Jongpositief : persoonlijke verhalen : aan wie vertel ik het?



	voor en door jongeren met hiv
	aan wie vertel ik het? Ieder persoon die net te horen krijgt dat hij/zij hiv-positief is, zit er natuurlijk mee, hoe vertel ik het, waar, wanneer, welke woorden, waar begin ik mee. Dat alles speelt direct in je hoofd. Bij mij was het uiteindelijk makkelijker om het mijn collega's of vrienden te vertellen die verder bij mij vandaan staan. Klinkt vreemd, maar toch is het veel moeilijker de mensen het te vertellen die heel erg dicht bij me staan, zoals ouders, broertje en mijn allerbeste vriend (en). Als eerste had ik het dus mijn baas/collega's en vrienden het verteld dit was 3 of 4 dagen erna. Al stommelend en stotterend kwam ik bijna niet uit mijn woorden omdat ik iedere keer, bij iedereen zin in snikken uitbarstte. Toen het hoge woord er uiteindelijk eruit was, was het wel een enorme opluchting en gelukkig heeft iedereen me enorm gesteund direct. Meteen erna kon ik gelijk bij iedereen mijn hart luchten overal over wat er nu in mijn hoofd omging. Met deze mensen heb ik toch enorme steun had en eerste hulp. Maar toch bleef iedereen mij pushen en zeggen dat ik het toch zeker mijn ouders en broertje het moest vertellen. Dat leek mij dus enorm moeilijk, maar ik gaf ze daar wel gelijk in. 2 weken lang heb ik met het idee rondgelopen, er over gepiekerd, diverse malen de telefoon gepakt en weer neergelegd, met daarbij een smoesje tegen mijzelf waardoor ik het toch zeker niet moest doen. Uiteindelijk heb ik het met heel veel moeite mijn moeder gebeld en ik zie dat ik haar iets heel belangrijks moest vertellen en dat ze langs moest komen. De volgende dag kwam ze met mijn broertje langs. Jankend en met veel tranen heb ik het verteld. De beste en mooiste steun kreeg ik gelijk van ze. Een enorme last viel van mijn schouders af. Het was ontzettend belangrijk voor me dat ze het wisten. Door alle liefde & steun die ik van ze kreeg is het me achteraf heel erg meegevallen om het ze te vertellen. Ze zijn de belangrijkste personen in mijn leven en achteraf gezien had ik het hun als eerste moeten vertellen, maar ja da's altijd achteraf gezien. Meteen daarna zijn wij naar mijn vader gegaan. Ik ben huilend in zijn armen gevallen. Al met al gezien zou ik zeggen dat, hoe je het ook aanpakt, je had het altijd anders willen doen en zeggen, belangrijk is dat het verteld aan de mensen die je het meest dierbaar zijn. Deze zullen je steunen omdat men om je geeft en van je houdt.