Posts Tagged ‘zwangerschap en hiv’

Ontzwangeren

door Sabine

Sabine en GyanNegen maanden op, negen maanden af. Voordat ik bevallen was, zei het me helemaal niks. Sterker nog: ik vond maar dat ze zich aanstelden. De bevalling was zo gepiept, binnen 1 ½ uur tijd lag ons mooie mannetje op mijn buik. Kort daarna liep ik al naar de afdeling neonatologie. De verpleging staarde me aan “Mevrouw, u bent net bevallen”, “Ja” riep ik, en draafde met een stevige pas door om mijn mannetje te bewonderen.
Weken leek het goed te gaan. Ik riep nog regelmatig: “ontzwangeren, wat een onzin”. Druk hadden we het wel. Ons huis was nog niet klaar, we woonden nog bij mijn ouders, gebroken nachten, maar ik genoot! Het eerste weekend van november verhuisden we eindelijk naar ons eigen huis. Heerlijk! Nu kon het genieten echt beginnen. Dacht ik.

Maar toen kwam de man met de hamer. Mijn conditie was al niet geweldig, maar het lijkt of hij na de bevalling samen met de placenta compleet verdwenen is. Als ik naar de trap keek was ik al buiten adem en mijn pijntjes begonnen toe te nemen. Opstartproblemen in de ochtend. Enorm pijnlijke voeten en stijve vingers die de plakkers van de luier niet eens los kregen.

Volgens mij moest gewoon de knop om. Hupsakee, in beweging! Uren wandelen met Gyan, op de fiets naar de winkel. Misschien zwemmen om de extra kilo’s van de zwangerschap en die heerlijke decembermaand aan te pakken. Maar mijn goede voornemens verdwenen al gauw. De pijn, het ongemak en mijn vermoeidheid waren gewoon te groot. Maar dat niet alleen. Ook voelde ik mij opeens heel kwetsbaar en onzeker. Van alles haalde ik me in mijn hoofd; “Ben ik wel een goede moeder, komt Gyan niks te kort, ben ik nog wel een leuke partner, zou mijn medicatie nog wel werken, heb ik misschien een nare spierziekte”. Ik maakte mezelf hartstikke gek, en dan is internet niet echt helpend, kan ik je vertellen. Symptomen van verschillende ziektes ging ik zoeken, en warempel, ze kwamen overeen met al mijn klachten. En als kers op de taart start dan ook nog net het tv programma “Over mijn lijk”.

Ik legde alles maar gewoon op tafel bij de consulent. Gelukkig werd ik daar serieus genomen en er volgden wat bloedonderzoeken. Mijn bloedwaardes waren top, en ontstekingsactiviteit was niet te vinden. Maar mijn klachten bleven wel bestaan. Ik besloot ze maar even te parkeren en plakte er ook zelf maar de sticker “ontzwangeren” op.

De zorg voor Gyan geeft mij een ongelofelijk groot verantwoordelijkheidsgevoel. Er mag mij niets overkomen. Die kleine man kan nog lang niet zonder mij. En ook werd ik weer boos op mijn ex, want door hem ben ik chronische ziek. En soms is de druk van buitenaf van mensen die het allemaal goed bedoelen gewoon teveel. Het zorgde ervoor dat ik uit balans was. Niet dat mijn klachten er niet zijn, maar ze verergerden door de focus die ik erop legde.

Dat ik nog niet de oude ben is mij wel duidelijk. Ik ben moeder. Opeens heb ik een totaal ander leven. Dit wist ik allemaal wel van verhalen, maar door het zelf te ervaren werd ik er echt van bewust. Nog altijd heb ik last van mijn gewrichten en spieren en de trap is nog altijd killing. Maar ik zie dat dat ook komt door ‘niet goed voor mijzelf zorgen’. Alleen maar bezig zijn met zorgen dat je kind en je man niets te kort komen om er om 18:00 uur achter te komen dat je dan pas je eerste maaltijd eet en de hele dag met je haren recht overeind in pyjama door het huis hebt gehold. Ik heb de lat veel te hoog gelegd en veel te weinig rust ingelast. Dat kost me nu de kop.

Als ontzwangeren echt 9 maanden duurt dan heb ik nu nog 4 maanden de tijd om alles op een rij te krijgen. Eerst mijn energie maar eens de juiste kant uit laten stromen, mijn gewrichten en spieren los laten maken in de hoop dat mijn klachten gaan afnemen. Daarom staat mijn eerste bezoek bij de osteopaat gepland. Ik leer het wel.

17

02 2016

Hij is er!

29

09 2015

Op controle

door Sabine

rollercoaster buikHoe het met ons kleintje gaat? Ach, die is nu al net zo eigenwijs als papa en mama.

Twee weken geleden op controle bij de gynaecoloog bleek het kleintje al bijna helemaal ingedaald te zijn, klaar om het levenslicht te zien. Bovendien bleek hij/zij 2 weken voor te liggen op groei. Dus in plaats van 35 weken zou ik ineens al op 37 weken zitten! De gynaecoloog begon over inleiden na de volgende controle over 2 weken, omdat hij wil voorkomen dat de bevalling extra moeilijk wordt doordat de baby groter zou zijn. Ik schrok ervan, want ook dat bericht was niet volgens mijn boekje, je wil natuurlijk het liefst dat de natuur zijn werk doet.

