door Marilou de Poorter

De Hiv Vereniging heeft afgelopen zomer de brochure Positieve seksualiteit uitgebracht. Een handzaam boekje vol ‘informatie en inspiratie bij je positieve seksualiteit’.

Vorige week vond ik voor de tweede keer een exemplaar in mijn brievenbus. Wellicht een subtiele hint om er hier eens een post aan te wijden? (Tot het tegendeel is aangetoond ga ik er vooralsnog tenminste niet van uit, dat iemand ermee zou willen suggereren op het intieme vlak in actie te moeten komen.)

Op de cover staan een gestileerde man- en vrouwfiguur. Ze kijken niet alleen van elkaar af, ook hun lichamen hebben ieder een andere richting: De man staat in een open positie en lijkt je recht aan te kijken, terwijl de vrouw met de hand op haar heup eerder een voorwaardelijke houding aanneemt en er, met haar van ons afgewende gelaat, sowieso bijna tegen haar zin bij lijkt te staan. Dat belooft niet veel goeds voor de vrouwelijke lezer – van de overigens verder fris vormgegeven brochure.

Op de openingspagina lees ik dat ‘seksuele beleving en gedrag verschillen van persoon tot persoon’. Dat herken ik. En die indruk was me inderdaad van de cover bijgebleven. Bij de opmerking dat wat voor een groep staat beschreven, niet per se opgaat voor al die personen – maar dan omslachtiger verwoord- krijg ik zin om het boekje weg te leggen. Het spreekt me als vrouw met hiv net iets te veel voor zich. Maar ik besluit om dan toch in ieder geval alle korte citaten van ervaringsdeskundigen te lezen.

De talloze, bondig opgestelde, persoonlijke ervaringen van hiv+ers zijn boeiend en geven tevens in kort bestek een breed overzicht van de seksualiteitskeuzes die een mens in zijn leven kan maken. Een snelcursus vrijdenkend Nederlandschap voor allochtone medeburgers is er niets bij. Al bladerend lees ik vervolgens iets over tantra (voor wie daar meer over wil weten raad ik boeken van Margo Anand hierover aan) en ook de kop die onbedoeld suggereert dat seks het leven van de dokter eveneens kan verrijken, tovert een grijns op mijn gezicht. Maar bij het hoofdstukje over zwangerschap word ik toch even ernstig. Niet omdat het hier een zwaarbeladen onderwerp betreft, maar omdat ik in dit deel zwart op wit gedrukt tegenkom dat iemand voor zijn eigen gezondheid ook best (nog even) geen hiv-remmers kan willen gebruiken.

Dit specifieke feit mis ik namelijk veel te vaak in de meest actuele informatievoorziening over preventie van hiv-overdracht, waarmee je wel bijna doodgegooid lijkt te moeten worden, zo hot is Pre-Exposure Prophylaxis – kortweg PrEP – nowadays. Ook in het hoofdstukje naar aanleiding van het Zwitsers standpunt wordt even stilgestaan (en voor achtergrondinfo naar de site doorverwezen) bij PrEP  ‘als alternatief voor, of aanvulling op condoomgebruik’.

Ineens denk ik de lichaamshouding van de vrouw met voor mij onbekende hiv-status, toch te begrijpen: Ze is natuurlijk nog zo gezond als een vis en zit er helemaal niet op te wachten, al dan niet onder zachte dwang, een zwaar medicijn te moeten slikken opdat haar echtgenoot, of potentiële klanten, het condoom achterwege kunnen laten. En daarin geef ik haar dan groot gelijk. Het is dat die dagelijkse pillen me in leven houden, maar het liefst zou ik ze toch allemaal vandaag nog naar een verzamelpunt voor klein chemisch afval brengen.

De info over positieve seksualiteit is hier ook digitaal te vinden.

meer ..

De zomervakanties zijn afgelopen en in regio Gelderland is het hiv-café – zoals gebruikelijk om de week – weer open!

Op woensdag 5 september is het thema: Hiv en hetero.

