POSITIEVE VROUWEN

Zondag 11 november – de datum waarop 22 jaar geleden de in 2002 opgedoekte sectie Positieve Vrouwen ooit werd opgericht – is er weer een ontmoetingsdag voor vrouwen die leven met hiv. Deze dag duurt van 10:30 – 16:30 uur, is inclusief lunch en vindt plaats in Amsterdam, Eerste Helmersstraat 17. Verschillende thema’s komen aan bod en naast ontspanning is er ook ruimte voor onderlinge ontmoeting en uitwisseling. Er is plaats voor vijftien deelnemers, maar vrouwen die voor het eerst komen krijgen voorrang.

Je kunt je aanmelden via het Servicepunt, teefoon: 020 – 689 25 77, op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag van 14:00 – 22:00 uur. Vermeld je naam, e-mailadres, telefoonnummer (geef ook duidelijk aan of je voicemail mag worden ingesproken), eetwensen, of je al eerder hebt meegedaan aan een vrouwendag en of je lid bent van de HVN. Suggesties voor thema’s zijn welkom. Na aanmelding wordt er contact met je opgenomen door een van de vrouwen die deze dag organiseren.

meer ..

door Marilou de Poorter

Na een kilometer of 30 drong tot me door dat de koffer die ik ging afleveren nog thuis in de gang moest staan. Terwijl ik voor vertrek alles toch zorgvuldig had gecheckt. Autosleutels: in mijn hand. Autopapieren: in mijn tas. Mijn rijbewijs bevond zich waar die hoorde en mijn mobiel was opgeladen. Voordeur goed afsluiten en karren maar. Of nee, wacht. Als ik toch een uur achter het stuur zou zitten, kon ik mooi meteen naar het actuele nieuws luisteren. Ik denk dat het op dit punt is misgegaan. Dat ik met de autoradio onder mijn arm, de deur goed achter me heb afgesloten en tevreden over mijn efficiëntie, zonder bagage alsnog de auto instapte.

Op de terugweg kwam ik al snel in een file. En tegen de tijd dat ik voor de tweede keer voor het logeerhuis stond, was iedereen inmiddels naar huis. Wat nu. Vanachter de ramen gebaarden vriendelijk buren dat ze die koffer met kleding voor een week zolang wel in bewaring wilden nemen. Kwam alles toch nog goed. Toch ging ik voor de zekerheid eerst nog langs een benzinestation, voor ik de snelweg weer opreed. Die ene keer twee uur kwijt zijn aan wachten op hulptroepen omdat ik er geen erg in had gehad dat het signaleringslampje nog wel eens kon haperen, was me genoeg.

Het grote voordeel van een logeerhuis is dat het overbelaste ouders om de zoveel tijd in de gelegenheid stelt hun eigen gang te kunnen gaan. Soms ga ik dan naar vrienden in een andere stad. Een andere keer woon ik een vergadering bij – wat normaal gesproken niet zou kunnen. Eind vorige maand ging ik naar een symposium. In de pauze had ik met een oude bekende staan praten en was ik ineens de draad van het gesprek kwijt. Wist ik niet meer wat ik er überhaupt deed. Erg lang duurde het niet, maar dit genante incidentje had me toch even flink laten schrikken. Achteraf herinnerde ik me dat ik helemaal vergeten had te lunchen. Thuis was het er niet meer van gekomen, omdat mijn aandacht steeds naar andere zaken afdwaalde – de wasdroger, ongeopende post, een omgestoten vaas stinkende bloemen. Op het station had ik daardoor weer te weinig speling gehad om snel nog wat te snacken. En ‘s morgens had ik het me ook al gepermitteerd het ontbijt over te slaan. Zo gek is het dan niet, als je gedachten op den duur op blanco komen te staan.

‘De tijd daarna – 30 jaar hiv en aids in Nederland’ heet het vorige week in de Balie in Amsterdam gepresenteerde boek van schrijver Erwin Kokkelkoren en fotograaf Erik Smits. Als hiv-veteraan was ik zeer benieuwd geweest. En het trof dat mijn zoon dan zou logeren. Op de dag van de presentatie werd het eindelijk lente. Prima weer voor een uitje in een andere stad. Of om thuis te tuinieren, in de zon.

