Overig goed nieuws uit Wenen ging over PrEP.

Anders dan PEP, dat na blootstelling met het virus kan beschermen tegen een hiv-infectie, biedt PrEP mogelijk bescherming voorafgaand aan de blootstelling.

Uit een trial naar de veiligheid van het dagelijks gebruik PrEP (in de vorm van het hiv-medicijn Viread) blijkt dat homomannen geen last hadden van ernstige bijwerkingen.

Het seksueel los gaan van homomannen is een van de grootste zorgen van wetenschappers en preventiewerkers als het gaat om het op de markt brengen van PrEP. Uit dit onderzoek bleek echter dat de mannen niet meer risicovolle seks hadden, omdat ze een pil slikten die mogelijk bescherming biedt tegen een hiv-infectie, dan diegenen die het middel (of de placebo) niet namen.

Het onderzoek ondersteunt de pogingen die worden gedaan om te testen of medicatie die wordt gebruikt als behandeling tegen hiv ook hiv-infecties kunnen voorkomen.

Lees de rest op de website van IRMA

...

In de Reguliersdwarsstraat in Amsterdam is in de nacht van vrijdag 23 op zaterdag 24 juli een homoseksuele man mishandeld. Dat heeft het Openbaar Ministerie (OM) laten weten. De politie was op de avond zelf snel ter plekke maar het slachtoffer, een Brit, hield er een snee in zijn gezicht en een flinke bult op zijn hoofd aan over.

Direct na het incident werden twee verdachten aangehouden en er wordt nog onderzoek gedaan naar een mogelijke derde verdachte. De verdachten, twee Amsterdammers van 22 en 27 jaar, moeten zich eind september verantwoorden voor de rechter.

In eerste instantie worden ze verdacht van poging tot zware mishandeling in vereniging. Mocht dat wettelijk niet worden bewezen, dan wil het OM dat ze worden gestraft voor openlijk geweld of mishandeling in vereniging.

Het OM heeft aanwijzingen dat het gaat om homogerelateerd geweld, dus geweld specifiek gericht tegen homo’s. Als tijdens de inhoudelijke behandeling van de zaak blijkt dat daar daadwerkelijk sprake van is, eist het OM hogere straffen tegen de verdachten.

Lees verder op Parool.nl

Gardasil, het vaccin tegen bepaalde types van het wrattenvirus HPV, verkleint ook bij mannen aanzienlijk het risico op wratten en kanker op de penis en in de anus bij hetero- en homomannen. Op vrijdag werden de resultaten van een grote trial bekendgemaakt op de Wereld Aidsconferentie.

Er zijn meer dan 100 types van het HPV virus, waarvan 40 met name voor infecties zorgen in de anus en vagina. Met name types 16 en 18 kunnen het risico op kanker aanzienlijk vergroten.

Momenteel zijn er twee vaccins (Gardasil en Cervarix) tegen HPV, maar enkel Gardasil is in Amerika ook goedgekeurd voor jongens en mannen tot 26 jaar. Een advies om deze groep – net als meisjes en vrouwen – ook te vaccineren, blijft echter uit.

Uit de trial bleek Gardasil het risico op AIN (voorstadia van kanker) en kanker bij homomannen met 77,5% te verkleinen.

Lees verder op Aidsmeds.com

AIDS 2010 zal door velen worden herinnerd als een congres dat voor het eerst het belang van mensenrechten bij het bestrijden van hiv op de kaart heeft gezet. Dat, naast het eerste empirische bewijs dat behandeling van hiv-positieven met hiv-medicatie (cART) leidt to een daling van nieuwe hiv-infecties onder de bevolking en natuurlijk het zeer bemoedigende nieuws over de eerste vaginale gel die een significante beschermende functie heeft tegen het hiv-virus (de CAPRISA Trial).

Het motto van de conferentie was ‘rights here right now’, waarmee met name aandacht voor de schending van mensenrechten van minderheden en criminalisatie van door sommigen ongewenst ervaren sociaal gedrag werd gevraagd. Het strafbaar maken van gedrag dat sociaal maatschappelijk (nog) niet geaccepteerd is hindert in sterke mate leden van bevolkingsgroepen die aan de rand van de maatschappij staan toegang te hebben tot passende gezondheidszorg. Het verhindert een doeltreffende hiv-zorg en hiv-preventie en treft vooral druggebruikers, sekswerkers en homo’s en andere mannen die seks hebben met mannen (MSM) in landen in oost Europa, Azië, Afrika en zuid- en midden Amerika.