“Hoe is het voor hetero’s om hiv te hebben? Zijn de ervaren stigma’s dezelfde als die waarvoor homomannen met hiv vaak komen te staan? Hoe gaat de gezondheidszorg met hiv+heterovragen om? Houd je het geheim voor je kinderen? Moeten je kinderen het geheim houden?”

Er zijn ervaringsdeskundigen aanwezig en er zal volop gelegenheid zijn om ervaringen uit te wisselen. Afhankelijk van opkomst en behoefte zal de bijeenkomst in een aparte ruimte plaatsvinden.

Plaats: Coehoornstraat 8, Arnhem

Tijd:     20:00 uur, café open vanaf 19:30

meer ..

Op 11 februari is er in Amsterdam een ontmoetingsdag voor hiv-positieve vrouwen. Naast onderlinge uitwisseling staat er ook een praktisch onderdeel op de agenda:

‘Positieve aandacht voor je lichaam’.

De dag is inclusief lunch, diner & drankjes.

Deelname is gratis.

NB: Er is géén kinderopvang aanwezig.

Aanmelden via het Servicepunt van de Hiv Vereniging Nederland: 020-6892577, op ma, di, do, vrij van 14.00 – 22.00 uur.

meer ..

door Marilou de Poorter

December is voor iedereen altijd een erg drukke maand. Om te beginnen natuurlijk vanwege Sinterklaas  – die in de supermarkten vanaf september al actief is. Zelf begin ik ook graag ruim van tevoren met het inslaan van strooigoed en cadeautjes. Dus als jouw letter vandaag niet meer verkrijgbaar is, is dat helaas mede mijn schuld - moet ik bekennen. Sint Nicolaas met zijn witte baard en rode jurk vind ik nou eenmaal nog steeds iets liefs hebben. Die aandoenlijke combinatie van niet echt bestaan en toch alom aanwezig zijn, blijf ik onverstoorbaar koesteren. Niet in zijn zoete gedachtegoed van geven geloven is volgens mij een kwestie van jezelf tekort doen. Nee, Sinterklaas mag nooit vergaan!

Met het daaropvolgende decemberfeest heb ik niet zoveel. Die tweede cadeautjesronde smaakt toch lang zo lekker niet als die waar je al vanaf de eerste pepernoot in de schappen naartoe hebt kunnen leven, vind ik dan. De rest van de wereld heeft daar duidelijk een heel andere kijk op. Zodat ik me met dat ene pak melk gedwee in lange rijen zwetende Kerstconsumenten voor kassa’s voeg. De in mijn huishouden traditionele boerenkool met worst op Eerste Kerstdag heb ik dan allang ingeslagen. Die wacht geduldig op haar beurt in het drie sterrenvriesvak van mijn bescheiden tafelmodel koelkast. Maar hoezeer ik ook vreedzaam  eenvoud en soberheid nastreef: de melk voor de warme chocoladedrank aan het eind van de middag, wanneer het buiten donker wordt en het snel afkoelt, moet vol en vers zijn. Ook in tijden dat een dikdoenerige Amerikaan, in een met imitatiebont afgezet knalrood broekpak, de boel met commerciële jingles en bells staat op te jutten .

Aan het eind van een kalenderjaar komen er meestal ook relatief veel aankondigingen binnen van activiteiten en evenementen voor mensen die leven met hiv. Dat is het leuke van in leven blijven met verder niet helemaal onschadelijke medicijnen. Je hebt er min of meer een nieuw familie bij, met nieuwe feest- en gedenkdagen. Om te beginnen natuurlijk Wereld Aids Dag morgen. Een dag waarop wereldwijd wordt stilgestaan bij de miljoenen doden door mensonterende aids-symptomen. Zoals in Amsterdam in Carré, maar dan op  zaterdag 3 december. Tijdens de informatiebijeenkomst A kind of Magic is de van hiv genezen Timothy Brown guest of honour en staan er verder verschillende liveoptredens op het programma.

Ik geloof nu alweer jaren dat hiv echt bestaat en zolang ik me kan heugen ben ik al dol op Sinterklaas. Maar kan iemand mij alsjeblieft eindelijk eens uitleggen, wat het verband tussen hiv hebben en travestieshows nou toch eigenlijk precies is?

meer ..

