voor gezondheidsbevordering”; individuen nemen het eigen lot in handen en opereren via het zogenaamde grassroots activisme. Grassroots activisme is het concept waarbij deelnemers de ruimte en gereedschappen krijgen om vanuit de basis te werken. Mensen met hiv voelen zelf goed aan wat ze nodig hebben, en kunnen –vaak beter dan beleidsmakers- hun eigen beslissingen nemen. Projecten en bijeenkomsten worden zodoende aan de basis bedacht en uitgevoerd. In dit geval door de leden van de vereniging zelf, dit geldt zowel voor mannen als  vrouwen.

Punt 3: Emancipatie is essentieel voor gezondheidsbevordering/preventie van groepen en individuen.

Dit is misschien wel het belangrijkste punt uit de beleidsnota. Het sluit erg aan op het grassroots standpunt van hiervoor.

Als zelfhulp in groepen goed is, is het ook belangrijk dat de groep van mensen met vergelijkbare kenmerken, bij ons: (wij zijn vrouwen, we leven met hiv) een sterke groep is. Dat kan alleen als die groep individuen zelfbewust kan optreden en zelfbewust in de samenleving staat. Als die groep zichzelf serieus neemt, en anderen beweegt/overtuigt om haar serieus te nemen.

Het idee van deze bijeenkomst is dat we met elkaar als vrouw solidair en empowered naar de Aids conferentie van 2018 in Amsterdam toewerken. Het weekend zat vol met workshops en lessen.
De workshop over kracht en stigma was erg bijzonder. Wij hebben er geleerd onszelf te respecteren en voor jezelf op te komen. Kracht te vinden in het diepste van ons, solidair te zijn als groep en niet uit het oog te verliezen jezelf lief te hebben.

De workshop Balans was ook bijzonder leerzaam. Deze ging over weerbaarheid en assertiviteit. Praktische tips om niet in de schrik van een vervelend moment jezelf kwijt te raken, maar op adem komen en rustig uitspreken wat je op je hart hebt en met beide benen op de grond blijven staan.

Meiden, ik zou zeggen: tot de volgende bijeenkomst!

Catherine

11

11 2016

VROUWKRACHT – geluiden van het weekend 4

door Mw. E. te H.

different-nationalities-1743391_640Waar begin je als je zoveel indrukken hebt opgedaan in een tweetal dagen? Laat ik beginnen bij het begin.
Vrijdag 4 november tot zondagmiddag 6 november zouden we na een aantal maanden voorbereiding, een heel weekend doorbrengen met een grote groep hiv-positieve vrouwen. We noemen dit weekend Vrouwkracht – dit woord omvat ALLES wat wij zijn. Een aantal vrouwen had ook hun kind(eren)meegebracht. De kinderen zijn net als de vrouwen, maatjes van elkaar geworden, ook voor het leven na dit weekend.

Veel van de vrouwen ken ik alleen maar van onze eigen besloten groep ”Ladies Loving Life” op Facebook. In het echt heb ik een aantal van deze vrouwen een paar keer ontmoet tijdens bijeenkomsten van de LLL. Dit was echter anders: een heel weekend in een prachtig hotel in een nog mooiere omgeving. We sliepen bij elkaar in tweepersoonskamers en aten samen in de ochtend, middag en avond. We hadden drie lange tafels tot onze beschikking zodat je tijdens de maaltijd elke keer naast iemand anders kon zitten en elkaar beetje bij beetje beter leerde kennen.

De eerste avond was het vertelden we ons eigen verhaal.  Wat een indrukwekkende en bizarre verhalen hebben deze vrouwen stuk voor stuk meegemaakt. Wat een verdriet en voor sommigen een lijdensweg. Lijdensweg in de meest letterlijke zin van het woord. Vrouwen die jarenlang ziek zijn geweest en steeds zieker werden. Niemand in de ziekenhuizen die op het idee kwam een hiv-test te doen. Onbegrijpelijk dat dit nu nog steeds kan gebeuren. Vrouwen die de dood in de ogen zagen en waar nog net op tijd iemand op het lumineuze idee kwam om een test te doen. We huilden met elkaar en vonden troost bij elkaar door deze ervaringen te delen.

