POSITIEVE VROUWEN

Als je zo’n twintig jaar geleden langere tijd niets van iemand met hiv hoorde, kon je er zeker van zijn dat er iets zeer ernstigs aan de hand was. Anno 2012 is de kans gelukkig groter dat iemand bijvoorbeeld even volledig in beslag wordt genomen  door een uitdagende baan. Of, zoals Sabine, zich tijdelijk op de top van een roze wolk bevindt. Een herkenbaar verhaal over verlangen en vrees. Wordt vervolgd!

door Sabine

Ik weet nu enkele jaren dat ik hiv positief ben. In het begin was het moeilijk, maar op een gegeven moment leer je dat het niet anders is. Je hebt dan twee keuzes: Of je kwijnt weg in zelfmedelijden – wat natuurlijk met momenten ook wel eens lekker is. Of je geeft de moed niet op, gooit je hoofd hoog de lucht in en leeft!

Ik koos voor het laatste. En ik moet zeggen: Dat gaat me goed af. Ik betrap me er zelfs op dat ik niet eens meer wekelijks bezig ben met hiv, terwijl ik in het begin dacht dat het een dagelijkse confrontatie zou worden. Ik leef mijn leven: Werk, studeer, geniet van mijn familie en vrienden, onderneem veel leuke dingen en beleef veel mooie momenten. En dan, net op het moment dat je denkt dat je alles lekker onder controle hebt, word je verliefd! Hartstikke leuk natuurlijk en zeker als je merkt dat het wederzijds is. Maar toch sloeg hier de onzekerheid toe. Kwamen er 1001 vragen in mijn hoofd op: Wil ik dit wel? Kan ik dit wel? Is het wel eerlijk tegenover hem? Hoe gaat hij reageren als ik het vertel? Zou hij ermee kunnen omgaan, of word ik straks keihard afgewezen?

Onrust, verdriet, maar ook kriebels in mijn buik, een lach op mijn gezicht en een twinkeling in mijn ogen. Ik was vergeten hoe verliefd zijn aanvoelt en had me er totaal voor afgesloten. Mijn leven alleen was zelfs al bijna volledig gepland. Lekker dramaloos alleen. Niks mis mee! Dus waarom komt cupido nu opeens om de hoek kijken? Dit maakt het allemaal weer zo ingewikkeld! Na lang wikken en wegen besloot ik om toch op onderzoek te zullen gaan. En zo stortte ik mezelf, na 3 jaar single te zijn geweest, weer in de wereld die daten heet.

De eerste date was erg gezellig en ik merkte direct dat er echt sprake was van een klik tussen ons. We kletsten honderduit en over zoveel verschillende dingen. Al snel volgde er een tweede date. Ook deze verliep alsof we elkaar al jaren kende. En jawel hoor, de kriebels in mijn buik werden steeds erger. Het aantal sms’jes en telefoontjes dat ik van hem kreeg bewees duidelijk dat de verliefdheid wederzijds was. Een heerlijk gevoel! Maar ook zo dubbel. Want we hadden inmiddels al over heel veel dingen gepraat en het voelde veilig en vertrouwd tussen ons, maar toch lukte het me maar niet om dat ene onderwerp aan te snijden. Iets hield me tegen.

Ik denk dat het mijn eigen angst was. Angst om niet geaccepteerd te worden hoe ik ben en om wat ik heb. Bang voor zijn reactie: Wordt het een afwijzing, of toch acceptatie? En hoe gaat het daarna verder? Beperk ik hem niet op het gebied van seks? Is het wel eerlijk om hem met mijn hiv te belasten? In mijn hoofd had ik alle scenario’s die me maar te wachten konden staan al doorgenomen. Onzin natuurlijk, want je weet nooit hoe iemand gaat reageren. Al snel kwam er van hem uit de vraag voor een derde date. Na een paar uur nadenken nam ik mezelf vast voor om hem op deze date dan echt te vertellen dat ik met hiv leef. Die date plande ik wel lekker veilig bij mij thuis! Die avond was het gewoon weer heel gezellig: We aten samen, praatten lekker, lachten veel en keken op de bank een filmpje. En dan kijken zijn ogen niet meer naar de tv, maar naar mij. Nadert zijn gezicht het mijne en kijkt hij me doordringend aan: onze eerste kus was een feit.

En het voelde heerlijk! Maar direct erna klapte ik dicht. Werd ik onzeker en wist ik niet hoe snel ik de keuken in moest lopen ‘om wat te drinken te halen’. Na een poosje raapte ik alle moed die ik kon vinden bij elkaar en besloot ik het nu dan toch echt, echt, écht te zullen vertellen.

In de woonkamer keek hij me niet begrijpend aan: ‘Heb ik wat verkeerd gedaan?’, hoorde ik zeggen. Met moeite keek ik hem ook aan en antwoordde: ‘Nee, maar er is wel iets dat je moet weten’. Tegelijk realiseerde ik me: Nu kan ik niet meer terug!

Ik ben daarna gaan zitten, heb eens diep gezucht en al starend naar de grond kwam het hoge woord eruit. Wat was ik opgelucht dat ik het nu eindelijk gezegd had! Voelde een zware last van mijn schouders vallen en slaakte nog een zucht, maar dit keer van verlichting. In afwachting van zijn reactie hees ik mijn hoofd omhoog en keek onderzoekend naar zijn gezicht. Zijn ogen zochten die van mij en het enige wat hij zei was: ‘Sabine, kijk me aan en zeg het nog eens. Alleen dit keer niet starend naar de grond, maar tegen mij: Je vriend’.

