Sithembile

Om dit weblog een start te geven, beginnen we maar met iets wat ons de afgelopen tijd heeft beziggehouden en een onderwerp wat niet voor elke ouder even eenvoudig is.

Ntando is nu 6 en gaat naar groep 3 van een basisschool bij ons in de buurt. Mandlekosi en Dalila gaan na de komende jaarwisseling als het goed is ook naar school en dan moeten ze dus ook een keer aangemeld worden. Omdat de school mogelijk wel het een en ander aan vragen en ideeën heeft over de aanmelding van onze kinderen wilden we ze bijtijds aanmelden (een half jaar vantevoren is hier normaal).

We hebben eerder gesproken met andere ouders met een positief kind en met de behandelaren en in het algemeen is de tendens om het niet te vertellen aan de school, om veel (onnodige) onrust te voorkomen.  Aan de andere kant kies je er dan voor om met een geheim te leven en wordt het lastiger om iets te vertellen als je vrij moet voor controles, er een keer over ziek zijn/gezondheid gesproken wordt in de klas, etc.
Wij vinden dat de aandoening van Mandlekosi niet anders is dan de aandoening van welk ander kind dan ook (daarbij ook kijkend naar de gezondheidsproblemen van Ntando en Dalila) en dat we daar op dezelfde manier mee om willen gaan als bij de andere kinderen. We hebben er dan ook voor gekozen om de directrice van de school wel in te lichten over wat er aan de hand is (en HIV is niet de enige diagnose) en wat wij graag zouden willen van de school. De directrice heeft aangegeven hoe zij er mee om denken te gaan en daar kunnen wij ons goed in vinden: zij hoeven er niets mee op school en bij twijfel bellen ze ons. De beschikbaarheid van informatie blijft beperkt tot de leerkracht van dat schooljaar en de directrice en alleen als wij het anders willen doen we het anders. Dit maakt het mogelijk om zonder uitleg te kunnen functioneren in de klas.
Binnenkort verschijnt er een boekje over naar school gaan met HIV (de exacte titel weet ik even niet) en dat zullen we ook voor de school bestellen.
Al met al stonden we na een half uur al weer buiten en hadden we het grootste deel van de tijd gesproken over waarom de kinderen wel of niet in dezelfde klas ingedeeld moesten worden.
De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat het best wel spannend was, maar dat we blij zijn dat we het zo gedaan hebben.