We volgden verschillende soorten workshops, zoals yoga om te leren ontspannen. Oefeningen die je thuis ook kunt doen. Een workshop met alle lichamelijke klachten die we ondervinden door onze aandoening. Een workshop hoe je je leven in balans leert houden. Letterlijk stevig in je schoenen staan. Het “over de streep” gaan bij uitspraken die ons werden voorgelegd. Een A4-tje op je rug geplakt en door de zaal lopen en bij je sisters een tekst of woord op het A4-tje schrijven wat bij die persoon paste. Tenslotte dit voor de groep voorlezen en letterlijk voelen dat deze groep vrouwen van elkaar houdt zoals echte SISTERS doen! Zaterdagavond dansen als afsluiting van de dag en de nodige ontspanning.

Zoveel indrukken en emoties opgedaan dit weekend, maar met een duidelijke missie op weg naar AIDS2018 in Amsterdam. De missie om zichtbaar te maken dat wij als vrouwen met hiv andere klachten hebben dan mannen met hiv; dat vrouwen die bij een huisarts of in het ziekenhuis komen met lichamelijke klachten veel eerder op hiv getest moeten worden (iets dat bij homomannen vaak wel eerder gebeurt), waardoor veel leed voorkomen kan worden. Wij vrouwen willen echt onze stem als 1 laten klinken! VROUWKRACHT!!

10

11 2016

VROUWKRACHT – geluiden over het weekend – 2

door Alie

woman-1777500_640Het Vrouwkracht weekend was zonder meer een mooi weekend. Warm, hartelijk, energiek, powerful, emotioneel, intens, betrokken, vrolijk (met name zaterdagavond, thnx Eliane!), heftig, krachtig.  Dat waren ook stuk voor stuk prima woorden geweest om het weekend te omschrijven.

Ik wil het graag hebben over een van de workshops die we gevolgd hebben. Deze was bedoeld om in gesprek te raken met vrouwen die je nog niet zo goed kende. We kregen een blad met zinnen en moesten in de zaal een vrouw opzoeken aan wie we die vraag, of zin, zouden voorleggen.  Of bij wie de uitspraak volgens jou klopte, en daar ging je dan mee in gesprek. Ik heb de lijst meegenomen, dus ik citeer:

“Welke soort opmerkingen over (mensen met) hiv triggeren jou?
Wanneer zeg je er iets van en wanneer niet? “

Of
“Wat zijn voor jou positieve alternatieven voor fout taalgebruik (over hiv)?

Over bovenstaande zinnen kun je zelf alsnog even nadenken als je wilt, maar ik wil het hebben over een van de onderste zinnen van de brief.  Er stond:

“Wie wil er altijd winnen? Vind haar.  Waarom is dat voor jou belangrijk?”

Als ik denk aan het Vrouwkracht weekend, dan laat ik mijn gedachten langs al die 25 vrouwen gaan. En ik denk aan alle verhalen die ik heb gehoord. Niemand van ons past de omschrijving van “Wie wil altijd winnen”. Veel belangrijker is, realiseer ik me, dat niemand zich een verliezer voelde. Op die manier zijn we misschien toch allemaal winnaars!

Vooruit, nog maar eentje: “Wat inspireert jou?”

En dan denk ik aan die vrolijke zaterdagavond, toen de vrouw die het moeilijkst ter been was, in het midden van de groep stralend stond te dansen. Dat was geweldig!

En heel inspirerend!

Het was een geweldig weekend , dank jullie wel allemaal.

Kus. Alie

09

11 2016

Positive Women Power

by Mary

woman-1595367_640I am an African woman of almost 52 years old and I have been living with HIV for almost 20 years. I consider myself to be a happy person. I love to laugh and enjoy dancing, I am a family person but most of all, I put effort supporting others, who are vulnerable.

Some years back I fell very sick and it all started with pain in my stomach.  Because of that I went through many operations – 8 in total. My health was getting worse by the day. One day the doctor suggested that we should check my blood for HIV and yes, the results came back positive. I had Aids.

When the doctor told me about my result my first reaction was: “Thank God for that, now at least we know!” And I immediately asked him: “So, what’s next?”  In a low voice, he said: “We will try to start with medication and hope for the best, but you are very sick and weak.”

I was hospitalized during 3 years and what kept me fighting were my children. Today I am dancing again, running up and down, helping others and looking forward to live for 50 more years to come.