Een dag later zag ik het printje over de presentatie van het naslagwerk pas tussen andere papieren rond mijn bureauagenda slingeren. Helaas was dat niet op tijd om nog te gaan. Maar de huismussen kunnen tevreden zijn. Die hebben er voor hun broedsels dit jaar een eigenhandig geknutseld nestkastje bij.

De tijd daarna – 30 jaar hiv en aids in Nederland kost €34,95 en is online te bestellen.

meer ..

door Marilou de Poorter

December is voor iedereen altijd een erg drukke maand. Om te beginnen natuurlijk vanwege Sinterklaas  – die in de supermarkten vanaf september al actief is. Zelf begin ik ook graag ruim van tevoren met het inslaan van strooigoed en cadeautjes. Dus als jouw letter vandaag niet meer verkrijgbaar is, is dat helaas mede mijn schuld - moet ik bekennen. Sint Nicolaas met zijn witte baard en rode jurk vind ik nou eenmaal nog steeds iets liefs hebben. Die aandoenlijke combinatie van niet echt bestaan en toch alom aanwezig zijn, blijf ik onverstoorbaar koesteren. Niet in zijn zoete gedachtegoed van geven geloven is volgens mij een kwestie van jezelf tekort doen. Nee, Sinterklaas mag nooit vergaan!

Met het daaropvolgende decemberfeest heb ik niet zoveel. Die tweede cadeautjesronde smaakt toch lang zo lekker niet als die waar je al vanaf de eerste pepernoot in de schappen naartoe hebt kunnen leven, vind ik dan. De rest van de wereld heeft daar duidelijk een heel andere kijk op. Zodat ik me met dat ene pak melk gedwee in lange rijen zwetende Kerstconsumenten voor kassa’s voeg. De in mijn huishouden traditionele boerenkool met worst op Eerste Kerstdag heb ik dan allang ingeslagen. Die wacht geduldig op haar beurt in het drie sterrenvriesvak van mijn bescheiden tafelmodel koelkast. Maar hoezeer ik ook vreedzaam  eenvoud en soberheid nastreef: de melk voor de warme chocoladedrank aan het eind van de middag, wanneer het buiten donker wordt en het snel afkoelt, moet vol en vers zijn. Ook in tijden dat een dikdoenerige Amerikaan, in een met imitatiebont afgezet knalrood broekpak, de boel met commerciële jingles en bells staat op te jutten .

Aan het eind van een kalenderjaar komen er meestal ook relatief veel aankondigingen binnen van activiteiten en evenementen voor mensen die leven met hiv. Dat is het leuke van in leven blijven met verder niet helemaal onschadelijke medicijnen. Je hebt er min of meer een nieuw familie bij, met nieuwe feest- en gedenkdagen. Om te beginnen natuurlijk Wereld Aids Dag morgen. Een dag waarop wereldwijd wordt stilgestaan bij de miljoenen doden door mensonterende aids-symptomen. Zoals in Amsterdam in Carré, maar dan op  zaterdag 3 december. Tijdens de informatiebijeenkomst A kind of Magic is de van hiv genezen Timothy Brown guest of honour en staan er verder verschillende liveoptredens op het programma.

Ik geloof nu alweer jaren dat hiv echt bestaat en zolang ik me kan heugen ben ik al dol op Sinterklaas. Maar kan iemand mij alsjeblieft eindelijk eens uitleggen, wat het verband tussen hiv hebben en travestieshows nou toch eigenlijk precies is?

meer ..

The winter issue of Positively UK magazine entitled ‘No Decision About Me, Without Me’ is out now and available to download online!

Het winternummer van het engelstalige tijdschrift “Positively UK’ met als titel ‘Geen beslissing over mij, zonder mij’ is uit en kun je hier downloaden. Voor hen die het Engels niet zo goed beheersen kan een eenvoudige vertaaltool als dit wellicht een handig hulpmiddel zijn.

meer ..

Na  ruim 20 jaar verandert HVN haar logo

Het oude logo, gebaseerd op een kunstwerk van Keith Haring, werd in 1990 in gebruik genomen. Velen zullen het nog steeds een warm hart toedragen, maar het krachtige beeld van de slang en de schaar is inmiddels wel wat achterhaald. Hiv hebben gaat tegenwoordig niet meer over sterven aan aids, maar over doorleven met hiv, in alle diversiteit.

