We hebben hiv en zijn trots. We kunnen prima voor ons zelf opkomen. Dat doen we dan ook. Maar als je net hebt gehoord dat je hiv hebt is trots wel het laatste waar je aan denkt. Toch, als je van ver gekomen bent kun je kracht vinden in de weg die je hebt afgelegd.  Michael Jähme uit Keulen legt uit waarom.

In 1959 ben ik geboren en sinds 1990 leef ik met het besef dat ik hiv heb. Toen, in 1990, bestonden er nog geen medicijnen die hiv aan banden konden leggen. Men had er wanhopig van kunnen worden. Hiv had iets demonisch en was ook, door het sociale isolement dat het veroorzaakte, het ergste dat iemand kon overkomen.

Maar hiv was al langer geleden, sinds het begin van de jaren tachtig, begonnen met het inperken van mijn levenslust. Het had mijn plezier om homo te zijn, mijn zin in seks vergald. De wereld leek op een gevaarlijke, onheilspellende, achtbaan. Op seksualiteit rustte thuis bij mijn ouders een taboe. Je seksualiteit was iets dat je niet toonde en waar je niet over praatte. Erger nog, de christelijke moraal stelde vrijheid en plezier zelfs in een kwaad daglicht. Voor mij persoonlijk niet echt wat je noemt een bevorderlijk klimaat om veilig en met plezier de lust en de vrijheid te leren beleven. Ik kwam slechts met kleine stappen vooruit op mijn zelf gekozen pad naar de vrijheid. Hiv haalde me in.

Op de onheilspellende achtbaan van het leven was hiv één van de angstaanjagende machten. Mijn hiv-diagnose was als een gevecht tegen de draak en tegelijkertijd een ruw ontwaken. Het leek op een aardbeving die een hele stad in puin had achtergelaten: alles kapot, geen huis onbeschadigd, alleen nog ruïnes, straten bestonden niet meer – slechts puinhopen. En te midden van dit alles, “ik”.

Ik registreerde dat ik had overleefd, dat ik midden in deze ramp leefde. De shock van die situatie heb toentertijd niet waargenomen. Ik begon met het meest voor de hand liggende: Wie is er nog meer? Waar ben ik terechtgekomen? Hoe gaat het verder? Wat kan ik nu doen?

Geheel en al bevrijd begon mijn geest toen de regie op zich te nemen. Dit was het moment, mijn moment: Mijn geest fluisterde behoedzaam en vol kracht in mijn oor: Zolang je leeft gaat de reis op jouw pad verder! Je zult het redden! Je zult kameraden, medereizigers en vrienden vinden! Jouw doel is het altijd maar door te gaan! Er bestaat geen reden om bang te zijn voor het leven. Zeg het voort! Wees niet bevreesd, wees waakzaam! Je zult het redden!

En ja, ik heb het gered. Ik heb het gedurende deze 19 jaar gered, een periode waarin ik en anderen de hete adem van hiv in onze nek hebben gevoeld, waarin de een na de andere uit onze groep moedige mustangs werd neergeknald. Hoe ik dat heb overleefd, totdat hiv zijn macht verloor, waarom en hoe ik dat heb overleefd, – ik weet het niet. Geluk en lotsbestemming misschien?

Ik heb veel van datgene meegemaakt wat het leven te bieden heeft: angst, verschrikking, ziekte, de dood van vrienden, de dood van mijn beste vriend René. Hiv had echter niet de macht om ons saamhorigheidsgevoel en onze moed, onze solidariteit en kameraadschap te breken. Wij waren sterker en dat weten we nu, vandaag de dag. Dat is mijn trots in het leven met hiv.

Wie ophoudt voor zichzelf te denken, is er geweest. Wie niet durft, is er geweest. Wie de kracht in zichzelf niet wakker maakt, is er geweest.

Velen in deze wereld kloppen bij jou aan en willen jou wel eens vertellen ‘Wat hiv is’. Laat je dat niet aanleunen!! Hiv is dat wat JIJ ervan maakt. Hiv krijgt precies die betekenis die jij aan dit virus en deze ziekte geeft. En het draait er niet om welke betekenis jij hiv geeft, het draait erom welke betekenis jij aan jouw leven geeft. Jij hebt de macht dat zelf te bepalen. Het moet je niet interesseren wat anderen denken en wat anderen zeggen. Alleen jij kan de weg naar je kracht vinden. Wie jou daarin steunt, is een wijze en waardige vriend, wie jou iets wil aanpraten, hoe goed bedoeld ook, bedriegt je.

Het leven is nu eenmaal geen rit in een angstaanjagende achtbaan. Het leven is mooi en het is niet voorbij, ook, en juist niet, na een hiv-diagnose. Integendeel: Jouw leven heeft zeer veel geduld, meer dan jij zelf – en het wacht op jou! Wees blij! Je bent sterk en seks met mannen is prachtig!

Dit is een vertaling van Michaels originele Duitse tekst als bijdrage aan de P van Proud. Het origineel kun je hier lezen op zijn eigen blog.

Wat betekent het ‘poz & proud’ zijn voor jou? Stuur je verhaal van maximaal 600 woorden naar pozandproud@hivnet.org en we plaatsen het op dit blog.

Lees hier de vorige bijdrage in de serie De P van Proud.