Polder-hiv
door Adiba
Hiv in de polder, bestaat dat dan? Dat is toch iets dat alleen in Amsterdam voorkomt? Of in Afrika? Ja, hiv in de polder, of beter gezegd in de provincie, bestaat. Daarvan ben ik het levende voorbeeld. Mensen die bekend zijn met hiv weten wel beter.
Op de site van de HVN staat “Aids is in de provincie eigenlijk geen thema, het is niet aanwezig, want iedereen die het heeft woont toch in Amsterdam? Het lijkt of in de provincie mensen met hiv zich verborgen houden. Hoe moet je omgaan met hiv in een kleine gemeenschap?” Voor een Nederlandse vrouw uit de provincie is dit inderdaad de vraag. In de provincie is het vaak nog erg moeilijk om voor je positieve hiv-status uit te komen. De uitspraak dat mensen met hiv in de provincie zich verborgen houden, klopt. In het dorp is hiv een ver-van-je-bed-show en iedereen die iets bijzonders heeft, tast de veiligheid van de dorpsgemeenschap aan. Helemaal als het om zoiets ‘groots’ gaat als in mijn geval hiv.
Weet ik dan hoe mensen reageren? Nee, dat weet ik dus niet. Dat neem ik aan uit ervaringen van mensen die ook een taboeonderwerp hebben aangesneden. Of die door hun manier van leven zijn geroyeerd als lid van de dorpsgemeenschap, tot drie generaties aan toe. En door opmerkingen die her en der worden gemaakt over hiv. Het is te risicovol om de proef op de som te nemen. Dat heeft mij er ook toe doen besluiten niet open te zijn. Want stigma is erg. Stigma in een dorp is problematisch. Stigma in een dorp raakt je kinderen, je familie, je kansen op sociaal contact en op werk. Als het slecht uitpakt kun je hier niet blijven wonen en moet je verhuizen.
Maar over je hiv zwijgen maakt ook dat je er dus voor kiest om een stukje van jezelf te verloochenen. Waardoor je bijdraagt aan onwetendheid en aan de instandhouding van het taboe. Contact met andere vrouwen met hiv is in de provincie vaak niet mogelijk, omdat veel vrouwen uit jouw regio dezelfde strategie aanhouden als jij. Daardoor zijn hier ook minder organisatievormen van mensen met hiv. De spil in de provincie is de hiv-consulent, vaak de enige bij wie je je verhaal kwijt kunt. Gelukkig is het behandelcentrum vaak lekker ver weg en kun je er vrijwel zeker van zijn dat je geen bekenden tegenkomt. Vervolgens ga je weer naar huis en blijft alles bij het oude.
Voor veel vrouwen in de polder levert dit een tweestrijd op. Een eeuwigdurend dilemma van niet kunnen zijn wie je bent. Steeds meer hiv-projecten zijn tegenwoordig ook gericht op vrouwen in de regio. Meedoen aan activiteiten is natuurlijk een keuze. Het is ook in onze eigen handen, om onze positie te veranderen en het isolement terug te dringen. We zijn hier in de provincie in een vicieuze cirkel beland. Maar misschien lukt het ons om de komende jaren de handreikingen aan te nemen en zo onze positie te verbeteren. Maar ook iets te betekenen in de houding van de dorpsgemeenschap ten aanzien van hiv. Vooralsnog houden we ons verborgen. En dat zal weinig verandering opleveren.
