Zuid-Afrika eist acties van Mbeki
08.02.02
Bron: Haagsche Courant
Auteur: Eelco van der Linden
Het Zuid-Afrikaanse parlement heropent vandaag de poorten en president Mbeki zal zijn 'Troonrede' uitspreken. Een rede waar reikhalkzend naar wordt uitgekeken. De druk op de man, die in 1999 het roer overnam van Nelson Mandela, is immers immens. Menig volger is ervan overtuigd dat Mbeki nu de oorlog moet verklaren aan aids én duizenden banen dient te scheppen, anders heeft hij geen politieke toekomst meer. Het beeld van Mbeki is niet veranderd: onbegrepen in eigen land, maar excellerend daarbuiten. Toch blijft voor diezelfde buitenwereld één ding onbegrijpelijk: Mbeki's twijfel over de relatie tussen HIV en aids en zijn weigering medicijnen op grote schaal te verstrekken. Het schaadt niet alleen zijn imago, maar ondergraaft ook het principe van zijn eigen plan dat als Afrika zorgt voor goed bestuur, de buitenwereld investeringen zal doen. Thuis lijkt het geduld inmiddels op.
Ondanks een gerechtelijke uitspraak, artsen die rebelleren en partijgenoten die steeds vaker zwichten voor de druk van de publieke opinie, blijft de regering bij haar omstreden standpunten. Vooral het veto over het toedienen van de goedkope medicijnen aan seropositieve zwangere vrouwen, wordt niet meer geaccepteerd. "Hij (Mbeki) moet nu absoluut plannen aankondigen voor het redden van onze ongeboren kinderen", schreef het dagblad The Star recent nog. Maar zal hij het doen? Niemand die het weet. Mbeki is erg koppig, maar ook een politicus. Hij zal het opinieonderzoek gezien hebben, volgens welke nog maar 31 procent vertrouwen in hem heeft. "Er is sprake van een gestage afkalving onder alle bevolkingsgroepen", aldus onderzoeker Kim Cordey. Hij gelooft overigens dat armoede en werkloosheid Mbeki meer schaden dan aids.
Beloning
Met een rigoureuze politiek van bezuinigen, inflatiebestrijding en het liberaliseren van de markt, heeft Mbeki veel respect afgedwongen. Hij heeft echter niet de investeringen, de nieuwe banen en de economische groei gekregen die volgens de handboeken van IMF en Wereldbank de beloning vormen van een dergelijke politiek. De Zuid-Afrikaanse economie doorstaat de globale neergang in feite goed, maar zal het komende jaar met minder dan 2 procent groeien. Dat is veel te weinig om de (zwarte) massa's te verheffen. Ongeduld en onvrede over de hoge werkloosheid (officieel 25,8 maar volgens sommigen 40 procent) hebben een gevaarlijk niveau bereikt. De vakbonden en de communistische partij, beide regeringspartners van het ANC, eisen dat het economisch beleid wordt omgegooid. De ironie is dat de overheid over flink wat geld beschikt. Door het strakke financiële beleid en een succesvolle fiscale politiek, zou er nu genoeg besteed kunnen worden. Het probleem is dat de provincies, die in het nieuwe Zuid-Afrika voor het eerst budgettaire verantwoordelijkheid hebben gekregen, het beschikbare geld niet weten uit te geven. Sommige provincies hadden na negen maanden niet meer dan 8 procent van hun gezondheidsbudget uitgegeven of 16 procent van wat het onderwijs toekomt. Verbeteringen zijn inmiddels waarneembaar, maar weer gaat het langzaam. Voor de man in de straat is 'wel geld maar geen actie' onverteerbaar. Aan de president vandaag de taak om ale Zuid-Afrikanen weer voor zich te winnen.
Contact
Afdeling Noord Holland
via Servicepunt
020- 689 25 77
ma- di - do - vrij
(niet op woensdag)
14.00 - 22.00 uur