Verschil in beleving intimiteit jongens en meisjes thema nieuwe landelijke campagne

(ook informatief voor de oudere jeugd & seksueel actieve hiv-plussers!)

bron: persbericht Soa Aids Nederland

Op 9 februari lanceert TV-presentatrice Zarayda Groenhart (BNN, Spuiten en Slikken) de nieuwe campagne ‘Maak seks lekker veilig’ in studio 1 van het mediapark in Hilversum onder toeziend oog van 200 tot 300 schoolkrantredacteuren. De campagne zet jongeren aan om op het juiste moment over condoomgebruik te praten. Ondanks goede voornemens om het condoom te gebruiken, lukt het bijna de helft van de seksueel actieve singles niet om dit altijd te doen. Het aantal chlamydia-infecties blijft onverminderd hoog. De campagne-uitingen zijn voornamelijk op scholen en binnen internetcommunities te zien. De reacties die jongeren hierop geven, worden verwerkt in de landelijke Postbus 51-spot in het najaar.

Jongens, meiden en condooms
Op posters staan specifieke tips voor jongens en meiden, omdat zij verschillend omgaan met condoomgebruik. Het komt er meestal op neer dat jongens niet aandringen op condoomgebruik zolang de ander er ook niet over begint. Ze hebben eigenlijk het liefst seks zonder condooms. Maar als ze staan voor de keuze: seks met condoom of geen seks, dan kiezen ze voor de eerste optie. Veel jongens hebben echter wel condooms bij zich voor ‘het geval dat.’ Daarnaast willen ze graag goede minnaars zijn. Meiden hebben het liefst wel seks met condooms maar vinden het moeilijk om erover te beginnen. Maar ze willen graag sterk en zelfbewust zijn. Zelf hebben ze meestal ook geen condooms bij zich. Dit leidt onder andere tot de volgende adviezen:
- Vrouwen vinden het fijn als je zelf over condooms begint.
- Een sterke vrouw begint zelf over condooms.

Chlamydia-infecties
Chlamydia is de meest voorkomende soa onder jongeren met in totaal naar schatting 60.000 infecties per jaar. In 2009 werd bij 1 op de 10 jongeren, die bij GGD’s kwamen testen, chlamydia gevonden. Onder 15- tot en met 19-jarigen worden veruit de meeste infecties gevonden. In deze leeftijdsgroep heeft 17% van de geteste meiden en 15% van de geteste heteroseksuele jongens chlamydia. Onder homoseksuele jongens van deze leeftijd heeft bijna 1 op de 10 chlamydia. De piek ligt bij 35- tot en met 39-jarige homomannen; 12% van de geteste mannen heeft chlamydia.

Soa-testen
Het aantal afgenomen soa-testen neemt elk jaar toe. In 2009 gingen 93.331 mensen naar een GGD/soa-poli voor een soa-test. Dit is een stijging van 6% ten opzichte van 2008. Veertig procent van de bezoekers is jonger 25 jaar. Bij de huisarts komen jaarlijks naar schatting 220.000 mensen voor een soa-consult. Ook maken veel mensen gebruik van internet om na te gaan of ze een soa-test moeten doen.  Jaarlijks bezoeken ruim 230.000 mensen www.soatest.nl. Op 9 februari lanceert Soa Aids Nederland een vernieuwde versie van deze site, die mensen nog sneller voorziet van een test-advies.