Mensen uit deze bevolkingsgroepen zullen minder snel genegen zijn gezondheidszorg te vragen aan officiële instanties omdat ze bang zijn te worden gestigmatiseerd, gediscrimineerd of zelfs gearresteerd. Dat is niet alleen slecht voor hun eigen gezondheid maar (daarvoor werd in Wenen ook het eerste bewijs geleverd) ook slecht voor de gehele volksgezondheid. Als meer mensen op de hoogte zijn van hun infectie en behandeld willen en kunnen worden verlaagt dit namelijk niet alleen de viral load per persoon maar ook de totale viral load van de gemeenschap en dat leidt tot minder nieuwe hiv-infecties. In het kort kan men dit principe beschrijven als hiv-preventie door hiv-behandeling.

Dit treatment as prevention-principe zou in de nabije toekomst wel eens de grootste drijfveer kunnen worden van regeringen en gezondheidsorganisaties wereldwijd om meer mensen toegang te geven tot hiv-medicatie. Het kost weliswaar een flinke som geld op de korte termijn maar macro-economisch gezien is het zeer zinvol omdat de zogenaamde ROI (return on investment) zeer groot is. Geen wolkje aan de lucht zou je zeggen. Meer mensen aan de medicatie, meer mensenlevens gered, minder mensen geïnfecteerd en op de lange termijn goed voor de schatkist, wie wil dat nou niet?

Wat bij deze aanpak van de hiv-epidemie niet uit het oog mag worden verloren is de bescherming van de mensenrechten op individueel niveau. Ieder mens heeft namelijk het recht een medische behandeling te weigeren. Tot nu toe is dat recht in Nederland en vele andere landen gewaarborgd. Behandeling van hiv wordt in overleg met de patiënt gestart bij een CD4 lager dan 350 eenheden per ml of zoveel eerder medisch gezien noodzakelijk is. Daarbij wordt ook altijd gekeken of de patiënt ook psychisch en sociaal zover is om met therapie te beginnen en de rest van zijn leven therapietrouw te blijven. Het laatste woord hierbij heeft altijd de patiënt (ook al weet dit niet iedereen). Wat gebeurt er echter als de balans tussen het belang van volksgezondheid en individuele gezondheid doorslaat in de richting van het algemeen belang? Hoeveel druk kan en mag er vanuit het algemeen belang op het individu worden uitgeoefend om met een medische behandeling te starten die gezien vanuit het individu wellicht nog niet noodzakelijk is maar de infectieositeit drastisch verlaagt en in het verlengde hiervan het gezondheidsrisico voor het niet geïnfecteerde deel van de bevolking?

Moet ik mij als hiv-positieve homoman, in zeg Leeuwarden, die nog niet met therapie is begonnen, nu ernstig zorgen maken dat mijn arts bij het volgende bezoek aan het ziekenhuis opeens met zak met pillen staat te rammelen en mij op het hart drukt toch vooral met medicijnen te beginnen? Vooralsnog niet, laat dat duidelijk zijn. De Nederlandse richtlijnen voor het starten van behandeling zullen naar verwachting niet van de een op de andere dag drastisch wijzigen. Ik maak me echter wel zorgen om homomannen in landen die nu al kampen met een beleid waarbij (mogelijke) hiv infectie van partners met het strafrechtelijk wetboek in de hand getracht wordt tegen te gaan. Waakzaamheid is onder meer geboden in Scandinavië en in Canada en de Verenigde Staten.

Tijdens AIDS 2010 werd vooral stilgestaan bij voordelen van het principe treatment as prevention. Het zou de congresleiders gesierd hebben bij de behandeling van dit onderwerp op een congres dat de mensenrechten bij de behandeling van hiv in de voorgrond stelt in ieder geval ook bij de mogelijke mensenrechtelijke gevolgen van deze beleidswijziging stil te staan. Hopelijk zal er voldoende ruimte zijn om op een volgend congres hier uitgebreider bij stil te staan.

Alexander Pastoors

Hiv-activist en blogger Michael Petrelis geeft een positief gezicht aan aids in 2010:

“I consider my poz face to be one of character, and won’t be getting the facial filler treatment to puff up my cheeks. The looks of sadness, obnoxious emails from adversaries and occasional instant rejection when people on the street realize I’m a pozzie, are things I can live with.”

Lees de rest hier.