Lees binnenkort meer over Sabine’s ervaringen met Cupido. In the meantime kun je haar ook vragen voorleggen door op deze post reageren.

meer ..

Natuurlijk overkomt het jou niet. Trouwens: je vriend ziet er kerngezond uit en jij bent ook niet op je achterhoofd gevallen. In the heat of the moment een keer zonder condoom moet kunnen, toch? Een persoonlijk verslag van ‘D-day’ voor Laïla. Over de dag waarop alles veranderde.

door: Laïla

Ik sta te wachten voor de deur van de organisatie waar ik werk. Mijn vriend is net bij de internist geweest en wil me spreken. Hij heeft al een tijdje last van een hardnekkig plekje, dat maar niet wil helen. Eerder dan ik heb ingeschat staat hij voor mijn neus. Eerlijk gezegd gaat wat hij vertelt een beetje langs me heen. Ik hoor hem wel zeggen dat hij eerst bij de huisarts is geweest en dat deze hem had doorverwezen naar een dermatoloog. Maar pas als hij me vertelt dat de dermatoloog hem weer had doorgestuurd naar een internist, begint er bij mij een alarmbel te rinkelen.

Dat belletje blijft aanhouden als mijn vriend me vervolgens vertelt, dat de dermatoloog terloops iets had gemeld over afwijkingen in zijn bloed. Bloed, afwijkingen, internist? Dat diezelfde afwijkingen kennelijk bij mensen met hiv wel vaker gezien worden, maakt dat het rinkelen overgaat in een aanhoudende kakofonie. Wat gebeurt hier? Dit kan niet waar zijn! Alleen een hiv-test kon hierop echt antwoord geven.

De dagen voordat mijn vriend werd getest, wist ik diep in mijn hart dat deze voortekenen slecht, zeer slecht nieuws betekenden. Ik wilde ergens hoop uit putten en bad tot Allah om dit aan ons voorbij te laten gaan. Niet dit, geen hiv, dat overleef ik niet!

Het was een heel normale lentedag, toen ik bij het ziekenhuis stond te wachten tot mijn vriend met de uitslag naar buiten kwam. In gedachten analyseerde ik zijn telefoontje van even daarvoor: gaf iets in zijn stem misschien een aanwijzing? Maar als hij komt aanlopen zie ik het direct aan zijn gezicht. Dan komt het hoge woord eruit: ‘Sorry lieverd….. ik heb slecht nieuws…..ik heb hiv……’

BAM!!!!!!! Tegelijk besef ik dat ik al die tijd wel al aanvoelde dat er iets niet goed was. Dat mijn vriend de laatste winter erg ziek was, terwijl hij toch een stevige en sterke kerel is, had me best zorgen gebaard. Maar op hiv had ik absoluut niet gerekend. ‘Ik wil mij direct ook testen’ zeg ik. Dat kon. De consulent had gezegd dat ik meteen mocht komen.

We haalden de formulieren bij haar op en ik ging naar het lab. De jongen die mij moest prikken keek onderzoekend op het formulier, controleerde mijn naam en vroeg me verder alleen nog in welke arm ik geprikt wilde worden. Maakt niet uit, dacht ik bij mezelf. Doe maar wat. Ik voelde me verdoofd en zag mezelf mijn linkerarm naar hem uitsteken. Als hij even later de pleister aandrukt, kijkt hij me lief aan en zegt: ‘Heel veel succes, ik hoop op een goede uitkomst voor je’.

Maar het is te laat, weet ik. In sneltreinvaart had ik de afgelopen jaren met mijn vriend de revue laten passeren. Net aan het begin van onze relatie, verblind van de liefde voor elkaar en met de arrogante gedachte van dat wij heus geen hiv hebben, was er een moment geweest dat we onvoorzichtig waren geweest met condooms. Een maand later was ik ineens doodziek geworden. Mijn lieverd moest mij ‘s nachts omkleden omdat ik het bed uit dreef. Ik begreep daar toen niets van. Ik ben nooit ziek en zeker niet zo ziek dat ik koorts krijg! Nu kan ik het wel plaatsen: Het hiv-virus heeft destijds in mij een goede gastheer gevonden. En tiert nu welig in mijn lichaam rond.

Op een andere heel gewone dag, zit ik tegenover de internist in zijn spreekkamer. Een vriendelijke man die veel hiv-patiënten voorbij heeft zien komen. Hij kijkt me meelevend aan en weer hoor ik die vreselijke woorden: ‘Het spijt me, ik heb slecht nieuws voor je’. Ik kijk hem aan en knik alleen maar. ‘Ik wist het al’, weet ik nog net te fluisteren voor de tranen het overnemen.

De internist zegt bemoedigend: ‘Je bent niet de enige. Ik zie meer Marokkanen met hiv binnen mijn praktijk.’ Zijn woorden zijn bedoeld als troost, maar niets kan mij op dat moment nog troosten. Mijn hele leven ligt aan diggelen. Game over!

Direct na het vervolggesprek met de consulent ben ik naar mijn moeder gegaan. Dat ik hiv heb is iets wat ik haar nooit zal vertellen. Maar bij haar zijn, bood mij nog enigszins troost. In mijn ouderlijk huis op de bank liggend denk ik alleen nog maar: Mama, ik ga dood mama.Benieuwd naar hoe het nu met Laïla is? Reacties op dit item zullen haar ongetwijfeld inspireren tot een nieuwe post!

meer ..