Na een aantal discussies met de achterban en een peiling in het digitale panel, werd een ontwerpwedstrijd uitgeschreven. Uit de goede alternatieven die dit opleverde is het huidige, nieuwe beeldmerk voortgekomen. Met ingang van 1 juli is het nieuwe logo van de HVN in gebruik genomen.

Het nieuwe beeldmerk voldoet aan het leven met hiv anno 2011: het straalt levenslust, saamhorigheid, kracht, strijdbaarheid, hoop en betrokkenheid uit. Moderniteit en warmte komen samen in één beeld. Uitgangspunt zijn de contouren van het virus. De verschillende kleuren vertolken de veelkleurigheid en diversiteit van mensen met hiv. Mensen die met elkaar verbonden zijn door een chronische ziekte en elkaar steun, hulp en vriendschap geven.

Per 1 juli staat op de website www.hivnet.org om de twee maanden een ‘poll’. Hierin wordt gevraagd naar uw mening over het nieuwe beeldmerk en ander verenigingszaken.

bron: persbericht HVN

meer ..

Vanaf april organiseert de HivReo in samenwerking met Humanitas Rotterdam de koffie-inloop voor hiv+vrouwen ‘Koffie Mét‘.

Onder het genot van een kop koffie of thee  kan er worden genetwerkt,  kunnen ervaringen en tips worden uitgewisseld, of gewoon gezellig worden bijgepraat.

wanneer:  donderdag 7 april, 5 mei, en 9 juni

tijd:  9:30 – 12:00 uur

waar:  Pieter de Hoochweg 110 (grote zaal) Rotterdam

ov:  metrostation Coolhaven

Er zijn geen kosten aan deze koffie-ochtenden verbonden.

Voor meer informatie kun je contact opnemen met Astrid: 06-24 30 83 99.

Je bent sowieso van harte welkom, ook wanneer je alleen even wilt komen binnenwaaien!

meer ..

Verschil in beleving intimiteit jongens en meisjes thema nieuwe landelijke campagne

(ook informatief voor de oudere jeugd & seksueel actieve hiv-plussers!)

bron: persbericht Soa Aids Nederland

Op 9 februari lanceert TV-presentatrice Zarayda Groenhart (BNN, Spuiten en Slikken) de nieuwe campagne ‘Maak seks lekker veilig’ in studio 1 van het mediapark in Hilversum onder toeziend oog van 200 tot 300 schoolkrantredacteuren. De campagne zet jongeren aan om op het juiste moment over condoomgebruik te praten. Ondanks goede voornemens om het condoom te gebruiken, lukt het bijna de helft van de seksueel actieve singles niet om dit altijd te doen. Het aantal chlamydia-infecties blijft onverminderd hoog. De campagne-uitingen zijn voornamelijk op scholen en binnen internetcommunities te zien. De reacties die jongeren hierop geven, worden verwerkt in de landelijke Postbus 51-spot in het najaar.

Jongens, meiden en condooms
Op posters staan specifieke tips voor jongens en meiden, omdat zij verschillend omgaan met condoomgebruik. Het komt er meestal op neer dat jongens niet aandringen op condoomgebruik zolang de ander er ook niet over begint. Ze hebben eigenlijk het liefst seks zonder condooms. Maar als ze staan voor de keuze: seks met condoom of geen seks, dan kiezen ze voor de eerste optie. Veel jongens hebben echter wel condooms bij zich voor ‘het geval dat.’ Daarnaast willen ze graag goede minnaars zijn. Meiden hebben het liefst wel seks met condooms maar vinden het moeilijk om erover te beginnen. Maar ze willen graag sterk en zelfbewust zijn. Zelf hebben ze meestal ook geen condooms bij zich. Dit leidt onder andere tot de volgende adviezen:
- Vrouwen vinden het fijn als je zelf over condooms begint.
- Een sterke vrouw begint zelf over condooms.

Chlamydia-infecties
Chlamydia is de meest voorkomende soa onder jongeren met in totaal naar schatting 60.000 infecties per jaar. In 2009 werd bij 1 op de 10 jongeren, die bij GGD’s kwamen testen, chlamydia gevonden. Onder 15- tot en met 19-jarigen worden veruit de meeste infecties gevonden. In deze leeftijdsgroep heeft 17% van de geteste meiden en 15% van de geteste heteroseksuele jongens chlamydia. Onder homoseksuele jongens van deze leeftijd heeft bijna 1 op de 10 chlamydia. De piek ligt bij 35- tot en met 39-jarige homomannen; 12% van de geteste mannen heeft chlamydia.

