Toch, als je van ver gekomen bent, kun je kracht vinden in de weg die je hebt afgelegd. Leo Schenk legt uit waarom.

Dit jaar is het tien jaar geleden dat ik bijna aan de gevolgen van aids bezweek. Ik werd eind augustus 1997 in het ziekenhuis opgenomen. Sterk vermagerd en met hersenen die waren aangetast door een infectie met toxoplasmose, waardoor ik nauwelijks kon praten en lopen.

Toen ik de ‘s ochtends wakker werd, zette de broeder de tv boven mijn bed aan voor het nieuws. ‘Jij hoeft je niet te vervelen’ zei hij. Prinses Diana was die nacht met een auto in een Parijse tunnel gecrasht. Mooi, rijk, jong en nu morsdood.

Ik was nog niet dood, maar was wel een uitgebrand wrak. Geen ons zelfwaarde meer over, vol schaamte en onzekerheid over de toekomst. Crashed and burned. Die eerste weken kon ik niks zelf doen. Ik moest op een stoel onder de douche worden gezet, mijn reet moest door anderen worden afgeveegd, het eten moest me gevoerd worden. Hopeloos afhankelijk.

Een vriendin die op bezoek kwam en alleen maar kon huilen toen ze me zo zag liggen, vroeg in vertwijfeling waarom juist mij dit alles was aangedaan. Ik zou beter verdiend hebben. Die opmerking legde in mij een zaadje. Want in plaats van met haar mee te huilen en te klagen, dacht ik ‘Waarom ik niet?’

Het was een keerpunt in mijn omgaan met mijn nieuwe ik: ik met hiv en tientallen kilo’s lichter. De medicijnen sloegen aan en mijn kracht nam toe. Blij dat ik was toen ik mijn eigen boterhammen weer kon smeren, de knoopjes van mijn shirt kon dicht maken. Ik had nog een lange weg te gaan, maar dacht steeds aan het feit dat ik er nog was. Dat aids mij niet had geveld, maar alleen maar sterker had gemaakt. What doesn’t kill you, can only make you stronger. En zo is het maar net.

Nu, tien jaar later, ben ik een zelfbewuste man met hiv, die door schade en schande wijzer is geworden. Mijn hiv kent mij, ik ken mijn hiv. Ik heb chronische pijn als gevolg van de toxoplasmose, ik heb spillepootjes en een ingevallen koppie van de medicijnen. Maar ik ben trots op het feit dat ik van zover ben gekomen. En dat ik de kracht in mezelf vind om dit leven te leven. Dankbaar voor dit gelukkige leven.

Dit is mijn verhaal. Zoals iedereen zijn of haar eigen verhaal heeft. Een hiv-diagnose slaat na 25 jaar nog steeds in als een bom. Het wordt in eerste instantie ervaren als een devaluatie van hoe je was. Je wil jezelf onzichtbaar maken, oplossen in het niets. Maar als je de klap te boven ben heeft het geen zin te wensen dat het jou niet zou hebben getroffen. Je hebt hiv, en de uitdaging zit ‘m er in om er goed mee te leven.

Empowerment is een mooi woord. Het betekent dat je zelf in staat bent om je leven te leiden, om op te komen voor wie je bent en wat je nodig hebt om te kunnen bestaan. Niet bij de pakken neerzitten, vooral niet minder over je zelf denken, maar trots zijn op het leven dat je nog hebt.

Wat betekent het ‘poz and proud’ zijn voor jou? Stuur je verhaal van maximaal 600 woorden naar pozandproud@hivnet.org en we plaatsen het op dit blog.