aan wie vertel ik het?

Ik begon met een antibiotica kuur, 4 pillen per dag voor een opgezwollen klier in mijn keel waar ik veel last van had. In de avond voelde ik me grieperig en mijn moeder merkte dat ik ziek was. Ze ging mijn temperatuur meten. Mijn temperatuur was 41,6 graden en ze raakte in paniek. Ze maakte natte washandjes om me af te koelen en ik vertelde haar dat het door de keelontsteking kwam en dat het niet mijn hiv is.

Mijn moeder raakte alleen maar verder in paniek doordat de temperatuur niet zakte. Mijn vader belde de huisartsenpost, ik moest met ze praten. Ik vertelde dat ik net aan de antibiotica zat vanwege een opgezette klier en dat ik ik hiv heb. Ik vertelde dat ik 2 dagen geleden mijn cd4 waardes had gekregen en die waren sterk gedaald. Ik vertelde dat mijn internist zat te overwegen om op de medicatie te gaan en dat ik niet wist of de koorts de oorzaak was van mijn lage cd4 waarden. De huisartsenpost wist niet wat ik moest doen, mijn hiv internist nam niet op en een goede vriend die buddy was er ook niet. De dokter van de huisartsenpost belde me en zei dat de antibiotica nog moest aanslaan (duurt 24 a 48 uur) en mijn koorts zakte alweer ). Alleen mijn moeder wist dat ik hiv heb maar omdat ze zo in paniek was, had ze het in de tussentijd tegen mijn vader en broertje verteld.

Het huis was in paniek, mijn vader en broertje in shock. Het was al middernacht en ik was moe en heet. We zaten in de woonkamer en de vragenronde ging van start. Hoe heb je het gekregen, waarom heb je het niet verteld, hoe lang heb je het, ga je dood? Dat waren de beginvragen. Na 2 uur praten over wat ik allemaal wist over hiv stelde ik ze op gemak. Ik beloofde ze een afspraak met de internist.

Paar dagen later zat ik in de wachtkamer met mijn vader in het ziekenhuis, ik vertelde een beetje over hiv en mijn vader zei: "Niet zo hard er over praten" waaropr ik antwoorde: "Pap, de helft hier hebben hiv" Uiteindelijk zaten we bij de internist en het eerste wat ze zei: "Je kan hiv niet oplopen door huidcontact, wond op wond ook bijna niet, speeksel ook niet dus alleen door onbeschermde sex en dat heeft je zoon gedaan. Verder qua medicatie komt het allemaal goed maar ik verwacht geen nieuwe doorslaggevende middelen in de komende 10 jaar". Nou lekker straight to the point en niet echt tactisch, maar mijn vader luisterde aandachtig en kwam met een gerust hart uit het gesprek.

Nu is het een aantal maanden later, mijn broertje had nergens echt moeite mee toen ik het had verteld, die begreep wel hoe het in elkaar zit, maar mijn vader had er wel even moeite mee. Voor hem is de situatie nu normaal maar praten over hiv is taboe. Voor hem mag niemand het weten. Dat is jammer maar gezien de situatie hoe hij er achter kwam, was het ook wel een grote schok. Ik wilde het ook niet zo laten gebeuren maar ik ben achteraf wel blij dat hij het nu weet. Oh, en mijn cd4 waarden, die zijn niet verder gezakt en medicatie hoef ik ook nog niet.