After coming out of the hospital after such a prolonged period I felt as being given a second chance in life. I had a purpose to live and it was time for me to give something back. I wanted to support people who are in need and who have gone through the same I went through. In 2007 I started a foundation that supports women living with HIV/Aids, child mothers, widows and street children in my home country. Am also socially active in organizing open discussions about sexual health, sexual diversity and many other issues that women face in everyday life. Even though I am doing all these things, I am still being stigmatized because of my HIV condition and it is very difficult to come out and just say to the world: “Here I am, living with HIV.”

HIV is still a taboo in my surroundings and everywhere you go people still lack information about it. When you tell someone that you have HIV, they look at you as if you are dirty or you have been sleeping around. It makes it difficult to open and talk about it. I am happy that my children and the rest of my family know and they accept me for who I am.They are millions of women around the world living with HIV, yet many feel lonely. The stigma and taboo are the reasons why many are isolated and some can’t even tell to their loved ones.

The weekend of powerful women
Early November 2016 I spent the weekend among other women living with HIV. We met for a Vrouwkracht (Women Power) weekend in very nice and healthy environment in a forest area.  The weekend was organized by Hiv Vereniging. We were together for a whole weekend, so that we could work together on our dreams, that one day women living with HIV may live freely in a fair world, where they are loved and respected, free of stigma, violence and discrimination. The specific aim of the workshop was empowerment: to develop positive women’s advocacy skills and increase our confidence, so that we stand up for ourselves and may be influencing decision-making someday.

On Friday, I was nervous as this was my first time to meet so many women and share our stories about our HIV experience. Since I knew I was infected with HIV, I have never bothered to think about it much and never talked so much about it either. I survived, overcame my illness and I now live my life like normal person. So, this weekend I was going to sit with different women. And we are going to be talking about HIV….. But obviously, it was just my anxiety.

Most of the participants arrived and the room was filled with laughter and then in few minutes it changed, because we had to come to the reality to share about ourselves and what HIV meant to us in our daily lives. There were tears and sometimes meaningful silence. You could feel the power of each woman. Just looking around, it was obvious that we are a very diverse group of women, aged from 20s till 50s and from different countries, cultures and believes. All these women from different background handled things differently. It was not easy to hear how the HIV has impacted some of the women in their daily lives.

The three days spent together were filled with lovely discussions, sometimes things got very emotional and tears were shed and quickly tissues were passed around and hugs and spontaneous gestures of support abounded. We did a lot of sharing, lot of thinking and plenty of action was planned.

We are not alone
I want to thank Hiv Vereniging to organize a weekend for women living with HIV. The idea is for us to come together and share our experiences and talk about the challenges women living with HIV around the world are facing. And, to know that we are not alone. Don’t judge me! But let’s come together, where we find the grace, peace, healing, freedom and love.

Listening to different stories and challenges, I felt lucky to be in midst of strong and inspiring women. Women, easily misjudged because of their HIV status and because of that, many find themselves feeling alone and frustrated. Sometimes it’s sheer joy and sometimes it just gets too much. It feels like life itself, it is a rollercoaster.  What I learned in life is to embrace the journey. And I could share this with the other women.

One says, “I am a mother, a wife and a woman, who wants to be empowered and support empowering other women”. But then in that same moment she breaks into tears. Are those tears of sadness or of happiness, you wonder? So many mixed emotions come by, but we support each other to ensure that nobody is alone. Living with HIV can be a very lonely place when you can’t be open about it. I personally want to feel that people treat me the same. I am still me! I have not changed and I do not wear the cross that says “HIV”. Why do people judge me? Why can’t I be accepted and respected the same way as someone who has cancer or any other chronic decease?

More stories: I can’t tell at my work place that am living with HIV because I will be discriminated, I may even lose my job. At school my children are discriminated because their mother is living with HIV. Friends leave me because of HIV and now who can I tell?  And who will accept me? (“Maybe then I should die within inside me”).

Thank you for the opportunity of meeting other women with HIV, who can listen to me, support me, understand me, encourage me, motivate me and, treat me equal. My fellow positive sisters give me strength to fight and decide how I live my life as a woman living with HIV. I hope that, as sisters, we can encourage each other, share our wins and failures and share our lives, as positive women who are ready to be vulnerable to bring a change in the world.

Mary

09

11 2016