Ik besefte ook dat ik niet moeilijk moest doen en ik heb geprobeerd om zo vriendelijk en positief mogelijk te blijven. Ik heb hem gezegd dat ik iemand kende die al 15 jaar ziek was, medicatie nam en wiens leven gewoon verder ging. Moest ik echt niemand kennen in dezelfde situatie, dan was het ook moeilijker geweest.

Het moeilijkste was niet op het ogenblik zelf, maar later toen we gingen samenwonen. De badkamer waar we ons scheren bvb.; we moesten ons immers wapenen tegen de mogelijke risico's.

Op het moment zelf heb ik onmiddellijk gedacht dat ik niet slecht mocht reageren, dat ik hem moest laten uitpraten. Ik veronderstel dat hij al 2 tot 3 weken aan het piekeren was hoe hij het ging vertellen.