Posts Tagged ‘werk en hiv’

Personeel gevraagd

door Marilou de Poorter

Het moet anders. Het moet nu eindelijk afgelopen zijn met mijn eeuwige ‘het is goed vol te houden zo’. Ik wil een ander uitzicht en ik wil een ander bestaan”, had ik tegen mezelf gezegd tijdens een ontspannen etentje met uitzicht op de Rotterdamse havens. De volgende dag maakte ik meteen werk van mijn droom ooit ergens te zullen wonen waar je het geruststellende geluid van voorbij tuffende binnenvaartschepen hoort en in de verte uitkijkt op stoere hijskranen en imposante containerschepen. Daar wil ik mijn dagen slijten. Niet tussen bakstenen en beton. Inmiddels heb ik al twee ideale woningen aan mijn neus voorbij zien gaan, omdat ik niet was ingeloot. En heb ik er één laten schieten, omdat het balkon zich aan de verkeerde zijde van het gebouw bevond. Je keek er op een druk verkeerskruispunt in plaats van op de Maas. En o ja: op de galerij rook het naar iets zweetvoetenachtigs, niet naar stookolie en zilte zeemannen. Maar het begin is er.

Ondertussen heb ik ook al twee sollicitaties achter de rug. Het was even wennen dat solliciteren inmiddels digitaal gebeurt, maar nu omzeil ik wel mooi het nadeel van mijn onleesbare handschrift. Leve het digitale tijdperk! Ook nieuw voor me, is je hiv-gerelateerde werkervaring als pluspunt in een cv vermelden. Op zijn zachtst gezegd voelt het nogal onwennig dat ‘me de laatste jaren hoofdzakelijk inzetten op het gebied van hiv’ iets is geworden dat in een rijtje voordelen aan mij thuishoort, in plaats van de noodgedwongen nagel aan mijn doodskist te blijven, die het ooit was. Want als degelijk behandelde hiv-plusser kom ik niet meer per definitie en binnen afzienbare tijd, naar aan mijn einde. Noch vorm ik nog langer enig realistisch besmettingsrisico voor m’n hiv-vrije medemens. En dat verruimt mijn mogelijkheden als potentiële collega en werknemer toch aanzienlijk.

Zo solliciteerde ik onlangs bij een bakker van kwaliteitsbroden en bij een Italiaans specialiteitenrestaurant – ik ben nu eenmaal een lekkerbek. Als ik iets geleerd heb de afgelopen hiv-jaren, dan is het wel dat je er maar beter voor kunt zorgen dat je lol in je overlevingsstrategieën houdt, wil je het kunnen volhouden allemaal. Plezier hebben is geen luxe. Het is een basisvoorwaarde om dóór te kunnen gaan.

De eigenaar van het restaurant met aan één kant van het menubord buiten ’personeel gevraagd’, had aanvankelijk niet begrijpend op mijn enthousiast introductie gereageerd. Zijn ‘voor wie het dan was’ moeten beantwoorden met ‘nou, gewoon, voor mezelf’, was best even slikken. Uiteindelijk mocht ik mijn telefoonnummer toch tussen die van de andere kandidaten opschrijven, maar er had nog geen bemoedigend lachje afgekund. Die nieuwe vestiging van de heerlijke broden bakker is inmiddels geopend. Met al die jonge meiden achter de toonbank  draait de zaak werkelijk uitstekend. En de strakke inrichting van het restaurant waar ik laatst binnen stapte voor een open sollicitatie beloofde dan wel topkwaliteit in de keuken, maar van het functionele zelfbedieningsconcept werd ik bij voorbaat al enigszins ongelukkig.

Misschien is dat ook wel de bottom line. Ik weet veel te goed wat ik wel en wat ik niet wil. Voor concessies ben ik geloof ik – bij gratie van de medicatie – toch te oud geworden. Voor de meeste werkgevers ben ik sowieso kennelijk te oud. Hoewel ik van mijn lijf vooralsnog geen signalen kreeg dat ik de negentig niet ‘gewoon’ zou kunnen halen. Integendeel. Want of het nu komt doordat ik begonnen ben wat met yoga te improviseren of doordat er nog maar weinig deprimerend nieuws binnendruppelt, sinds ik de kabel heb opgezegd; of dat het te maken heeft met een exotisch ingrediënt in mijn nieuwe vitaminepillen of juist aan de veranderde vorm van de ritonavir ligt: ik zit, alle ouderdomsrimpels ten spijt, alleen maar steeds beter in mijn vel. En dat is maar goed ook. Mijn levenslust laat ik door niets en niemand dwarsbomen, afnemen, noch verzieken. Want dat kan nooit de bedoeling zijn van de ‘geleende tijd’ waarin ik leef. Leef, liefheb en zo meteen lekker uitgebreid ga lunchen in een prima Italiaans specialiteitenrestaurant!

In juni is in Geneve de nieuwe ILO arbeidsstandaard op het gebied van hiv aangenomen. Deze arbeidsstandaard vraagt specifiek aandacht voor o.a. informatievoorziening, deskundigheidsbevordering, sociale dialoog, hygiëne en veiligheidsmaatregelen en de positie van de werknemers met hiv. Aanbevelingen moeten de komende jaren ook in Nederland worden geïmplementeerd in wet-en regelgeving en door de verantwoordelijke instanties worden uitgevoerd. Tevens moet er regulier door de Nederlandse Overheid over de voortgang worden gerapporteerd. De arbeidsstandaard heeft de positie van de werknemer met hiv versterkt, maar dit zal in de praktijk ook moeten worden uitgevoerd. Momenteel lopen nog veel werknemers met hiv tegen problemen aan vanwege hun hiv-status. Als centrale plek voor werken en hiv kan de binnenkort online zijnde site www.positiefwerkt.nl hierbij een belangrijke rol spelen. Voor zowel sociale partners en andere betrokkenen, maar juist ook voor sollicitanten en werknemers met hiv.

bron: HVN

18

11 2010

Indiase hiv-snacks

Share food to remove HIV stigma, say HIV awareness campaigners

In an attempt to spread awareness about HIV-AIDS, members of ‘Aadhar’, a NGO are selling packets of snacks prepared by HIV- infected people in Ahmedabad. The organization has taken up the cause of removing the stigma and misconceptions attached to HIV from the minds of people.

 As a part of a ten-day campaign, many HIV-positive women have come out on the roads, distributing pamphlets and selling snacks prepared and packed by them.Varsha, an HIV-infected said the campaign intended to remove misconceptions related HIV.

 
 

Only when an HIV infected person says that he is HIV positive, one can know that he is HIV positive, otherwise no one can know. Therefore, HIV virus does not spread by if you share food. This is what we are trying to tell people and remove the stigma,” said Varsha.

The members of the organisation believe that the stigma is deeply entrenched in the minds of the people and it is not easy to remove it in one go. Ravji Parmar, a customer, said was thoroughly convinced that HIV does not spread by sharing food with people.

“Even I had the same misconception, but after listening to the people here and tasting the snacks made by them I have realised that it does not spread by sharing food”, said Parmar.

From awareness programmes to road shows, Aadhar is leaving no stone unturned to let people know that HIV-positive people are equally a part of the society.

India has the world’s third biggest caseload of people living with the HIV. (ANI)

bron: http://bit.ly/b3GHRV

28

06 2010