Column: World peace for all?

Gegevens

10 juli 2007

World peace for all?

U kent ze vast wel. Die beelden op tv of in een glossy magazine van een rijtje bloedmooie jonge vrouwen die concurreren om de misstitel van een land, of een werelddeel, of misschien betrof het wel een Miss World verkiezing. Er schijnt zelfs zoiets als een Miss Universe te bestaan, maar dat lijkt me niet helemaal realistisch, dus dat geloof ik maar niet. Het gaat er bij deze verkiezingen niet alleen om wie er het allermooist uitziet, ook het karakter van de meisjes moet punten scoren. De kandidates krijgen hiervoor steevast van de jury de strikvraag voorgeschoteld, wat hun persoonlijke wens is voor de toekomst. Het meisje waar de schoonheid niet óók van binnen zit, valt hierdoor namelijk meteen genadeloos door de mand. Haar toekomstwens zal vooral gefocust blijken te zijn op haar eigen kleine wereldje, waarvan zijzelf het mooie middelpunt is, en weinig altruïsme onthullen. Maar voor iemand van achttien, negentien jaar is egoïsme nog helemaal niet zo onoverkomelijk natuurlijk. De begeerde titel zal ze op haar platte buikje kunnen schrijven, dat wel, maar als mens komt ze nog maar net kijken en is er dus nog helemaal niets verloren. De meisjes die voor de toekomst het naïeve maar strategisch verantwoorde 'world peace' wensen, maken een veel betere kans op het diamanten diadeem.

Het eerste dat in mij opkwam toen ik zat te luisteren naar een uiteenzetting over hoe het theoretisch allàng mogelijk moet zijn om hiv-remmers niet alleen hier, in het rijke Westen, maar gewoon wereldwijd beschikbaar te maken, was dat goede antwoord op de strikvraag van de jury van een missverkiezing: vrede voor iedereen op de wereld. Ook daar lijkt de naïviteit vanaf te druipen. Het is eigenlijk net zo naïef om hiv-positieve mensen all over the world gelijk te willen behandelen door mondiale toegang tot adequate medicatie terwijl er nog hele volksstammen omkomen van de eenvoudige honger, als het naïef is om voor iedereen op de wereld vrede te wensen, terwijl slechts een kleine minderheid bereid is daadwerkelijk eerlijk met iedereen te delen. Het welvarende Westen wist in de jaren zestig al dat de honger in Biafra niet zozeer werd veroorzaakt door een voedseltekort maar eenvoudig was te herleiden tot een uiterst onevenwichtige verdeling over de wereldbevolking van het totaal aan beschikbare voeding. Anno 2006 valt daar nog steeds geen verbetering in te bespeuren. Hoe kun je dan veronderstellen dat het haalbaar is om binnen afzienbare tijd hiv-medicatie evenwichtiger over de wereld te hebben verdeeld? Moet access for all realiseerbaar kunnen zijn, of zal ik dat net als die planetaire missverkiezing ook maar niet geloven?

Wat moet ik me er in vredesnaam bij voorstellen? Dat kinderen in Malawi niet meer sterven aan de gevolgen van hiv, maar nog wel 'gewoon' aan de gevolgen van ondervoeding en vervuild drinkwater? Of dat ouders in Sri Lanka hun kinderen niet meer als wees achterlaten omdat ze door hiv zijn getroffen, maar dat ze nog wel omkomen door het geweld van een opnieuw oplaaiende burgeroorlog? Of dan toch maar die missverkiezing met marsmannetjes en venusvrouwtjes in de jury?
Nee, het gaat er bij mij niet in dat zoiets bestaat. En ik denk dat er bij het gros van de voorstanders van de desalniettemin nobele toekomstvisie van access for all, net als bij die mooie misskandidates, maar weinig altruïsme valt te bespeuren. Dat er simpelweg sprake is van een economisch verantwoorde strategie. Ik vermoed dat een eenvoudige rekensom heeft aangetoond dat er nu echt ernstig werk gemaakt moet gaan worden van het onder controle krijgen van de hiv-sterfte in werelddelen waar wij westerlingen ons zuurverdiende geld hebben geïnvesteerd, omdat anders onze economie instort en wíj dan verloren zijn. Tegelijkertijd gaan er stemmen op, dat hiv-preventie de argumentatie zou moeten zijn om access for all te verwezenlijken en ook dáár bespeur ik een dikke dubbele bodem van eigenbelang. Maar als het zo mocht uitpakken dat het tévens zal leiden tot verwezenlijking van een wereldwijd toegankelijk gezondheidszorgvoorzieningenpakket, dan ben ik een gelukkig mens. Access for all! In 2007 nog! En wie weet volgt die wereldvrede daarna vanzelf.

Marilou de Poorter

• < Vorige
• Volgende >