POSITIEVE VROUWEN

door Marilou de Poorter

Sinds ik in de overgang ben, denk ik wat meer zoals een man. Dat wil zeggen dat ik overal op straat lekkere hapjes zie waar ik eerst, net als de vriendin waar ik laatst mee op een zomerfestival was, vooral boeiende mensen in allerlei vormen en maten kon zien. Ook best interessant, daar niet van, maar dit hormonale gerommel in mijn onderbuik is voor de verandering toch zeker zo intrigerend. Bovendien is het een fase. Een niet al te duidelijk afgebakende, doch tijdelijke gewenningsperiode van mijn lichaam aan haar nieuwe evenwicht straks. En aangezien fases als hoofdkenmerk hebben dat ze voorbij gaan, probeer ik ervan te genieten nu het nog kan. Want ik kan nu wel moeilijk gaan lopen doen over alle hinderlijke verschijnselen die ermee gepaard gaan, maar voorlopig geef ik er de voorkeur aan eruit te halen wat er voor me inzit. Voor het straks allemaal alweer voorbij is en ik alleen nog kan terugkijken op mijn gemopper op het onvermijdelijke ongemak. Ik flirt er de laatste tijd dan ook op los, wat me - wellicht vanwege het mooie weer maar nog waarschijnlijker vanwege mijn toegenomen rondingen - beter afgaat dan ooit. De zon schijnt, mijn decolletés zijn laag, de wijn vloeit en de vonken spatten er vanaf. Lang leve het Zwitserse standpunt !

Om Carmen een beetje op te beuren was ik haar op de loslopende mooie mannen gaan attenderen. Dat hielp. Dat helpt altijd, of je nou hiv hebt of niet. En je hoeft er ook niet eerst voor in de overgang te zijn. Alleen bleek haar blik dus nét iets anders gefocust te zijn dan de mijne. De altijd goed verzorgde zuidelijke schone, bleek voornamelijk oog te hebben voor de outfits van andere zomers geklede vrouwen. In het bijzonder het detail van omhoog stekende lipjes aan de achterzijde van hun top of jurk trokken haar aandacht. Hoewel we het erover eens waren dat we er van zouden balen om ongeweten zélf zo rond te lopen, voelden we er toch weinig voor in te grijpen. Ik was er op dat moment ronduit te lui voor, eerlijk is eerlijk. Het was een zwoele zondag en ik was in een lome vakantiestemming. Carmen had weer zo haar eigen motieven. Die zat nu eenmaal even in een dip. Desondanks waren we het erover eens dat er eigenlijk iemand op het terrein zou moeten rondlopen die er specifiek mee was belast uitstekende lipjes naar binnen te vouwen, dan wel af te knippen (Carmen’s beproefde remedie). En ik wist daar wel iemand voor ook. Een ietwat onzekere kennis uit het hiv-circuit – net als Carmen alleenstaand en een beetje eenzaam – zou zeker weten een moord doen voor zo’n job. 

Wanneer we later die dag bij mij thuis nog wat gaan drinken zoek ik met de computer gelijk maar contact met hem. Dat mijn mokkakleurige bezoek de natte droom is van menig man, begrijp ik door mijn hormoonverschuiving inmiddels bijna van nature. De broeierige blik in de ogen op het beeldscherm voor ons bevestigde dit tijdelijke inzicht van mij onmiskenbaar. Carmen straalde dan ook inmiddels als een net verkozen koningin van het tropisch Zomercarnaval. Wanneer ik achter haar rug samenzweerderig naar de webcam knipoog, trekt het blauwe merklipje van het vestje dat ze van me aan had gemogen, onontkoombaar even mijn aandacht.