Om niet geheel duidelijke redenen werden de posters die in Wenen door mannen van Poz&Proud zouden worden gepresenteerd en daar te plekke moesten worden opgehangen door de drukker in Nederland afgeleverd zonder dat ze op maat waren gesneden. Een beetje onhandig maar geen man overboord. Ook in Wenen zijn er vast copyshops te vinden die de posters op maat kunnen snijden, dacht ik toen ik in de trein naar Wenen stapte.

Uit praktische overwegingen hadden we met elkaar afgesproken dat ik voor alle Poz&Proud teamleden de posters mee zou nemen omdat ik met de trein ging en de onhandige maatgegeven koker makkelijker met de trein mee was te nemen dan in het vliegtuig. Het was enig gesleep maar de koker kwam heelhuids aan in Wenen. Nu moest ik zondagmiddag nog op zoek gaan naar een copyshop. De vrijwilligster van de posterhelpdesk in hal B boodt uitkomst. Na enig gepeins wist ze mij en Ton te vertellen dat in de buurt van metrostation Schwedenplatz een copyshop was die elke dag, 24 uur per dag open was. Gelukkig, dat probleem was ook opgelost. Nu alleen nog een gaatje in het tijdschema vinden om de posters er heen te brengen en de juiste poster bij de juiste presentator te krijgen. Ik sprak met Ton af de posters na de plenaire opening van het congres, op zondagavond, naar de copyshop te brengen en dat Ton later die avond zijn poster zou ophalen in het hotel waar Nic en ik huisden tijdens ons verblijf.

Toen de plenaire opening om tien uur ’s avonds zo goed als afgelopen was besloot ik snel naar het hotel terug te gaan en de koker met posters naar de bewuste copyshop te brengen. Ik stapte niet veel later op metrostation Schwedenplatz uit en volgde de aanwijzingen van de posterhelpdeskvrijwilligster. De bewegwijzering ging goed tot en met de hoek van het plein waar de Mc Donalds was. Waar ik ook keek, geen copyshop. Ik begon aan mijn geheugen te twijfelen. Had ik het verkeerd onthouden of begrepen? Ik liep terug naar het metrostation en liep in de tegenovergestelde richting. Ook daar was wijd en breed geen copyshop te vinden. Dan maar vragen. De receptionist in het hotel wist het niet, de worstjesman ook niet. Uiteindelijk bood de pizzaman uitkomst. Hij duidde mij in de juiste richting en de copyshop werd gevonden. Het was inmiddels flink wat later geworden dan de bedoeling was maar veel keuze had ik niet. De posters moesten voor morgenochtend worden bijgesneden.

Het koele neonlicht van de copyshop lonkte mij tegemoet, hopelijk hadden ze airconditioning binnen. Door het heen en weer gesjouw en een broeierige temperatuur buiten liep er inmiddels een dun straaltje zweet langs mijn rug. Het was binnen inderdaad verrassend koel voor een copyshop. Met mijn drieënveertig jaar was ik de vreemde eend tussen de overige klanten in de zaak, merendeels studenten die meestal van dit soort copyshops gebruik maken. De lange, slungelige copyshopbediende achter de kassa was net klaar met een klant en wendde zich tot mij. Met een zangerig Oostenrijks accent vroeg hij me wat ik wilde. Ik legde hem uit dat ik een drietal posters moest laten bijsnijden en dat ik daar graag op zou willen wachten omdat ik ze meteen moest meenemen. Mijn accent verried mij. Hij vroeg of ik uit Duitsland kwam, nee antwoordde ik, uit Nederland. Nog beter, antwoordde hij. Hij verzocht me de posters eerst zelf uit te rollen en precies aan te geven welke delen weg moesten worden gesneden. Ik verhuisde naar de uitlegtafel en bekeek de posters. Vanuit mij ooghoeken hield ik de zaak en de kopieerder in de gaten die ondertussen een andere klant hielp. Leuke vent maar mijn gaydar zei nee.

Tien minuten later was ik aan de beurt en konden de posters naar de snijtafel worden gebracht. Voorzichtig werden de lange posters op de snijtafel gepositioneerd en begon de kopieerder makeringen aan te brengen waarlangs straks het vlijmscherpe mes zou glijden. Hij deed het zeer secuur en grondig en keek mij af toe onderzoekend aan terwijl hij met de geodriehoek aan het jongleren was. Ik calculeerde dat dit wel eens tien tot vijftien minuten per poster ging duren. Ik hoopte maar dat zijn uurtarief niet al te hoog was.