‘Maak seks lekker veilig’ 2011
Na de lancering is de campagne zichtbaar op scholen en in diverse internetcommunities. Jongeren worden uitgenodigd om op de campagne te reageren. In mei/juni worden de reacties gepresenteerd in de vorm van prikkelende stellingen. Hierop kunnen jongeren weer aanhaken met zelf bedachte tips, afbeeldingen en video’s. Met deze input wordt in september/oktober een Postbus 51 campagne gemaakt. De campagne ‘Maak Seks Lekker Veilig’ heeft bewust een link met ‘Maak Seks Lekker Duidelijk’, de campagne die Soa Aids Nederland afgelopen november samen met Rutgers WPF voerde. In die campagne ging het met name over wensen en grenzen binnen de seks.

meer ..

door Marilou de Poorter

Sinds afgelopen najaar zit ik weer op tai chi. Daar ben ik ooit me gestopt omdat het huis van het vriendje waar ik vaak was veel te vol stond om er mijn slow motion pantomime uit te voeren. En als ik dan toch wat op de vierkante meter tussen zijn oerlelijke bankstel en quasi chique eethoek improviseerde, zat hij erbij te kijken of er een steekje aan me los was. Wat uiteindelijk het effect had wat hij daar vast ook mee beoogde: ik besloot dat tai chi niet meer in mijn leven paste en stopte ermee. Waarom ik het niet meteen weer oppakte nadat ik hem, zijn jaloerse hond, zijn valse moeder, plus zijn nogal ongezonde leefstijl vaarwel had gezegd, kan ik niet goed verklaren. Misschien wel gewoon omdat ik me door de hiv, of juist door de hiv-remmers, niet meer herinnerde hoe goed deze oosterse ochtendgymnastiek me altijd deed. Hoe het mijn vitaliteit vermenigvuldigde met minstens factor X.

Aangezien ik er ’s avonds vaak tegenop zie om na een lange en vermoeiende dag de deur nog uit te moeten, doe ik die opfriscursus martial arts natuurlijk in de ochtenduren. De verder kale zaal waarin we oefenen heeft een eenvoudige, houten vloer met in het midden een rijtje monumentale steunpilaren. Het heeft daardoor wel iets weg van een kloosterruimte. Zeker wanneer we er – sommigen van ons met de handen op de rug, anderen in tweetal kuierend – rondjes lopen om tussendoor de spieren even te ontspannen. Jonge, gezonde mensen met een baan zie je er nauwelijks. Het zijn blijkbaar vooral oude van dagen en een enkele wao-er van middelbare leeftijd die voor een activiteit in de morgen kiezen. Bij aanvang van de cursus had ik me hierdoor enigszins ongerust afgevraagd hoe lang – of hoe kort – het nog zou duren voor ook ik een slagje grotere oren en nog voornamelijk uit knokkels bestaande handen ging krijgen. Maar er bleken veel ernstiger kwalen voor me in het verschiet te liggen. Zo ging het afgelopen keer in de wandelgangen – van deze verder toch serene lessen – over de gruwels van plastic heupen en -knieën. Vooral plastic knieën zouden voor onoverkomelijke problemen zorgen.

Daar kan ik gelukkig niet over meepraten. Wat botklachten door hiv – of als bijwerking van een hiv-remmer – betreft heb ik het buddha-zij-dank tot nu toe erg getroffen. Toch heb ik me nog even in de eindconclusie gemengd. Want de aanname dat – gezien het aantal klachten – plastic heupen ‘ergo’ te prefereren zijn boven dito knieën, leek mij zo eenzijdig. De hardste en hardnekkigste klagers hadden volgens mij véél te gemakkelijk hun bitterzoete zin gekregen. Dat goed nieuws om de een of andere reden veel minder snel en uitgesponnen met anderen wordt gedeeld dan tegenslag, wil nog niet zeggen dat het daarom minder zwaar zou hoeven meewegen.

Best vreemd eigenlijk dat, wanneer iemand gaat lopen jubelen, dit minder goed ontvangen wordt dan geweeklaag en gejammer. Dat van tegenslag wordt gesmuld terwijl blijdschap soms bijna wrevel wekt. Net zoals complimentjes veel minder vanzelfsprekend zijn dan kritiek en commentaar. Dat complimentjes zelfs sneller gewantrouwd worden. We zijn er duidelijk niet aan gewend ze te krijgen en hebben kennelijk moeite ze uit te delen. Ondertussen zit iedereen er wel om te springen. Doen ze ons humeur, ons zelfbeeld en onze algehele conditie deugd. Wie vaart er nou niet wel bij een beetje positieve aandacht op zijn tijd?