Soa-testen
Het aantal afgenomen soa-testen neemt elk jaar toe. In 2009 gingen 93.331 mensen naar een GGD/soa-poli voor een soa-test. Dit is een stijging van 6% ten opzichte van 2008. Veertig procent van de bezoekers is jonger 25 jaar. Bij de huisarts komen jaarlijks naar schatting 220.000 mensen voor een soa-consult. Ook maken veel mensen gebruik van internet om na te gaan of ze een soa-test moeten doen.  Jaarlijks bezoeken ruim 230.000 mensen www.soatest.nl. Op 9 februari lanceert Soa Aids Nederland een vernieuwde versie van deze site, die mensen nog sneller voorziet van een test-advies.

‘Maak seks lekker veilig’ 2011
Na de lancering is de campagne zichtbaar op scholen en in diverse internetcommunities. Jongeren worden uitgenodigd om op de campagne te reageren. In mei/juni worden de reacties gepresenteerd in de vorm van prikkelende stellingen. Hierop kunnen jongeren weer aanhaken met zelf bedachte tips, afbeeldingen en video’s. Met deze input wordt in september/oktober een Postbus 51 campagne gemaakt. De campagne ‘Maak Seks Lekker Veilig’ heeft bewust een link met ‘Maak Seks Lekker Duidelijk’, de campagne die Soa Aids Nederland afgelopen november samen met Rutgers WPF voerde. In die campagne ging het met name over wensen en grenzen binnen de seks.

meer ..

Als je hiv-positief bent heb je niet meteen zicht op alle consequenties ervan. Dat hoeft ook niet. Je wordt er in de praktijk vanzelf wel mee geconfronteerd.

door Sabine

Ik herinner me nog goed de eerste confrontatie met mijn bloed. Het was niet zo heel lang nadat ik te horen had gekregen dat ik hiv heb. Mijn moeder had me meegenomen naar het winkelcentrum om samen te gaan shoppen. Ik moest er maar eens uit, dus  nam ze me mee om weer eens iets leuks te doen zodat ik er even niet aan hoefde te denken. Ik had wat leuke kleren gevonden en stapte in een kleedhokje om ze te passen. Plotseling zag ik overal bloed. Op mijn handen, op de kleding. Ik raakte volledig in paniek en begon heel hard te huilen. De winkeldame wilde me graag helpen en pakte me vast, maar daar moest ik helemaal niets van hebben. Het enige wat ik zag, was bloed. Mijn bloed -  besmet met voor mij een of ander vies gevaarlijk virus. En zij moest daar vanaf blijven.

Ik had me dus gesneden aan het plaatje dat aan de kleding hing. Mijn moeder wist wel waarom ik zo tekeer ging en probeerde me te kalmeren. Ik kon niet meer logisch nadenken en schreeuwde alles bij elkaar. De verkoopster begreep natuurlijk niet waarom ik zo moest huilen. De kleding kon ze wegdoen en ze bood me een pleister aan. Maar voor mij was het zo erg schrikken. Die verkoopster zal wel gedacht hebben, wat is dat voor een gekke meid. Ik had er geen rekening mee gehouden dat het zien van mijn bloed zo’n heftige reactie bij me teweeg kon brengen. Ik had er ook helemaal geen rekening mee gehouden  dat ik er anders tegenaan zou gaan kijken. Maar toch, op het moment dat ik mijn bloed zag, knapte er iets in me. Op dat moment  realiseerde ik me opeens dat mijn bloed anders was dan voorheen. Vlak daarna werd ik ook nog eens ongesteld…

Die ochtend was dat anders dan anders. Normaal douche je jezelf, je gebruikt een maandverbandje of een tampon en klaar. Deze keer niet. Ik voelde me vies. Heb wel een uur onder de douche gestaan. Niet dat je menstruatie daarmee weggaat natuurlijk, maar om me maar ‘schoon’ te voelen. Heb op een gegeven moment de knop bij mezelf echt om moeten zetten. ‘Kom op Sabine, je bent niet vies, het is niet anders dan voorheen.’ Dat was even lastig, maar ik moet zeggen: ik raak er wel aan gewend. Het gaat me ook steeds beter af.