Terwijl hij met de eerste poster bezig was begon hij een gesprek aan te knopen. Hij vroeg me of ik naar het Life Ball was geweest en ik antwoordde enthousiast ja, naar het Red Ribbon Cotillion. Hij vertelde me dat hij van plan was geweest als roadie mee te doen aan het op- en afbouwen van het toneel en de installaties maar dat hij daar vanaf had gezien omdat zijn leven op dit moment te rommelig was en hij bang was dat niet aan te kunnen. In de loop van de volgende posters vertelde hij verder dat hij van klein af aan te horen had gekregen van zijn aartskatholieke familie dat homo’s het laagste van het laagste waren. Tijdens zijn diensttijd in het Oostenrijkse leger kwam hij er tijdens het douchen echter achter dat hij wel iets meer dan kameraadschappelijke gevoelens voor zijn sergeant had. Hij had later zijn oma nog eens geprobeerd te overtuigen van het feit dat je toch beter homo dan neonazi kon zijn. Zijn oma was hier niet van te overtuigen.

Ik luisterde naar zijn beknopte levensverhaal en vertelde een beetje over het congres en de reden waarom we eraan deelnamen. Hij antwoordde dat hij ontzettend respect had voor homomannen met hiv die zich voor andere hiv-positieven inzetten. “Ik zou echt niet weten wat ik zou doen als ik erachter zou komen dat ik hiv had”, vertelde hij en vervolgde, “volgens mij zou ik me van kant maken. Ik heb al te veel shit meegemaakt en dat zou ik er niet ook nog bij kunnen hebben. Maar ik ben blij dat jullie je ervoor inzetten.”

De posters waren ondertussen gesneden en weer opgerold in koker gedaan. Ik pakte mijn spullen en ging naar de kassa. Hij was even onhandig aan het stuntelen bij de kassa en nadat ik mijn portemonnee had gepakt vroeg ik hem hoeveel ik moest betalen voor de posters. Hij antwoordde: “Niets. Service van de zaak. Maak er het beste van op het congres.” Ik was even verbouwereerd en bedankte hem hartelijk voor zijn werk.  Met een goed gevoel verliet ik de zaak en wandelde de zwoele Weense nacht in terug naar het hotel waar Ton op mij wachtte. Het congres was nu echt begonnen.

Als je ooit in Wenen iets wilt afdrukken, printen of bijsnijden ga dan hier naartoe. Het adres wordt van harte aanbevolen.

Alexander

Welke wereldstad heeft het grootste aantal hiv-positieven? Met die vraag opent de documentaire The Other City die afgelopen donderdag in de videolounge van het Global Village werd vertoond. Het antwoord op die vraag is even verrassend als schokkend. Want die wereldstad ligt niet in Afrika of Azië, maar is Washington D.C. in de Verenigde Staten, waar 3% van de totale bevolking met het virus is geïnfecteerd.

Washington is niet alleen de stad van regeringsfuctionarissen en buitenlandse diplomaten, maar blijkt ook een gezicht te hebben dat niet zoveel toeristen te zien krijgen. Een stad in een stad als het ware, bevolkt door voornamelijk Afro-Amerikaanse mannen en vrouwen, homoseksuelen en (intraveneuze) drugsgebruikers.

De documentaire focust op de aangrijpende en persoonlijke verhalen van een aantal van hen: een alleenstaande hiv-positieve jonge moeder met drie kinderen, die uit haar huis dreigt te worden gezet, een oorlogsveteraan – ooit zelf verslaafd, en nu betrokken bij een naaldenomruil programma dat met stopzetten wordt bedreigd en een zelfhulpgroep van hiv-positieve ex-gevangenen.

De documentaire van filmmaakster Susan Koch, toont op niet mis te verstane wijze aan hoe armoede, falende politiek, bureaucratie, onverschilligheid en het ontbreken van een goed zorgstelsel er de oorzaak van zijn dat in Washington de aidsepidemie gierend uit de klauwen is gelopen.

Meest aangrijpend is het verhaal van de blanke, homoseksuele 35-jarige Jimmy, die aan het begin van de documentaire opgenomen wordt in een van de weinige hospices in de stad, en aan het slot ervan overlijdt.

Vijfentwintig jaar nadat de wereld via de beroemde Benetton campagne met een stervende aidspatiënt kennis maakte met de tragiek van hiv en aids, blijkt er in Amerika – het rijkste en machtigste land ter wereld – niets te zijn veranderd. Dat maakt woedend en stemt uitermate triest.