Met de stelling dat je protheses natuurlijk niet zelf voor het kiezen hebt en dat het sowieso fantastisch is dat er uitvindingen als plastic menselijke onderdelen bestaan, kon ik onmiddellijk – en zonder jokken – wel instemmen. Voor iemand die van haar dagelijkse dosis medicijnen afhankelijk is om ooit zelf óók de honderd te halen, spreekt zoiets voor zich.

meer ..

De (1^ste) internationale workshop over hiv bij vrouwen in Washington is achter de rug. Lees hier de verslagen.

Er was welgeteld één hiv+vrouw ter plekke om alle hiv+vrouwen waar ook ter wereld te vertegenwoordigen. Sari Margolese (actief bij o.a. AthenaNetwork) heeft van de organisatie geen helder argument gekregen waarom vrouwen met hiv zelf niet actief bij deze mogelijk belangrijke conferentie over effectieve hiv-behandeling zijn betrokken. Ook was zij ‘not amused’ over wat de titel van deze bijeenkomst suggereert: een eerste initiatief op het gebied van hiv bij vrouwen.

Al in 2006 beschreef Sari in tijdschrift POZ haar observaties over vergelijkbare miskleunen. Sari: “People talk a good game about involving people with HIV in this movement. ‘Bring the voices of affected communities to the table’, they say. ‘Bring everyone together.’ What a pile of crap!” Lees haar artikel hier verder.

meer ..

door Marilou de Poorter

We hebben sinds kort een nieuwe medewerker. Ze is jong, ze heeft pit, en ze kan zich prima uiten. Haar eerste dagboekfragment kreeg meteen een recordaantal bezoekers. Logisch, want Sabine heeft heel aanstekelijk opgeschreven wat er allemaal door haar heenging, de dag dat ze te horen kreeg dat ze binnen haar vaste relatie hiv opliep. Haar spontane vertelstijl is een welkome aanvulling op de toch wat bedachtzamer bewoording van de meest oudere medewerkers aan dit blog. Voor mij was haar recht toe recht aan verslag tenminste nogal een eye opener. Kennelijk draai ik al zolang mee in Hivland, dat het een tweede natuur voor me is geworden mezelf en plein public steeds uiterst hiv-politiekcorrect uit te drukken. Bang om onbedoeld zere benen en lange tenen te treffen, mezelf aanpassend aan de moraal van de mannenmeerderheid. Die luidt al sinds hiv-mensenheugenis ongeveer zo: ‘je bedpartner op z’n mooie trouwe hondenogen geloven is niet meer van deze tijd, want hiv-overdracht is overduidelijk een kwestie van je eigen verantwoordelijkheid’. Een moraal die, hoe zorgvuldig geformuleerd uiteindelijk ook, in de verste verten niet aansluit bij mijn softe geitenharen-wollen-sokken-levensfilosofie. Verder dan wat tegensputteren ben ik in al die hiv-jaren alleen nooit gekomen.

En dat is raar, want zo bang aangelegd ben ik niet. Maar blijkbaar heb ik me, sluipenderwijs, tussen het overleven door, toch wat laten conditioneren tot veredeld huppeltrutje. Heb ik de afgelopen pakweg twintig jaar - waarschijnlijk vanuit het oogpunt hiermee ondanks de hiv-ongemakken in ieder geval nog het comfortabelst te zullen leven - de harder sprekende meute mak gevolgd. In overleven ben ik altijd wel goed geweest.

Een nieuwe geluid heeft als prettige bijwerking, dat de andere leden van het team meteen wat meer ruimte krijgen om haar eigen stijl verder uit te bouwen. Omdat hier inmiddels voor ieder wat wils te lezen valt, hoef je als blogmedewerker steeds minder mee te gaan in wat de gemiddelde lezer wil. Kun je onbekommerd je eigen koers aanhouden. Dat vind ik toch wel het allermooiste aan diversiteit. Het stimuleert ieders individualiteit en kracht, in plaats van deze te laten dichtslibben in een grote gemene deler.