Met veel gezucht ben ik terug gereden naar Sittard, het bericht laten bezinken en weer gedacht het is niet anders.

Gisteren mocht ik weer op controle, Patrick was mee voor het geval dat we een datum moesten prikken voor de inleiding. De laatste keren ging ik meestal alleen naar de controles omdat Patrick iedere keer vrij moest nemen en we dan na de bevalling en verhuizing geen vakantiedagen samen meer hebben. We waren zo nerveus allebei! Maar na de echo bleek dat de kleine zich de afgelopen 2 weken netjes heeft gedragen – of was het mama die met de weken heeft geleerd meer los te laten en rust te nemen?

We kregen een mooi bericht: de kleine was niet veel meer gegroeid en volgde nu weer netjes de curve. Ook was hij/zij uit mijn bekken teruggekrabbeld, dus inleiden is voor nu even weggestreept van onze to do list! Volgende week de volgende check-up – wie weet mag de natuur alsnog zelf haar werk doen! Dat zou mooi zijn – al heb ik inmiddels geleerd: Nothing Is Under Control!

 

21

09 2015

Bouwval

door Sabine

rollercoaster verbouwingNa lange tijd weer een update van mijn rollercoaster-leven, want dat is wat het nog steeds is.
Deze hele rollercoaster is voor mij een leerschool: leren de controle los te laten en leren dat niet alles perfect hoeft te zijn of volgens mijn geschreven boekje hoeft te verlopen.
Dit alles gaat niet zonder slag of stoot. Inmiddels zijn al meerdere tranendallen gepasseerd en heb ik de nodige frustraties al moeten wegzuchten. Eén van mijn standaardzinnen is inmiddels ‘het is niet anders’ geworden.

Blok
Ondertussen is mijn oude woning definitief overgedragen aan de nieuwe eigenaren. Ik dacht dat ik veel moeite mee zou hebben om dat stuk van mijn leven af te sluiten, maar dat bleek niet zo te zijn. Na het leegmaken van het huis en het passeren van de akte, voelde het als een blok dat van mijn schouders viel. Rust, geen geren en geregel meer voor 2 huizen tegelijk, maar focussen op één huis. Nou ja huis…, een bouwval – want dat is het nog steeds.

Harde werkers
Maar wat hebben mijn mannen, – Patrick en mijn vader- hard gewerkt! Weken achter elkaar hebben ze gesloopt, ieder vrij uurtje waren ze in het huis te vinden, lopend op hun tandvlees maar toch steeds doorgaan. Alles om voor ons gezin een mooi plekje te maken. Ik ben trots op ze, zeker met alle tegenslagen die ze hadden: een dak dat rot en onveilig bleek te zijn, stucwerk dat met kalk zat vastgehecht en helemaal afgekapt moest worden, en zo voorts. Maar toch gaven ze niet op en niet één keer heb ik ze horen klagen.

Machteloos
Er waren momenten dat ik mij zo machteloos voelde als ik ze dan doodmoe thuis zag komen. Schuldgevoel omdat ik mijn steentje niet kan bijdragen. Ik zou graag met de sloophamer de muren gebeukt hebben, maar kan niet meer dan voor koffie en broodjes zorgen. En telkens als ik dat doe, kreeg ik een kus en een blik die zei “schat, dankjewel het was heerlijk”.
Inmiddels zijn we de sloopfase gepasseerd en zijn de aannemer, stukadoor en elektricien hard aan het werk om onze bouwval tot een paleisje te maken. En natuurlijk ook nu weer werken Patrick en pap zich het licht uit de ogen, en zorg ik voor koffie met een scheutje liefde en broodjes gemaakt vanuit mijn hart.

Het is niet anders
Inmiddels hebben we besloten om tot begin november bij mijn ouders te verblijven.
Niet zoals gepland, en niet zoals we graag hadden gewild. Maar wel heel dankbaar dat we bij hen terechtkunnen, geen dubbele lasten hoeven te betalen, en een plek hebben waar het veilig en schoon is. De babykamer staat inmiddels op, zodat de kleine in een mooi gestrekt bedje terecht komt. En weer heb ik een tranendal laten passeren omdat ik de babykamer zo graag in ons nieuwe huis had gecreëerd. Alles hadden we al aangeschaft, van meubels tot decoratie.
Maar ja, het is niet anders. Zoals een wijze vriendin zei: “een baby heeft echt geen ruimte nodig. Alleen nabijheid en koestering”. Daar heb ik me bij neergelegd, en ook dat geeft weer rust.

17

09 2015

Gemis

door Sabine

Emoties en besef
Wat een week. Die rollercoaster blijft rondjes draaien, op en neer.
Niet qua drukte maar qua emoties en besef.