Ik werk in de verslavingszorg. Mensen die in de verslavingszorg werken worden regelmatig geconfronteerd met cliënten die hiv-positief zijn. Toen ik net wist dat ik zelf hiv heb, vond ik deze confrontatie moeilijk. Iedere keer als ik een cliënt met hiv medicatie moest geven vroeg ik me af  ’Goh, zou ik deze medicatie zelf ook ooit moeten nemen?’. Ik begeleid ook cliënten met hiv naar het ziekenhuis. Naar dezelfde afdeling waar ik nu opeens zelf ook behandeld word. Dan ga ik mee naar dezelfde internist die mij behandelt en naar dezelfde verpleegkundige die mijn verhalen aanhoort. Je kunt je misschien wel voorstellen dat dit heel erg lastig is. En natuurlijk heb ik in het begin aangegeven dat ik werk en privé strikt gescheiden wil houden. Dat ik absoluut niet wil dat mijn cliënten doorkrijgen dat ik ook bij die poli loop. Ik zorg er ook voor dat ik op een andere dag, of een heel ander tijdstip terecht kan, zodat ik niemand tegen kan komen. Maar toch blijft het raar. Doen alsof…

In eerste instantie wilde ik het op mijn werk geheim houden. Toch had ik een groot schuldgevoel. Je werkt nou eenmaal met mensen en ik kan gewoon niet liegen. Uiteindelijk heb ik het wel aan mijn baas verteld. Je kon aan hem zien dat hij heel erg schrok van mijn verhaal. Hij stelde ook meteen voor dat ik bepaalde werkzaamheden niet meer zou mogen doen, vooral de werkzaamheden waarbij ik contact had met mensen. Maar daar was ik het niet mee eens, dat is juist de reden dat ik het vak zo leuk vind – de omgang met mensen. Je kunt een kok met hiv toch ook niet verbieden om vlees te snijden? Bovendien had ik eindelijk de moed om mijn verhaal aan hem te doen en dan word ik vervolgens gestraft! Uiteindelijk kon ik mijn baas ervan overtuigen dat het heel krom was wat hij van me verlangde. Gelukkig heeft hij me die beperkingen uiteindelijk niet opgelegd. Ik ben sinds ik weet dat ik hiv heb natuurlijk wel een stuk voorzichtiger geworden. Ik heb altijd pleisters bij me voor het geval ik me ergens aan stoot of snijd.

Een aantal van mijn collega’s weten het ook. Ze stellen weinig vragen, ook omdat ze natuurlijk door het werk in de verslavingszorg al het nodige van hiv en hiv-overdracht afweten. Ze hebben veel begrip en respect voor me, zeker omdat ik niet bij de pakken neer ben gaan zitten. Maar juist doorga en overal het beste uit probeer te halen. Als ik ergens mee zit of erover wil praten, hoef ik maar te roepen en ik kan ik bij ze terecht. Ondertussen gaat het leven gewoon door. Met hiv en daardoor onder meer een verbroken relatie.

Ik weet nu bijna 17 maanden dat ik positief ben. Maar ik heb nog helemaal geen behoefte aan een nieuwe vriend. Als ik op stap ga, praat ik wel eens met jongens. Als er dan met me geflirt wordt, denk ik gelijk: je moest eens weten.  Wat als ik je vertel dat ik hiv positief ben? Zou je hier dan nog staan? Het doet al pijn om afgewezen te worden als je gezond bent. Laat staan als je afgewezen wordt omdat je hiv hebt. En stel, ik kom een jongen tegen die ik wel leuk vind, waar ik verliefd op word en hij op mij. Wanneer vertel ik hem dan dat ik hiv heb? Meteen bij de eerste date? Of bij de tweede of derde pas? En hoe vertel ik hem dat, hoe gaat hij reageren? Stel ik zou gezond zijn en we draaien de rollen om. Die leuke jongen heeft hiv en vertelt me dat tijdens onze tweede date. Ik heb geen idee wat ik zou doen, ik weet niet of ik daarvoor zou kunnen kiezen. Misschien zijn er wel jongens die het accepteren, maar hoe weet je dat? Voor een onenightstand ben ik al helemaal geen type. Dat vind ik helemaal niks. Bovendien, wat heb ik eraan? Ik denk niet dat ik daar gelukkiger van word.