Volgende maand worden in Washington voor het eerst op mondiaal niveau, de professionele koppen bij elkaar gestoken om vrouw-specifieke aspecten van hiv eens uitgebreid in kaart te brengen. Hoera. Hoe meer hiv-diversiteit, hoe sterker en inspirerender de afzonderlijke individuen met hiv! Man of vrouw; jong of oud; hé, ho of bi. Want divers zijn hiv-plussers natuurlijk altijd al geweest. En zwart of wit heeft het sowieso nooit gelegen. Het programma van de tweedaagse workshop over hiv bij vrouwen is inmiddels bekend. Een titel als ‘Challenges that a woman faces over her lifespan living with HIV – from adolescence, through pregnancy, aging and menopause’, een bijdrage van Glenda Gray (FCPaeds, Soweto) over de verschillende uitdagingen waarmee je als hiv+vrouw in de loop van je leven zult moeten dealen, ziet er boeiend uit. En ook de openingslezing over de sociale en structurele samenhang van  risicofactoren voor hiv-overdracht (‘Social and Structural correlates of risk for women’) van Kimberly Smith (Rush Medical College, Chicago) klinkt veelbelovend. De structurele sociale verplichtingen waar ik zelf in mijn Nederlande hiv-bestaan mee te dealen heb, staan alleen niet toe dat ik welke overzeese workshop dan ook in levende lijve bijwoon. En ik kan me zo voorstellen dat dit voor een hiv+vrouw uit de Kongo of Soelawesie net zo geldt. Het is te hopen dat we straks in Washington in ieder geval wel door hiv+deelnemers zullen worden vertegenwoordigd. In zoveelvoud mogelijk. Maar (h)erkenning dat vrouwen vooral overdrachtrisico lopen door een wereldwijd geconditioneerde, onderdrukking van de vrouwelijke identiteit, en dat deze identiteit wezenlijk anders is dan die van (homo)mannen, zou in ieder geval al een heel grote stap zijn in de richting van diversiteit als eerste hiv-beginsel.

meer ..

door Marilou de Poorter

Sinds ik terug ben van zomervakantie is mijn haar weer flink aan het uitvallen. Aanvankelijk weet ik dat nog aan de invloed van de in augustus wel héél erg felle zon daar. En aan het zoutgehalte van de Lybische zee, dat zo hoog is dat ik ver van de kust durf weg te zwemmen. Net zo ver tot alles wat zich op het strand afspeelt onbelangrijk klein wordt. Mijn zonder meer zware bestaan, geruststellend relativeert.

Mijn haar voelt aan zoals het aanvoelde in Caïro, waar de blaadjes aan de bomen standaard stofgrijs van kleur waren. Lang geleden, in een tijdperk waarin ik nog nauwelijks iets wist over aids, laat staan over mijn eigen hiv-infectie. Behalve dat mijn tanden in Egypte door de lokaal gefabriceerde sigaretten zwart verkleurden, werd mijn haar er door het gechloreerde leidingwater na iedere dagelijkse douchegang juist een tintje lichter. Type ‘uitgebeten blond’. In dezelfde winkel waar ik uiteindelijk een soort tandpolish vond, verkochten ze ook anti-klit. Het totaal van mijn luxeaankopen in de elitewijk bleek een veelvoud van mijn dagelijkse verblijfskosten te zijn. Maar het goedje hielp in ieder geval mijn touwhaar tenminste nog enigszins te ontwarren. Zelfs zonder al teveel geblondeerde lokken in mijn kam achter te laten.

Maar de laatste maanden vind ik dus telkens wel plukken haar in mijn borstel en doucheputje. Als dit nog veel langer doorgaat, hoef ik straks niet eens meer naar de kapper. Een vriendin wist gelukkig goede raad. Ik moest maar eens bij die van haar een afspraak maken. Eentje die uitsluitend met natuurlijke producten als henna en zeezout werkt. Dat heb ik geweten.

