Jongpositief : persoonlijke verhalen : over het juridisch aspect



	voor en door jongeren met hiv
	over het juridisch aspect Toen ik uit Burundi ben aangekomen in België ben ik gaan samenwonen met iemand van Belgische nationaliteit. Ik ben hier aangekomen met een visum voor een kort verblijf. Dat is binnenkort 3.5 jaar geleden en ik wist toen niet dat ik seropositief was. We (mijn vriendje en ik) hebben alles uit de kast gehaald om mijn verblijf hier in België te kunnen verlengen. In afwachting van een antwoord hebben we een hiv-test gedaan om onze status te kennen. Twee weken na de test vertelde de dokter van mijn vriendje dat ik positief ben en hij negatief. Gelukkig is hij me blijven steunen. Aan het einde van die maand weigerde men mijn verblijf te verlengen, ik moest terugkeren naar mijn land om daar een vraag voor een visum voor lang verblijf in te dienen. We hebben de reden van mijn gezondheidstoestand naar voor geschoven en ze hebben me nog steeds geweigerd. Ze zeggen dat ik verzorging kan krijgen in mijn land via organisaties. Maar wat ze vergeten is dat, als je een dergelijk nieuws verneemt, je vooral nood hebt aan morele ondersteuning. Zoals mijn vriendje het goed heeft opgenomen zie ik niemand anders die me kan begrijpen. Want vroeger in mijn land, vooraleer ik wist dat ik seropositief was, had ik ook een negatief beeld van seropositieven en aids-patiënten.