Ton Stevens

Poz&Proud presenteert in totaal drie posters in Wenen op de Wereld Aids Conferentie. Gisteren presenteerden we de tweede in de rij, vandaag nummer drie. De posterpresentatie ‘ Growing Old (un)Gracefully’ gaat over de gevolgen voor de homogemeenschap als community en voor het beleid op nationaal niveau, van een snel groeiende groep van homomannen die ouder worden dan men een aantal jaren had gedacht.

Omdat de posters nogal groot zijn blijft er op de schaal van het blog niet veel van over. Klik op de afbeelding voor een pdf-versie.

Op conferenties zoals deze gaat het om vergaren van kennis, maar nog meer om het ontmoeten van mensen en weerzien met oud-bekenden.

Het community café in het Global Village is the place to be. De koffie is gratis, er is wifi, en het biedt een rustpunt in de hectiek van de conferentie. Je hoeft daarnaast nog niet eens heel erg je best te doen om mensen te ontmoeten, zeker niet als je een t-shirt draagt waarop te lezen valt dat je een trotse homo met hiv bent.

Zo was daar Fred, van Act Up Paris, die op me afliep en me volop op mijn mond zoende zonder zich eerst goed voor te stellen. Hij vertelde over de beroerde politieke toestand in Frankrijk en de splitsing in Act Up die resulteerde in het ontstaan van The Warning, een groep die valt te vergelijken met Poz&Proud. Met dit verschil dat wij naast pleitbezorging (advocacy) ook sociale activiteiten organiseren voor mannen met hiv.

Tijdens een van onze presentaties ontmoetten we Vidar en zijn collega’s uit Noorwegen van Homo Positiv. Zij richten zich eigenlijk alleen op het organiseren van sociale events voor hiv-positieve mannen, zoals weekends in de bergen waar ze de mannen ondermeer leren zich weerbaarder te maken. Hij nodigde ons uit om iets over ons werk te komen vertellen in de Noorse stand de volgende dag en beloofde met Gay Pride naar de brug te komen waar we onze test+tell actie houden.

Het is een van de zaken die we hoopten te bereiken: contact met andere groepen zoals de onze om ervaringen uit te wisselen en misschien in de nabije toekomst een bijeenkomst te organiseren met andere Europese groepen voor hiv-positieve homo’s.

Maar ook andere ontmoetingen maakten indruk.

Eggis uit de Bahama’s kwamen we tegen op de BBQ georganiseerd door Schorer en COC. Hij vertelde dat hij in een kliniek met mannen met hiv werkte en meldde fier dat hij de enige openlijk hiv-positieve homoman op de Bahamas was. Jonathan, die de training over advocacy gaf en een relatie met een Indiase man had die zichzelf geen homo noemde. Een typische msm-er dus. En natuurlijk Beyoncé, een Jamaicaanse queen die net als wij met rode ogen uit de viewing van de film over de hiv-epidemie in Washington DC kwam.

Oud-bekenden die ik een tijd niet had gezien, lieten opnieuw een blijvende indruk na. Theo Santfort, de onderzoeker die ooit voor Homostudies in Utrecht werkte, en inmiddels al jaren in NewYork hiv-onderzoek doet en die ons werk ‘indrukwekkend fris’ vond. Frans Mom, oud-directeur van Hivos die zich nog steeds kan kwaad maken over het geblaat van veel mensen die werken in de hiv-industrie. Beiden met een sterk hart voor de homogemeenschap waar ze zich nog steeds met meer dan 100% voor inzetten.

Morgen de laatste dag. Dan kunnen we alles laten bezinnen om over enkele dagen pas echt te weten wat deze week ons heeft gebracht.

Leo Schenk

Poz&Proud presenteert in totaal drie posters in Wenen op de Wereld Aids Conferentie. Gisteren presenteerden we de eerste in de rij, vandaag nummer twee. De posterpresentatie ‘ Bringing Sexy Back’ gaat over de manier waarop Poz&Proud zijn informatie overbrengt naar de homomannen met hiv en welke middelen we als groep gebruiken om homomannen met hiv te ondersteunen om hun kwaliteit van leven te verbeteren.

Omdat de posters nogal groot zijn blijft er op de schaal van het blog niet veel van over. Klik op de afbeelding voor een pdf-versie.