Miss Mandy bleek zelf een zeer imponerende haardos te hebben, van ook nog eens onwaarschijnlijk lengte. Al mijn hoofdhaar bij elkaar is nog minder dan dat in één van haar dreadlocks! Aan haren wassen deed Mandy niet, daarvan droogt het volgens haar maar uit. Nadat ze het mijne met een plantenspuit had bewerkt (en me in no time in een verzopen kat omtoverde) informeerde Mandy streng naar mogelijke stressfactoren (‘ja, genoeg’) en eventueel medicijngebruik.

Normaal gesproken maak ik daar geen punt van, maar het beeld in de spiegel voor me was op dat moment nou niet bepaald om blij van te worden. Zodat ik nog net iets kon mompelen over ‘mogelijk’ en ‘meespelen’. Verder kwam ik niet. Het ontbrak me ineens aan het nodige zelfvertrouwen om mij helemaal nergens voor te hoeven schamen. En in plaats van te zeggen: ‘Tja, ik slik nogal wat aan hiv-remmers. Maar dat gaat jou, met je overdreven bos haar, helemaal niets aan’, dacht ik: ’Wat doe ik hier? Ik wil hier geloof ik helemaal niet zijn!’. Gek hoor. De vriendin die me had doorverwezen is nogal onzeker en verlegen, maar komt wel altijd stralend van de kapper terug. Ik ging juist met een warrige coupe en een zakje onduidelijk poeder om mijn hoofdhuid mee te masseren, de winkel uit. Plus de opdracht vanaf dan mijn haar gezond te denken.

Ik ben nooit meer terug geweest om het resultaat van de thuisbehandelingen en mijn positieve gedachten door deze onoverwinnelijke Mega Mandy te laten keuren. In plaats daarvan hop ik nu maar wat van de ene kappersaanbieding naar de andere prijsstuntende barbier. Om de drie maanden een ander. Zo hoor ik steeds weer nieuwe, soms verrassend creatieve verklaringen voor mijn almaar dunner wordende haar. Van mij krijgen ze allemaal gelijk. Dat scheelt me in ieder geval weer het nodige stressgerelateerde haarverlies. Trouw blijf ik alleen aan mezelf en aan mijn dagelijkse medicijnen. Braaf tot het bittere einde.

meer ..

Lieve Lisa,

Het lukt me maar niet de koude winterblues van me af te schudden…

Wil heel graag aan een nieuwe lente beginnen, maar ben mijn warme bedje niet uit te branden en zie overal als een berg tegenop. Buiten schijnt de zon en ik hoor de kinderen op het plein spelen en plezier hebben, maar in mijn hart is het kil, leeg en somber.

Help!

xxx Anoniempje

Beste Anomiempje,

Het was me inderdaad het wintertje wel dit jaar! Je bent dan ook heus de enige niet die door de ijzige koude, in combinatie met de sfeervolle sneeuwvlokken van de afgelopen maanden, emotioneel is uitgegleden en al dan niet pijnlijk ten val is gekomen. En je zult ook niet de enige zijn die moeite heeft weer op te krabbelen hoor! Zie hier daarom voor jou en hen, dit rijtje beproefde tips.

tip 1: Zoek ontspanning die bij je past

Dat je kinderen buitenspelen en de buurvrouw naar hartenlust tuiniert of taarten bakt is heel mooi! Maar meet jezelf toch vooral niet af aan wat anderen kunnen lieverd! Daar wordt je alleen maar nóg somberder van. Wellicht ben jij gewoon veel beter op je plaats in een heel andere setting. Misschien moet je gaan bloemschikken of kleurige aanzichtkaarten inplakken. Of wie weet kan jij wel héél erg mooi sombere gedichten schrijven! Ik zeg altijd maar zo: ‘Op ieder mopperpotje past een dekseltje’!

tip 2: Zorg voor frisse lucht en voldoende lichaamsbeweging

Ook al heb je er absoluut geen zin in: ga iedere dag in ieder geval even naar buiten. Je hoeft niet meteen te gaan joggen of kilometersver tegen de wind in te fietsen. Maar maak wel dagelijks minimaal een ommetje naar bijvoorbeeld de plaatselijk gymzaal en weer terug. Want onthoud: ‘Zien bewegen, is bewegen’.