Eerst was er het symposium Positief Geluid, met een geweldige opkomst.
Samen met een mede-interviewer uit het project begeleidde ik de workshop ‘seks en daten’. Dat was een mooie ervaring: zoveel verschillende mensen, nationaliteiten, seksuele voorkeuren en karakters, die allemaal door hiv als vanzelf een ‘community’ vormen. Er wordt naar elkaar geluisterd, mensen ondersteunen elkaar en geven advies als daarom wordt gevraagd. Zo mooi om dit mee te maken, ik heb genoten. Ook Patrick vond het een bijzonder mooie ervaring.

En door
En toen kwam maandag het telefoontje van de makelaar: het is definitief, mijn eerste huis is verkocht. Het huis waar ik na een relatie van 11 jaar, alleen opnieuw ben begonnen aan een nieuw leven. Het is verkocht!
Dat besef…, de emoties die erbij los komen…Verdrietige én mooie herinneringen. En de plek waar ik zoveel sterker ben geworden.
Het is nu tijd om verder te gaan. Afsluiten en door. Met Patrick, ons kleintje en natuurljk onze trouwe viervoeters.

Officieel
Dinsdag, De Dag! Onze dag. Vanaf nu gaan we verder als officieel geregistreerde partners. Wat een mooie dag was het, samen met mijn ouders, zusje en schoonbroertje.
Een mooie toespraak door de ambtenaar van de burgerlijke stand en een gedicht van Toon Hermans, de stadsdichter van Sittard. En zo toepasselijk op onze relatie:

Als je echt van iemand houdtSabine en Patrick
Iemand alles toevertrouwt
Een die echt weet wie je bent
Ook je zwakke plekken kent
Die je bijstaat en vergeeft
Een die ‘naast’ en ‘in’ je leeft
Dan voel je pas wat leven is
En dat liefde geven is…

De emoties hadden de vrije loop. Mijn vader die in tranen uitbarstte tijdens het feliciteren en iedereen aanstak. Zijn tranen waren die van een trotse vader. “Mijn vechtertje” zei hij.

Daarna hebben we foto’s laten maken in het park. De zon straalde, net als wij. En toen allemaal samen brunchen en een toost uitgebracht op deze mooie dag, op de verkoop van mijn huis en natuurlijk, op de toekomst.

En toch
Alles wat we de afgelopen dagen hebben meegemaakt  was mooi. Maar toch voelen we ook een gemis. Twee heel belangrijke personen in ons leven zijn er niet bij: de moeder van Patrick en mijn eigen oma.
Ergens waren ze erbij, een klein fotootje van Patricks moeder in zijn borstzak en om mijn nek in een ketting met een hartjes-hangertje waar een beetje as van mijn oma in zit.
Wat hebben we veel meegemaakt, wat zijn we van ver gekomen – zowel Patrick als ik.

Mam en oma…, we tell you all about it when we see you again!

23

06 2015

Streng

door Sabine

Ik open de garagedeur en 2 dolblije honden komen op mij afgestormd, heerlijk iedere keer weer! Ik groet en knuffel ze, open de deur van ons huis en gelijk rennen ze naar de keukenkast waar de koekjes staan.
Vast ritueel, een koekje bij thuiskomst en een koekje als ik ga werken.
Vreemd eigenlijk dat dit al zo in hun systeem zit. Zelfs als ik het vergeet, krijg ik beledigde blikken, die mij er dan weer aan doen herinneren dat ik hun koekje ben vergeten. Natuurlijk krijgen ze dan een extra koekje!
Ik gooi mijn tas en jas van me af, vul mijn glas met vers geperst sinaasappelsap en plof op de bank. Heerlijk,  even een paar minuten voor mijzelf, even afschakelen na een lange drukke dag op het werk, even mijn dag in mijn hoofd verwerken voordat ik doorga naar het volgende ritueel van de dag, koken! Read the rest of this entry →

01

06 2015

Pijn

door Sabine

Rennen, vliegen en maar door gaan….
Totdat…, stop! Iets opeens de handrem aantrekt: pijn, stekende pijn. Dagenlang.
Mijn positieve instelling overstijgt mijn onrust. Gaat wel over, niks aan de hand. Gewoon te veel gedaan.
Geen gekke gedachte op zich: afstuderen, 32 uur werken, huishouden, huis verkopen, verbouwing regelen. En de tijd dringt, omdat een kleintje zich in oktober zal melden.
Even pas op de plaats. Warm bad, bankhangen, en proberen al mijn zorgen een tijdje te vergeten.

Helaas zonder resultaat, de pijn blijft.
Patrick bezorgd,  en na veel aandringen van hem toch maar even de gynaecologe bellen.
Na een telefoontje van 15 minuten besluiten ze mij toch even te willen zien.
Patrick is volgens mij nog nooit zo snel van zijn werk thuis gekomen, om met mij mee te gaan naar het ziekenhuis. Hij kijkt bezorgd maar ik wuif het weg: bandenpijn schat, vast en zeker! Maak je geen zorgen, alles komt goed. Read the rest of this entry →

13

05 2015