Om niet geheel duidelijke redenen werden de posters die in Wenen door mannen van Poz&Proud zouden worden gepresenteerd en daar te plekke moesten worden opgehangen door de drukker in Nederland afgeleverd zonder dat ze op maat waren gesneden. Een beetje onhandig maar geen man overboord. Ook in Wenen zijn er vast copyshops te vinden die de posters op maat kunnen snijden, dacht ik toen ik in de trein naar Wenen stapte.
Uit praktische overwegingen hadden we met elkaar afgesproken dat ik voor alle Poz&Proud teamleden de posters mee zou nemen omdat ik met de trein ging en de onhandige maatgegeven koker makkelijker met de trein mee was te nemen dan in het vliegtuig. Het was enig gesleep maar de koker kwam heelhuids aan in Wenen. Nu moest ik zondagmiddag nog op zoek gaan naar een copyshop. De vrijwilligster van de posterhelpdesk in hal B boodt uitkomst. Na enig gepeins wist ze mij en Ton te vertellen dat in de buurt van metrostation Schwedenplatz een copyshop was die elke dag, 24 uur per dag open was. Gelukkig, dat probleem was ook opgelost. Nu alleen nog een gaatje in het tijdschema vinden om de posters er heen te brengen en de juiste poster bij de juiste presentator te krijgen. Ik sprak met Ton af de posters na de plenaire opening van het congres, op zondagavond, naar de copyshop te brengen en dat Ton later die avond zijn poster zou ophalen in het hotel waar Nic en ik huisden tijdens ons verblijf.
Toen de plenaire opening om tien uur ’s avonds zo goed als afgelopen was besloot ik snel naar het hotel terug te gaan en de koker met posters naar de bewuste copyshop te brengen. Ik stapte niet veel later op metrostation Schwedenplatz uit en volgde de aanwijzingen van de posterhelpdeskvrijwilligster. De bewegwijzering ging goed tot en met de hoek van het plein waar de Mc Donalds was. Waar ik ook keek, geen copyshop. Ik begon aan mijn geheugen te twijfelen. Had ik het verkeerd onthouden of begrepen? Ik liep terug naar het metrostation en liep in de tegenovergestelde richting. Ook daar was wijd en breed geen copyshop te vinden. Dan maar vragen. De receptionist in het hotel wist het niet, de worstjesman ook niet. Uiteindelijk bood de pizzaman uitkomst. Hij duidde mij in de juiste richting en de copyshop werd gevonden. Het was inmiddels flink wat later geworden dan de bedoeling was maar veel keuze had ik niet. De posters moesten voor morgenochtend worden bijgesneden.
Het koele neonlicht van de copyshop lonkte mij tegemoet, hopelijk hadden ze airconditioning binnen. Door het heen en weer gesjouw en een broeierige temperatuur buiten liep er inmiddels een dun straaltje zweet langs mijn rug. Het was binnen inderdaad verrassend koel voor een copyshop. Met mijn drieënveertig jaar was ik de vreemde eend tussen de overige klanten in de zaak, merendeels studenten die meestal van dit soort copyshops gebruik maken. De lange, slungelige copyshopbediende achter de kassa was net klaar met een klant en wendde zich tot mij. Met een zangerig Oostenrijks accent vroeg hij me wat ik wilde. Ik legde hem uit dat ik een drietal posters moest laten bijsnijden en dat ik daar graag op zou willen wachten omdat ik ze meteen moest meenemen. Mijn accent verried mij. Hij vroeg of ik uit Duitsland kwam, nee antwoordde ik, uit Nederland. Nog beter, antwoordde hij. Hij verzocht me de posters eerst zelf uit te rollen en precies aan te geven welke delen weg moesten worden gesneden. Ik verhuisde naar de uitlegtafel en bekeek de posters. Vanuit mij ooghoeken hield ik de zaak en de kopieerder in de gaten die ondertussen een andere klant hielp. Leuke vent maar mijn gaydar zei nee.
Tien minuten later was ik aan de beurt en konden de posters naar de snijtafel worden gebracht. Voorzichtig werden de lange posters op de snijtafel gepositioneerd en begon de kopieerder makeringen aan te brengen waarlangs straks het vlijmscherpe mes zou glijden. Hij deed het zeer secuur en grondig en keek mij af toe onderzoekend aan terwijl hij met de geodriehoek aan het jongleren was. Ik calculeerde dat dit wel eens tien tot vijftien minuten per poster ging duren. Ik hoopte maar dat zijn uurtarief niet al te hoog was.
Terwijl hij met de eerste poster bezig was begon hij een gesprek aan te knopen. Hij vroeg me of ik naar het Life Ball was geweest en ik antwoordde enthousiast ja, naar het Red Ribbon Cotillion. Hij vertelde me dat hij van plan was geweest als roadie mee te doen aan het op- en afbouwen van het toneel en de installaties maar dat hij daar vanaf had gezien omdat zijn leven op dit moment te rommelig was en hij bang was dat niet aan te kunnen. In de loop van de volgende posters vertelde hij verder dat hij van klein af aan te horen had gekregen van zijn aartskatholieke familie dat homo’s het laagste van het laagste waren. Tijdens zijn diensttijd in het Oostenrijkse leger kwam hij er tijdens het douchen echter achter dat hij wel iets meer dan kameraadschappelijke gevoelens voor zijn sergeant had. Hij had later zijn oma nog eens geprobeerd te overtuigen van het feit dat je toch beter homo dan neonazi kon zijn. Zijn oma was hier niet van te overtuigen.
Ik luisterde naar zijn beknopte levensverhaal en vertelde een beetje over het congres en de reden waarom we eraan deelnamen. Hij antwoordde dat hij ontzettend respect had voor homomannen met hiv die zich voor andere hiv-positieven inzetten. “Ik zou echt niet weten wat ik zou doen als ik erachter zou komen dat ik hiv had”, vertelde hij en vervolgde, “volgens mij zou ik me van kant maken. Ik heb al te veel shit meegemaakt en dat zou ik er niet ook nog bij kunnen hebben. Maar ik ben blij dat jullie je ervoor inzetten.”
De posters waren ondertussen gesneden en weer opgerold in koker gedaan. Ik pakte mijn spullen en ging naar de kassa. Hij was even onhandig aan het stuntelen bij de kassa en nadat ik mijn portemonnee had gepakt vroeg ik hem hoeveel ik moest betalen voor de posters. Hij antwoordde: “Niets. Service van de zaak. Maak er het beste van op het congres.” Ik was even verbouwereerd en bedankte hem hartelijk voor zijn werk. Met een goed gevoel verliet ik de zaak en wandelde de zwoele Weense nacht in terug naar het hotel waar Ton op mij wachtte. Het congres was nu echt begonnen.
Als je ooit in Wenen iets wilt afdrukken, printen of bijsnijden ga dan hier naartoe. Het adres wordt van harte aanbevolen.
Alexander