meer ..

door Marilou de Poorter

Sinds afgelopen najaar zit ik weer op tai chi. Daar ben ik ooit me gestopt omdat het huis van het vriendje waar ik vaak was veel te vol stond om er mijn slow motion pantomime uit te voeren. En als ik dan toch wat op de vierkante meter tussen zijn oerlelijke bankstel en quasi chique eethoek improviseerde, zat hij erbij te kijken of er een steekje aan me los was. Wat uiteindelijk het effect had wat hij daar vast ook mee beoogde: ik besloot dat tai chi niet meer in mijn leven paste en stopte ermee. Waarom ik het niet meteen weer oppakte nadat ik hem, zijn jaloerse hond, zijn valse moeder, plus zijn nogal ongezonde leefstijl vaarwel had gezegd, kan ik niet goed verklaren. Misschien wel gewoon omdat ik me door de hiv, of juist door de hiv-remmers, niet meer herinnerde hoe goed deze oosterse ochtendgymnastiek me altijd deed. Hoe het mijn vitaliteit vermenigvuldigde met minstens factor X.

Aangezien ik er ’s avonds vaak tegenop zie om na een lange en vermoeiende dag de deur nog uit te moeten, doe ik die opfriscursus martial arts natuurlijk in de ochtenduren. De verder kale zaal waarin we oefenen heeft een eenvoudige, houten vloer met in het midden een rijtje monumentale steunpilaren. Het heeft daardoor wel iets weg van een kloosterruimte. Zeker wanneer we er – sommigen van ons met de handen op de rug, anderen in tweetal kuierend – rondjes lopen om tussendoor de spieren even te ontspannen. Jonge, gezonde mensen met een baan zie je er nauwelijks. Het zijn blijkbaar vooral oude van dagen en een enkele wao-er van middelbare leeftijd die voor een activiteit in de morgen kiezen. Bij aanvang van de cursus had ik me hierdoor enigszins ongerust afgevraagd hoe lang – of hoe kort – het nog zou duren voor ook ik een slagje grotere oren en nog voornamelijk uit knokkels bestaande handen ging krijgen. Maar er bleken veel ernstiger kwalen voor me in het verschiet te liggen. Zo ging het afgelopen keer in de wandelgangen – van deze verder toch serene lessen – over de gruwels van plastic heupen en -knieën. Vooral plastic knieën zouden voor onoverkomelijke problemen zorgen.

Daar kan ik gelukkig niet over meepraten. Wat botklachten door hiv – of als bijwerking van een hiv-remmer – betreft heb ik het buddha-zij-dank tot nu toe erg getroffen. Toch heb ik me nog even in de eindconclusie gemengd. Want de aanname dat – gezien het aantal klachten – plastic heupen ‘ergo’ te prefereren zijn boven dito knieën, leek mij zo eenzijdig. De hardste en hardnekkigste klagers hadden volgens mij véél te gemakkelijk hun bitterzoete zin gekregen. Dat goed nieuws om de een of andere reden veel minder snel en uitgesponnen met anderen wordt gedeeld dan tegenslag, wil nog niet zeggen dat het daarom minder zwaar zou hoeven meewegen.

Best vreemd eigenlijk dat, wanneer iemand gaat lopen jubelen, dit minder goed ontvangen wordt dan geweeklaag en gejammer. Dat van tegenslag wordt gesmuld terwijl blijdschap soms bijna wrevel wekt. Net zoals complimentjes veel minder vanzelfsprekend zijn dan kritiek en commentaar. Dat complimentjes zelfs sneller gewantrouwd worden. We zijn er duidelijk niet aan gewend ze te krijgen en hebben kennelijk moeite ze uit te delen. Ondertussen zit iedereen er wel om te springen. Doen ze ons humeur, ons zelfbeeld en onze algehele conditie deugd. Wie vaart er nou niet wel bij een beetje positieve aandacht op zijn tijd?