tip 3: Doe af en toe iets geks, of iets dat helemaal nieuw voor je is

We kunnen het als vrouw zijnde natuurlijk nooit te bont maken, dat spreekt voor zich. Het kan onze goede naam en die van onze families schaden en dat willen we niet. Maar een keertje uit de band springen op zijn tijd kan soms wonderen verrichten! Doe dit echter steeds zoveel mogelijk in het verborgene. En bedenk: ‘Alles wat met mate geschiedt, schaadt ons niet’!

tip 4: Zoek herkenning bij anderen

Die taartenbakkende buurvrouw van je zou best wel eens een eetprobleem kunnen hebben kindje. Ga morgenochtend nou maar gewoon eens bij haar langs met één van je versgemaakte bloemstukjes. Of, als je nog niet zover bent, met een fles koffielikeur of sherry. Zoiets valt altijd goed. Je zult zien dat jullie elkaar véél meer te vertellen blijken te hebben dan je voor mogelijk had gehouden. Wist je dat men zegt dat ‘het’ (wat daarmee ook bedoeld moge worden, ik ben niet zo handig met computers maar op www.positievevrouwenkunst.nl wordt het allemaal uitgelegd) gewoon je buurvrouw kan zijn?

tip 5: Maak van je hart geen moordkuil

Als je morgen dan toch bij die buurvrouw (met mogelijk dat positieve ‘het’) zit te keuvelen over koetjes en kalfjes, oefen dan meteen in één moeite door deze tip op haar. Daar ben je tenslotte buren voor. Zeg vriendelijk maar duidelijk dat je vaak niet kunt slapen door de nachtelijke slaapkamergeluiden van haar en heur echtgenoot. Zeg haar dat het afgelopen moet zijn en dat je vindt dat jij nu wel eens aan de beurt bent. En bedenk: ‘Eerlijk is heerlijk’.

tip 6: Gun jezelf een opknapbeurt

Niets zo verfrissend als een nieuwe spoeling in je haar of een weldadige hoofdmassage van die beschroomde kappersassistent! Wanneer jij je deze luxe niet kunt veroorloven is er natuurlijk altijd nog de Carmenset van de buurvrouw. Die je voor het meest optimale resultaat dan het beste terugbrengt wanneer zij juist het weekend naar haar zieke tante is, terwijl haar echtgenoot eenzaam thuis zit. Maar ook hier geldt weer mijn gouden regel: ‘Alles wat met mate geschiedt, deert een ander niet.’

tip 7: Ga op tijd slapen, maar niet altijd alleen

Het is natuurlijk verleidelijk om dat spannende romannetje dat je mocht lenen in één ruk uit te lezen, maar dat zou dwárs tegen mijn gouden regel ingaan! Beter is het om het moment van terugbrengen net zo lang en geduldig uit te stellen, tot de zieke tante van de betreffende buurvrouw weer dringend haar helpende handen behoeft. Want neem nou maar van mij aan: ‘Haastige spoed, is zelden goed’.

tip 8: Doe eens iets voor een ander en houd op met zelfbeklag

‘Wie goed doet, goed ontmoet’, zei m’n voormalige buurvrouw altijd! En zij kon het weten, want ze stond zelf altijd voor iedereen klaar. Vooral haar oude tantetje is ze vaak wéékendenlang liefdevol gaan verplegen. Net zo lang tot ze uiteindelijk zelf te ziek werd om voor anderen te zorgen. Ze kon taarten bakken als de beste en was altijd bereid je wat te lenen. Zelfs toen haar man een vieze ziekte op haar bleek te hebben overgebracht heeft niemand haar horen huilen.

Helaas zal het leven ook na het ter harte nemen van deze fruitige voorjaarstips steeds een kwestie van ‘vallen en opstaan’ blijven Anoniempje. Weer of geen weer. Maar zoals een oude volkswijsheid zegt: Na regen, komt zonneschijn!

sincerly, Lisa C bron: Marilou de Poorter

meer ..