Met de stelling dat je protheses natuurlijk niet zelf voor het kiezen hebt en dat het sowieso fantastisch is dat er uitvindingen als plastic menselijke onderdelen bestaan, kon ik onmiddellijk – en zonder jokken – wel instemmen. Voor iemand die van haar dagelijkse dosis medicijnen afhankelijk is om ooit zelf óók de honderd te halen, spreekt zoiets voor zich.

meer ..

door Marilou de Poorter

De afgelopen maanden heb ik me voornamelijk toegelegd op het netjes afwerken van losse eindjes. Keerde ik kasten binnenstebuiten, vereffende oude rekeningen en voerde die allang-niet-meer-zo-nieuwe plannen eindelijk uit. Ik leek wel bevangen door nesteldrang. Alles om me heen moest ineens op orde zijn. Geen idee waar dat nou zo plotseling vandaan kwam, want aan bevallen doe ik sinds die ene keer echt niet meer. Ik weet alleen dat ik, tot mijn eigen verbazing, in de avonduren nog vrolijk vloeren wilde boenen in plaats van op de bank te zitten met een goed boek. En dat ik er nog lol in had ook. Wat best opmerkelijk is als je weet dat ik eigenlijk maar weinig met huishoudelijke taken opheb.

Af en toe deed ik mezelf zo bijna denken aan een personage uit een roman die ik ooit – wel – gelezen heb. In de dagen voor Oud en Nieuw zet zij het hele huis op zijn kop. De traditie gebood kennelijk dat een woning vóór het nieuwe jaar begon, zelfs van het meest minuscule stofje in de aller verste uithoek gereinigd diende te worden. Om aldus alle bewoners voor op de loer liggend onheil te behoeden. Destijds had ik het nogal een verkrampte toestand gevonden. Maar nu sprak het deel over ‘tegen onheil beschermen’ me juist wel aan. En eigenlijk was het maar goed dat ik al maanden van te voren begonnen was. Dan had ik tenminste nog enige kans van slagen om in mijn eentje die deadline te halen.

Zo extreem als in het betreffende boek ging het er bij mij natuurlijk niet aan toe. Hoewel mijn ramen sinds tijden niet zo helder zijn geweest en er nu zelfs nog geen kruidenpotje over de datum meer in huis is te vinden. Overbodige apparaten en andere nog bruikbare spullen verdwenen schoon maar resoluut naar een nieuwe eigenaar of zette ik zolang op internet. Ik weet sinds ik mijn schaatsen zocht zelfs weer wat (en waar) in de schuur ligt opgeslagen. En mijn boeken staan nu overzichtelijk op onderwerp bij elkaar. Met het uitruimen van de kledingkast had ik wat meer moeite. Aan de meeste jurken kleven van die leuke herinneringen. Dat maakt het toch knap lastig er afstand van te doen. Het criterium: ‘langer dan een jaar niet of nauwelijks gedragen is weg ermee’ bleek alleen te werken met de toevoeging ‘dat uitzonderingen nou eenmaal de regel bevestigen’. Want aan sommige kledingstukken, en misschien wel vooral aan de daarmee in verband staande gebeurtenissen, ben ik in de loop van de draagtijd nogal gehecht geraakt. Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan. Dat is niet iets om even tussen het sneeuwruimen door af te raffelen. Daar moet je aan toe zijn. Dat heeft tijd nodig. Ook al wil je nog zo graag met een schone lei aan een nieuw hoofdstuk beginnen. Of gewoon aan een kraakhelder nieuw jaar met zo min mogelijk narigheid.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen? Tjee, was het maar zo simpel. Want kansen op wat? Op de jackpot? Die won ik al toen ik out of the blue hiv bleek te hebben. Op een lang en gelukkig leven? Dat valt na het vorige met recht te betwijfelen. Op een rechtvaardiger wereld? Zolang ik aan de hiv-remmers zit en mijn evenbeeld in India niet, heb ik daar weinig vertrouwen in. Op nieuwe verkiezingen en hopelijk een socialer kabinet? Op een nog bredere rug om alles wat zwaarmoedig maakt vanaf te laten glijden? Voorlopig hou ik het er maar op dat ik mijn best heb gedaan. Met zo min mogelijk bagage, zoveel mogelijk plezier en stukken minder kerven op mijn stok, stap ik al met al toch best behouden het nieuwe jaar in. Ook al ben ik bij lange na nog niet klaar met het wegwerken van alle hechtdraadjes. Alles op zijn tijd. Meestal is succes slechts een kwestie van goede timing. Maar volgens mij zit ik redelijk in mijn ritme. Deze ronde heb ik dus eigenlijk al zo goed als binnen.

meer ..